Το παιχνίδι ξεκίνησε νωρίς

Είναι η πρώτη φορά όσο θυμάμαι την ΕΕ που η μάχη για τις κρίσιμες θέσεις των επικεφαλής των θεσμών της ξεκινά τόσο νωρίς. Για την ακρίβεια πολύ νωρίτερα των ευρωεκλογών του Ιουνίου.

Η απόφαση του προέδρου του Συμβουλίου Σαρλ Μισέλ να θέσει υποψηφιότητα για μία θέση ευρωβουλευτή δρα ως επιταχυντής των εξελίξεων. Κι αυτό όχι γιατί ο Βίκτορ Ορμπάν μπορεί να εκμεταλλευτεί την προεδρία της Ουγγαρίας στο δεύτερο εξάμηνο του έτους και να διεκδικήσει ευρύτερο ρόλο -για αυτό θα αναφέρουμε περισσότερα στο άμεσο μέλλον- αλλά γιατί οι υπόλοιποι παίκτες καλούνται άμεσα να ανοίξουν τα χαρτιά τους. Και κυρίως να λάβουν -ή να μη λάβουν- την υποστήριξη του Βερολίνου και του Παρισιού.

Αρχικά η κοινή λογική λέει ότι η πρόεδρος της Επιτροπής Ούρσουλα Φον Ντερ Λάιεν θα ανακοινώσει άμεσα τις προθέσεις της να διατηρήσει τη θέση της. Ως σήμερα φρόντιζε σταθερά να το αποφύγει κερδίζοντας χρόνο και «καίγοντας» τα ισχνά σενάρια περί «ευρωεκλογών spitzenkandidaten τύπου 2014» και ευρωκομματικών προεκλογικών καμπανιών. Πρακτικώς, το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα θα ανακοινώσει τον υποψήφιό του τον Μάρτιο, στο Βουκουρέστι. Η πρόεδρος της Επιτροπής θα προτιμούσε μία διαδικασία ανάθεσης αλλά η κλεψύδρα πλέον αδειάζει.

Ο Σαρλ Μισέλ θα προσπαθήσει να εξαντλήσει τις πιθανότητές του να μετακομίσει στην προεδρία της Ευρωβουλής (σενάριο όχι ιδιαίτερα πιθανό) ή σε πόστο έμμεσα συνδεόμενο με αυτά των ευρωπαϊκών θεσμών. Στην παρούσα φάση δεν έχει σημασία ούτε η προσωπική μου άποψη -συγκριτικά με τον προκάτοχό του πράγματι δεν είναι η καλύτερη- ούτε οι πιθανότητες επιτυχίας των στόχων του. Σημασία έχει ότι εδώ και καιρό το παιχνίδι των διαδόχων των επικεφαλής της τρέχουσας θητείας των θεσμών έχει ξεκινήσει. Και τα ονόματα που ακούγονται -συμπεριλαμβανομένου π.χ. του προς αποχώρηση Ολλανδού πρωθυπουργού Μαρκ Ρούτε- δε δημοσιοποιούνται μόνο για να καούν. Το αποτέλεσμα συνεπώς των ευρωεκλογών δε θα αποτελέσει το έναυσμα αλλά μάλλον ένα από τα τελευταία επεισόδια της διαδικασίας. Καθοριστικό, φυσικά, ειδικά αν τα ποσοστά των ευρωομάδων δεν υποστηρίζουν τις επιλογές.
Και το ερώτημα που προκύπτει αβίαστα είναι… εμείς τι (πρέπει να) κάνουμε;

Με 21 Έλληνες ευρωβουλευτές εκ των οποίων πολλοί «ανένταχτοι» σε ευρωομάδες με αποφασιστικό λόγο στις αποφάσεις, δυστυχώς δε φαίνεται να μπορούμε να κάνουμε και πολλά. Ειδικά αν επαληθευτούν σενάρια -ο πρωθυπουργός από την πλευρά του τα διέψευσε-που θέλουν πολιτικούς και περσόνες άσχετες με τους διαδρόμους και τις διαδρομές των Βρυξελλών να συμμετέχουν στα ευρωψηφοδέλτια των κομμάτων.

Με την όποια γνώση και εμπειρία διαθέτω στα ευρωπαϊκά θέματα, θεωρώ ότι θα ήταν ευχής έργο τουλάχιστον ένας «Έλληνας των Βρυξελλών» να μπορούσε να ηγηθεί κάθε κομματικού ευρωψηφοδελτίου ώστε «να μάθαινε on the go τη δουλειά» και την ανθρωπογεωγραφία της ΕΕ στους υπόλοιπους. Ειδικά σε εκείνους που εκλεγούν και δεν έχουν την απαραίτητη εμπειρία. Και παράλληλα να διέθετε το κύρος και τη δυνατότητα να συμμετέχει σε συζητήσεις και αποφάσεις… για μεγάλα παιδιά. Σε «δωμάτια με ενήλικες». Άντε όμως να πείσεις τους κομματικούς υποψηφίους ότι ο επικεφαλής του ψηφοδελτίου (πρέπει να) γνωρίζει άριστα το σπορ και να εκλεγεί ανεξαρτήτως σταυροδοσίας. Έστω και για λόγους αποτελεσματικότητας και μάλιστα χωρίς να πλήττεται το δημοκρατικό της εκλογής που πολλοί επικαλούνται.

Έχεις συγκεκριμένα ονόματα στο μυαλό σου… θα μπορούσε εύλογα να μου πει κάποιος. Φυσικά και έχω. Αρκετά, προερχόμενα από όλες τις ευρωομάδες του δημοκρατικού τόξου. Και τα περισσότερα εξ αυτών είναι μάλλον άγνωστα στο ευρύ κοινό άρα και στους ψηφοφόρους των ελληνικών κομμάτων.