Τα νέα από την αγροτική Γερμανία είναι σπάνια. Όλοι επικεντρώνονται στην βιομηχανική της παραγωγή, με κορυφαία είδηση τις πρόσφατες κινήσεις της VW, το κλείσιμο εργοστασίων και την απόλυση χιλιάδων εργαζομένων. Οι ίδιοι όμως οι Γερμανοί, ανησυχούν για το φαγητό τους και τη ζωή στην ύπαιθρο.
Την προηγούμενη εβδομάδα, ο Υπουργός Γεωργίας κ. Ράινερ στην ετήσια απολογιστική συνάντηση με τον τύπο για την πορεία της παραγωγής στην χώρα, όχι μόνο παρουσίασε απογοητευτικά στοιχεία για τη συγκομιδή, αλλά και απεικόνισε εικόνα μιας βαθιάς, υπαρξιακής κρίσης στις γεωργικές εκμεταλλεύσεις.
Οι εκθέσεις συγκομιδής συνήθως επικεντρώνονται σε μεγάλο βαθμό στις αποδόσεις ανά εκτάριο και σε τόνους. Φέτος, ωστόσο, τα πράγματα ήταν διαφορετικά στο Ομοσπονδιακό Υπουργείο Γεωργίας, Τροφίμων και Κοινοτήτων (BMLEH). Ο υπουργός Άλοϊς Ράινερ το ξεκαθάρισε από την αρχή: το κρίσιμο ερώτημα δεν είναι μόνο τι αποθηκεύεται, αλλά και η οικονομική κατάσταση των αγροκτημάτων.
Αντιγράφουμε από την Γερμανική αγροτική εφημερίδα Agrarheute.com
Οι αγρότες βρίσκονται σε «κρίση εθνικής εμβέλειας» - όχι σε «ζημία εθνικών διαστάσεων».
Πολλοί αγρότες και ενώσεις είχαν προηγουμένως απαιτήσει από την ομοσπονδιακή κυβέρνηση να κηρύξει επίσημα ένα «ζημιογόνα συμβάν εθνικών διαστάσεων». Αυτό θα ενεργοποιούσε νομικά ρυθμιζόμενους μηχανισμούς οικονομικής αποζημίωσης που παρέχονται από το κράτος. Ωστόσο, το Ομοσπονδιακό Υπουργείο Τροφίμων, Γεωργίας και Προστασίας των Καταναλωτών (BMLEH) απέρριψε αυτήν την ταξινόμηση μετά από έλεγχο.
Η επίσημη εξήγηση του υπουργού: Οι αποτυχίες στις καλλιέργειες από μόνες τους δεν επαρκούν νομικά για να δικαιολογήσουν αυτό το αυστηρό νομικό καθεστώς. Επιπλέον, η έκθεση για τη συγκομιδή αποκαλύπτει εξαιρετικά έντονες περιφερειακές ανισότητες. Ενώ ορισμένες περιοχές αναφέρουν καταστροφικές απώλειες, άλλες τα πήγαν καλύτερα.
Αντ' αυτού, ο Ράινερ μιλάει τώρα για μια «πολυπαραγοντική κρίση εθνικής σημασίας». Αυτό χρησιμεύει στο υπουργείο ως πολιτική δικαιολογία για την έναρξη ενός πακέτου βοήθειας που παρακάμπτει τα συνήθη γραφειοκρατικά εμπόδια.
Τα συμπεράσματα προφανή, όπως και οι ενέργειες που οφείλει να αναλάβει η ελληνική πλευρά.
Οι Γερμανοί βιώνουν μια πολυεπίπεδη και πολυπαραγοντική κρίση ολόκληρης της παραγωγικής τους βιομηχανίας, πρωτογενούς και μεταποιητικής. Εκτός των ανθρωπογενών κρίσεων, η κλιματική κρίση, από την οποία θεωρούσαν ότι ήταν σχετικά προφυλαγμένοι τους χτύπησε την πόρτα. Τους βρήκε μάλιστα πλήρως απροετοίμαστους. Είναι βέβαιο ότι θα προσπαθήσουν να επιχειρήσουν ανασύνταξη των δυνάμεών τους, με χρηματοδότηση και από την ΕΕ.
Εμείς οφείλουμε να είμαστε έτοιμοι για τη νέα μοιρασιά, χρημάτων, ρόλων και δυνάμεων.
Μας ακουμπάει κι εμάς η κρίση στη Γερμανία
Θα πρέπει μάλλον να θεωρείται δεδομένο ότι στη πρώτη αναθεώρηση της νέας ΚΑΠ, μετά δύο ή τρία χρόνια, κι αυτό γιατί δεν προλαβαίνουν τώρα, θα προσπαθήσουν να αλλάξουν πολλά προς όφελός τους. Εμείς πρέπει να είμαστε έτοιμοι σε πολλά επίπεδα, να μη χάσουμε χρήματα και να μπορέσουμε να ενισχύσουμε δικές μας παραγωγικές δυνατότητες.
Με μία πρώτη σκέψη, μας έρχεται στο μυαλό η εγχώρια παραγωγή συστημάτων άρδευσης (καθαρισμός νερού, υδρολιπάνσεις, πλαστικοί αρδευτικοί σωλήνες και εξαρτήματα κά) η οποία φαίνεται ότι είναι διεθνώς ανταγωνιστική. Σε διεθνείς εκθέσεις, συναντάς Ελληνικές εταιρείες με σχετικά είδη, πράγμα που σημαίνει ότι μπορούν και στέκονται διεθνώς.
Με βάση τα κρατούντα σε εμάς, οι επιχειρήσεις αυτές υπάγονται στην μεταποίηση, αφού παράγουν μεταλλικά ή πλαστικά εξαρτήματα. Εξυπηρετούν όμως αγρότες, κατά συνέπεια, με λίγη πίεση και διαπραγματευτική δράση, θα μπορούσαν να ενταχθούν σε καθεστώς αγροτικών ενισχύσεων, το οποίο προφανώς θα είναι επείγον . Θα πρέπει να θεωρείται σίγουρη η στροφή προς την άρδευση σε ολόκληρη την Ευρώπη, ή τουλάχιστον την δημιουργία υποδομών για άρδευση σε περιόδους κρίσης.
Γιατί να μην είμαστε κι εμείς στην μοιρασιά, απλώς και μόνο επειδή του Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης ασχολείται μόνο με τον ΟΠΕΚΕΠΕ και τις επιδοτήσεις και το Υπουργείο Ανάπτυξης με τις τιμές στο ράφι; Σημαντικά θέματα, δεν λέει κανείς, αλλά και το να βοηθήσουμε επιτυχημένες ελληνικές αγροτικές βιομηχανίες δεν είναι μικρό πράγμα!
Ειδικά όταν εμφανίζονται τέτοιες, ίσως ιστορικές, για τον κλάδο ευκαιρίες.
Προϊόντα αλλά και υπηρεσίες στην εποχή της κλιματικής κρίσης
Επιπλέον, όλα αυτά τα χρόνια, Ελληνικοί φορείς έρευνας και ανάπτυξης, έχουν εκπονήσει δεκάδες προγράμματα αρδευτικής φύσεως.
Παρακολουθώ τις δράσεις του Ινστιτούτου Υδατικών Πόρων στην Σίνδο, έξω από την Θεσ/νικη στο βαμβάκι και είναι προφανές ότι οι μεθοδολογίες και πρακτικές που εφαρμόζονται θα μπορούσαν εύκολα να μεταναστεύσουν και σε άλλες καλλιέργειες και περιοχές.
Είμαστε τυχεροί που στο τιμόνι της Ελληνικής Γεωργίας βρίσκεται ένας άνθρωπος των Βρυξελλών, που μπορεί να μην ξέρει από στάγδην άρδευση, υδρολιπαντήρες, αισθητήρες εδάφους και ανθεκτικές ποικιλίες, αλλά ξέρει καλά το πως κινούνται τα πράγματα στους διαδρόμους των Βρυξελλών. Και στη παρούσα φάση, αυτό είναι πιο σημαντικό.
