Πέντε επαναστατικά μοντέλα, που απέτυχαν όμως οικτρά

To 1948 έμοιαζε το Torpedo – που ονομαζόταν επίσημα Tucker 48 – σαν όχημα από άλλον πλανήτη σε σχέση με τα υπόλοιπα μοντέλα της εποχής. Το φουτουριστικό μοντέλο διέθετε – μεταξύ άλλων – κεντρικό προβολέα, που έστριβε όπως οι τροχοί, δισκόφρενα σε όλους τροχούς και ζώνες ασφαλείας. Το αυτοκίνητο με τον εξακύλινδρο μπόξερ κινητήρα ήταν τόσο ανατρεπτικό, ώστε δεν το ήθελε…κανένας, οπότε η καριέρα του έληξε άδοξα μετά από μία παραγωγή μόλις 51 κομματιών. Αιτία της πανωλεθρίας ήταν οι ανεπαρκείς οικονομικοί πόροι της μητρικής εταιρείας, αλλά και η επίθεση που δέχθηκε από τους τρεις αυτοκινητιστικούς κολοσσούς των ΗΠΑ, Chrysler, Ford και General Motors, που ποντάριζαν σε παλιομοδίτικα μοντέλα και δεν ήθελαν να μπουν καινοτόμα αυτοκίνητα στην αγορά.

Η ευπάθεια του περιστροφικού κινητήρας Βάνκελ πρώτης γενιάς κατέστρεψε ένα αυτοκίνητο, που δείχνει ακόμη και σήμερα μοντέρνο, ενώ ξεχώριζε με την καταπληκτική οδηγική του αίσθηση. Το ντιζάιν του Ro 80 ήταν ο προάγγελος του σφηνοειδούς σχήματος στα μοντέλα της δεκαετίας του 80, όμως δεν κατάφερε να σώσει την καριέρα του αυτοκινήτου. Το 1977 σταμάτησε η παραγωγή του καινοτόμου μοντέλου και αφού είχαν κατασκευαστεί μόνον 37.000 μονάδες συνολικά. Το Ro 80 υπήρξε το κύκνειο άσμα της NSU, η οποία χρεοκόπησε και εξαγοράστηκε από τον όμιλο της Volkswagen.

Πρόκειται για ένα μοντέλο, που απλά δεν προωθήθηκε όπως έπρεπε από τη μητρική εταιρεία. Το Civic IMA κατασκευαζόταν με τετράθυρο αμάξωμα και διέθετε ήπια υβριδική τεχνολογία για εξοικονόμηση καυσίμου. Την ίδια εποχή διαφήμιζε η Toyota το Prius με τυμπανοκρουσίες για τον υβριδικό χαρακτήρα του, όμως η Honda μιλούσε απλά για το σύστημα ΙΜΑ (Ιntegrated Motor Assist), χωρίς να εξηγεί στο κοινό τα οφέλη του. Σήμερα θεωρείται η ήπια υβριδική τεχνολογία κάτι σχεδόν αυτονόητο και βέβαια κανένας δεν θυμάται τον Ιάπωνα πιονιέρο, που σταμάτησε να παράγεται λόγω περιορισμένης ζήτησης το 2006.

Το Α2 έκανε τη δική του επανάσταση χάρη στο αλουμινένιο και αεροδυναμικό αμάξωμα, που εξασφάλιζε χαμηλό βάρος και υψηλή στρεπτική ακαμψία. Το γερμανικό μοντέλο εντυπωσίαζε με μία μινιμαλιστική κατανάλωση 2,99 λίτρων πετρελαίου ανά 100 χλμ./ώρα στην έκδοση με τρικύλινδρο ντιζελοκινητήρα, ωστόσο διέθετε έναν κλειστοφοβικό σχεδιασμό με μικρά παράθυρα και κόστιζε μία περιουσία για τα δεδομένα της εποχής του. Γι αυτό και η Audi διέκοψε την παραγωγή του μετά από μόλις μία εξαετία στα τέλη του 2005 και αφού είχαν κατασκευαστεί μόνον 6.500 τέτοια αυτοκίνητα.

Με το Eagle παρουσίασε η μάρκα American Motors Corporation (AMC) ένα μοντέλο με αμάξωμα στέισον βάγκον, αυξημένη απόσταση από το έδαφος, τετρακίνηση και εξαιρετικές ικανότητες εκτός δρόμου, αλλά και στην άσφαλτο. Ουσιαστικά επρόκειτο για το πρώτο τετρακίνητο μοντέλο ελεύθερου χρόνου (SUV), που διαφοροποιόταν ριζικά από τα κλασικά οχήματα εκτός δρόμου της εποχής. Η τετρακίνηση του Eagle προερχόταν από τη Jeep, η οποία ανήκε τότε στην AMC, όμως οι πωλήσεις του καινοτόμου αυτοκινήτου δεν ξεπέρασαν τις 200.000 σε μία οκταετία, οπότε διακόπηκε οριστικά η παραγωγή του.