Και μετά τις γαλλικές εκλογές, τι;

Η αλήθεια είναι ότι κανένας δεν γνωρίζει στο σύνολό του τον αντίκτυπο του αποτελέσματος γαλλικών εκλογών στην ευρωπαϊκή πραγματικότητα. Όποιο σενάριο κι αν προκρίνει. Αυτό που με βεβαιότητα γνωρίζουμε είναι ότι ο Εμμάνουελ Μακρόν ήταν μέχρι πρότινος η δικλείδα ασφαλείας -αν όχι ο πρωτεργάτης- του σημερινού ευρωπαϊκού εγχειρήματος ειδικά σε ό,τι αφορά το γαλλογερμανικό άξονα και τον κρίσιμο ρόλο του. Απομένει να διαπιστώσουμε πόσο και τι είδους πολιτικό κεφάλαιο τού έχει απομείνει ώστε να διατηρήσει έστω μέρος του ρόλου αυτού.

Επίσης, είναι εξαιρετικά δύσκολο να απαντήσει κάποιος με σαφήνεια και ασφάλεια πόσο ικανή είναι η γαλλική ακροδεξιά ώστε να εκτρέψει άμεσα και καθοριστικά την τρέχουσα πορεία που έχει χαράξει -με τα όποια προβλήματά της- η ΕΕ και ποιο μέρος των ακραίων εκπροσώπων της θέλει κυρίως να καπηλευτεί προς δικό του όφελος τους ενωσιακούς πόρους και τα γενικότερα επιτεύγματα των δυνάμεων του δημοκρατικού τόξου. Έχει σημασία αυτό; Σε επίπεδο ουσίας της δημοκρατίας, καμία. Αυτός που είναι και αυτός που φαίνεται ακραίος δε διαφέρουν σημαντικά σε βαθμούς επικινδυνότητας. Κι αυτό οφείλουν να το έχουν κατά του οι τρεις του ευρωπαϊκού κυβερνητικού συνασπισμού (ΕΛΚ, Σοσιαλιστές, Φιλελεύθεροι) και οι Πράσινοι. Σε επίπεδο όμως διαχείρισης της πραγματικότητας και τρόπου αντιμετώπισής της ανόδου της ακροδεξιάς, ναι υπάρχει διαφορά.

Ας δώσουμε μερικά παραδείγματα. Η Γαλλία -και η Ιταλία- σήμερα αντιμετωπίζουν σημαντικές δημοσιονομικές προκλήσεις. Η ΕΕ -το σύνολο των 27- μετά την περίοδο της πανδημίας συμφώνησαν να επανέλθουν σε ένα χαλαρότερο, σε σύγκριση με το προηγούμενο, δημοσιονομικό πλαίσιο, το οποίο θα επιτρέψει στις χώρες αυτές να πετύχουν μία ηπιότερη προσαρμογή με βάση τα χαρακτηριστικά της οικονομίας τους. Με την Γαλλία να εμφανίζει χρέος της τάξης του 110% και έλλειμμα 5,5%, όμως, τα όνειρα της λεπενικής δεξιάς για κατάργηση της ασφαλιστικής μεταρρύθμισης Μακρόν και σημαντικές αυξήσεις εισοδημάτων έρχονται σε σύγκρουση όχι μόνο με τους νέους κανόνες αλλά και την ίδια την πραγματικότητα.

Υπάρχει επίσης μία σειρά θεμάτων -με βασικότερο ίσως τη γνωστή αδυναμία που τρέφει η Λεπέν προς τον ρωσικό αυταρχισμό του Πούτιν, έστω κι αν προεκλογικά επιχείρησε να λειάνει τις… γωνίες- που επηρεάζονται. Για τα επόμενα περίπου δύο χρόνια ο Μακρόν ενδεχομένως να αποτελεί μία επαρκή δύναμη εγγύησης ότι στο επίπεδο αυτό η κατάσταση δε θα ξεφύγει. Κανείς όμως δεν μπορεί να το προεξοφλήσει αυτό σε περίπτωση εκλογής της Λεπέν στις επόμενες προεδρικές εκλογές της Γαλλίας. Δεν είναι καθόλου βέβαιο, επίσης, ότι το «πείραμα» να φέρεις τα άκρα μπροστά στην ευθύνη της διακυβέρνησης θα επιφέρει αποτελεσματικότερο πλήγμα στα άκρα ή στην ίδια τη διακυβέρνηση.

Ακόμα και σε επίπεδο καθημερινής λειτουργίας των θεσμών της ΕΕ, αρκεί να αναλογιστεί κανείς τη δυσλειτουργία που μπορεί να προκαλέσει ένας ακραίος Γάλλος υπουργός στα υπουργικά συμβούλια των Βρυξελλών, ακόμα και στους ομοεθνείς υπαλλήλους της χώρας του που θα καλούνται να τα προετοιμάσουν τις συνεδριάσεις και να πετύχουν συμφωνίες.

Για την ώρα, ας σταθούμε στα βασικά. Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα, Σοσιαλδημοκράτες, Φιλελεύθεροι αλλά και οι αδύναμοι πλέον εντός του Κοινοβουλίου Πράσινοι οφείλουν στο βαθμό που τους αναλογεί να συμβάλουν στην ενίσχυση του δημοκρατικού τόξου. Να έχουν κοινή προσέγγιση στα μεγάλα και σημαντικά. Και σε επίπεδο Συμβουλίου, με δεδομένη τη σημαντική υπεροχή των δημοκρατικών δυνάμεων που συνεχίζει να υφίσταται, να προτεραιοποιήσουν τα σημαντικά. «Big on big»… Διαφορετικά, δε θα είναι σε θέση να δράσουν ούτε υπέρ των εγχώριων πολιτικών τους συμφερόντων. Γιατί πιθανότατα, δε θα υπάρχουν κομματικά ή και προσωπικά συμφέροντα να προστατέψουν.