Η εν εξελίξει διαπραγμάτευση στην ΕΕ για τη Νέα ΚΑΠ (Κοινή Αγροτική Πολιτική), βαδίζει στα συνήθη μονοπάτια: τόσα χρήματα για τους νέους αγρότες, τόσα για τα φιλο-περιβαλλοντικά, τόσα για την κτηνοτροφία κλπ κλπ. Η ίδια όμως η ζωή, ήλθε την εβδομάδα που μας πέρασε να βάλει νέες παραμέτρους. Μια σπίθα από ένα... μπάρμπεκιου (θα εξηγήσουμε παρακάτω τι εννοούμε μπάρμπεκιου), αρκεί για να ανατρέψει όνειρα αγροτών και ελπίδες όσων χαράσσουν αγροτική πολιτική.
Οι μεγα-φωτιές (σε κάθε περίπτωση στα μάτια όλων μας είναι μέγα άσχετα εάν ικανοποιούν συγκεκριμένα επιστημονικά κριτήρια) που ξέσπασαν σε ολόκληρο τον Ευρωπαϊκό Νότο πλήττοντας -δυστυχώς- και την Ελλάδα, μας δείχνουν ότι πια στις ημέρες μας, ο τόπος που ζούμε δεν είναι καθόλου ασφαλής. Φωτιές που, όχι μόνο κατακαίνε σπίτια και υποδομές στην επαρχία, αλλά για πρώτη φορά απειλούν ακόμη και πόλεις όπως το Μπορντώ! Ακριβώς δίπλα στην θάλασσα, η πρωτεύουσα του γαλλικού κρασιού κινδύνευσε να καεί κυριολεκτικά!
Οι αναλύσεις πολλές, οι απόψεις ειδικών ακόμη περισσότερες, τα παράπονα των πληγέντων ατελείωτα. Βρισκόμαστε μπροστά σε μια κατάσταση όπου οι πάντες έχουν δίκιο: εγώ έχασα το σπίτι μου, γιατί οι δύο μου γείτονες δεν είχαν κόψει τα χόρτα και τα δένδρα τους. Ο άλλος έπαθε ζημιά, διότι ο δήμος δεν είχε φροντίσει να είναι διαθέσιμη η πρόσβαση στα πυροσβεστικά. Ο τρίτος έχασε τον σταύλο του για τον οποίο είχε επιδοτηθεί, διότι κόπηκε το ρεύμα και δεν μπορούσαν να δουλέψουν οι αντλίες νερού να καταβρέξει τα πάντα.
Από την άλλη σου λέει ο Δήμος, τι να πρωτοπρολάβω, αφού οι δημότες αλλάζουν κατοικία και δεν φροντίζουν όσο πρέπει την παλιά τους. Οι εταιρείες ηλεκτρισμού, δεν θέλουν να αφήσουν τα δίκτυα ηλεκτρισμένα, ενώ δίπλα μαίνεται πύρινο μέτωπο. Αλλά κι εγώ που πήρα ένα χωραφάκι - οικοπεδάκι προίκα και θέλω να το δώσω στα παιδιά μου, δεν «ευκολύνομαι» να το καθαρίζω κάθε χρόνο.
Υπάρχουν άραγε ευθύνες ή συμβαίνει κάτι άλλο;
Ας μην προσπαθήσουμε να αποδώσουμε ευθύνες με βάση τις υφιστάμενες λογικές και πρακτικές της ζωής που ξέρουμε. Η ζωή μας άλλαξε και κατά συνέπεια θα πρέπει κι εμείς να αποδεχθούμε τους νέους όρους. Όσο δεν «ευκολύνεται» κάποιος να κόψει τα χόρτα από ένα χωράφι 15 στρέμματα (και δυστυχώς ο αριθμός αυτός μεγαλώνει τάχιστα), τόσο το χωράφι αυτό θα αποτελεί δυνητικό προσάναμμα.
Όσο ο Δήμος δεν μπορεί και δεν επαρκεί να συντηρεί ατέλειες που παλαιότερα τις διόρθωναν, έστω και προσωρινά οι ίδιοι οι κάτοικοι, τόσο τα βαριά πυροσβεστικά οχήματα θα δυσκολεύονται να περάσουν και θα φοβούνται τον εγκλεισμό. Και το τραγικότερο όλων, όσο η ζωή μας εξηλεκτρίζεται, τόσο θα μεγαλώνει η εξάρτησή μας, από μια και μοναδική κολώνα που κάηκε και διακόπηκε το ηλεκτρικό ρεύμα.
Το ζητούμενο λοιπόν δεν είναι να αποδώσουμε ευθύνες, στον ιδιοκτήτη, τον Δήμαρχο, τον εργολάβο. Χωρίς φυσικά να ισχυριζόμαστε ότι θα κάνουν του κεφαλιού τους και της ...τσέπης τους. Το ζητούμενο είναι με ποιον τρόπο θα πορευτούμε στο άμεσο μέλλον, πριν έλθουμε αντιμέτωποι με καταστάσεις σαν αυτές που ονομάζουμε «κλειστήκαμε σαν τα ποντίκια».
Και τι σχέση έχουν όλα αυτά με την εισαγωγή μας περί νέας ΚΑΠ, θα ρωτήσει κάποιος. Όταν οι πολλοί επιστρέφουν στα αστικά κέντρα, πίσω μένουν κάποιοι (όχι μόνο αγρότες) που στην ουσία καλούνται να φυλάξουν Θερμοπύλες.
Να καλλιεργήσουν τη γη σε όσο το δυνατόν μεγαλύτερη έκταση, να κόψουν τα χόρτα από τα όρια των χωραφιών τους, να φροντίσουν ορισμένους κοινόχρηστους χώρους, να επισκευάσουν έστω και πρόχειρα καμιά φραγμένη πρόσβαση, να φροντίσουν τέλος πάντων αυτό που τελευταία ακούγεται παντού «να μειωθεί η ξηρή εύφλεκτη ύλη».
Αυτά για τον επόμενο καλοκαίρι. Διότι τον χειμώνα, που τα νερά θα κατακλύσουν τα καμμένα και θα φράξουν με τα όσα κλαδιά παρασύρουν τα ρέματα και τα ποτάμια, το πρόβλημα θα είναι το ίδιο ουσιαστικά από την ανάποδη ακριβώς πλευρά: πως δεν θα πνιγούμε.
Οι μηχανισμοί φτάνουν πολύ εύκολα και γρήγορα στα όρια τους
Έχουμε δηλαδή με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο, φτάσει στον ίδιο τον πυρήνα της ζωής! Και μάλιστα με έναν πολύ ιδιαίτερο τρόπο: έλα το μεσημέρι στο σπίτι στο εξοχικό να ψήσουμε να παίξουν και τα παιδιά. Και μια σπίθα, βάζει το Μπορντώ σε κίνδυνο! Θυμάστε την πεταλούδα που πετάει στη Νέα Υόρκη και φέρνει καταιγίδα στην Ευρώπη; Αυτό είναι πολύ διαφορετικό από αυτό που συμβαίνει σήμερα.
Η πεταλούδα μπορεί να φέρει μπορεί και να μη φέρει καταιγίδα, η σπίθα όμως από το μπάρμπεκιου η τον τροχό που επισκευάζετε την περίφραξη αφού το απόγευμα πρέπει να φύγετε, είναι απολύτως βέβαιο ότι θα βάλει κάποιο κοντινό σας Μπορντώ σε κίνδυνο.
Η ευκολία που μπορούν να συμβούν αυτά τα γεγονότα και να φέρουν τον κρατικό μηχανισμό στα όριά του, όπως δήλωσε ο Υπουργός Κλιματικής Κρίσης και Πολιτικής Προστασίας κ. Τουρνάς, μας δείχνουν τη σημασία αυτού που παλαιότερα εννοούσαμε με τις λέξεις «πολιτική προστασία». Οι ντόπιοι, ενημερώνονταν, εκπαιδεύονταν και τελικά στρατολογούνταν για να αντιμετωπίσουν μια κρίσιμη κατάσταση. Με τα χρόνια, αυτό αντικαταστάθηκε από μηχανισμούς, βαρέα οχήματα, δασοκομάντος, drones που επιβλέπουν και προλαβαίνουν κι ένα σωρό άλλα παρόμοια.
Κι όμως, όπως μας ενημερώνει ο αρμόδιος Υπουργός, ο μηχανισμός αυτός, μέσα σε μόλις μια εβδομάδα έφτασε στα όριά του. Κι αυτό σε καιρό ειρήνης (τρόπος του λέγειν). Σκεφτείτε πόσο εύκολο θα ήταν να μεθοδευτεί ένα τέτοιο σκηνικό σε καιρό πολεμικής έντασης: βάζω την προβατίνα, θα μπορούσε προτείνει κάποιος κακοπροαίρετος, βάλε το κρασί και...πάμε να κάψουμε το σύμπαν εδώ γύρω και άσε όλους να τρέχουν εξαντλημένοι!
Νέα πολιτική προστασία με μνήμες από το παρελθόν
Οι εναπομείναντες στην ύπαιθρο κάτοικοι, αποκτούν λοιπόν νέο ρόλο: εκτός από την παραγωγή τροφής που μέχρι τώρα τους ζητούσαμε, τώρα έχουν και ευθύνη να κρατήσουν το φυσικό περιβάλλον σε μια μη δυνητικά καταστρεπτική κατάσταση. Την ονομάσαμε έτσι, διότι είναι αδύνατο, παρόλα τα πολλά εργαλεία που διαθέτουμε σήμερα, να φροντίσουμε τον χώρο μας όπως πρέπει. Οι σχετικές απαιτήσεις είναι τεράστιες, ας κάνουμε τουλάχιστον ένα μέρος από αυτά που θα μας διευκόλυναν να αντιδράσουμε σε κρίσιμες περιπτώσεις.
Να γιατί λέμε ότι η ζωή στη ύπαιθρο, δεν πρέπει να χρηματοδοτηθεί μόνο από τη νέα ΚΑΠ, αλλά και από τα πολλά κονδύλια που κατευθύνονται στην Ευρωπαϊκή άμυνα. Ένα τεθωρακισμένο όχημα κοστίζει πολλά εκατομμύρια. Με αντίστοιχα χρήματα θα μπορούσαν να υλοποιηθούν άπειρες δράσεις προστασίας και πρόληψης σε πολύ μεγάλη γεωγραφική έκταση και να μειωθούν έτσι οι κίνδυνοι στα μετόπισθεν. Κι εάν μάλιστα αυτό επικοινωνηθεί και ανάλογα, θα μπορούσε να γίνει και λίγο trendy, με ότι αυτό σημαίνει στην προσέλκυση ενδιαφερομένων.
Τώρα που η Ευρώπη, είδε το Χάρο με τα μάτια της, (λέτε η εισβολή 60.000 απελπισμένων από το Μαρόκο στην δοκιμαζόμενη από τις φωτιές Ισπανία και το προφανώς κι εκεί εξαντλημένο μηχανισμό να ήταν απλή χρονική σύμπτωση;) τώρα είναι η ώρα να βάλουμε ως Μεσογειακή χώρα και ως Ελλάδα τα θέματα με άλλον τρόπο που να μας συμφέρει κι εμάς. Τι στο καλό, κάψαμε όλα μας τα δάση, όλο και κάτι θα έχουμε μάθει (Sic).
