Στην πολιτική, η διαρκής κριτική μπορεί να αναδεικνύει προβλήματα, δεν αρκεί όμως για να πείσει ότι κάποιος είναι έτοιμος να διοικήσει. Όσο περισσότερο ένας πολιτικός διεκδικεί την εμπιστοσύνη των πολιτών, τόσο μεγαλύτερη είναι η ανάγκη να παρουσιάζει συγκεκριμένες λύσεις, να αναλαμβάνει ευθύνη για τις θέσεις του και να αποδεικνύει στην πράξη ότι μπορεί να περάσει από τα λόγια στα έργα.
Εδώ και χρόνια ο Γιώργος Οικονόμου έχει επιλέξει να ασκεί σκληρή κριτική στις δημοτικές αρχές της Αγίας Παρασκευής. Από τη διοίκηση του Βασίλη Ζορμπά μέχρι τη σημερινή διοίκηση του Γιάννη Μυλωνάκη, η βασική του επιχειρηματολογία παραμένει ουσιαστικά αμετάβλητη. Προσφυγές, καταγγελίες, ανακοινώσεις και διαρκής αμφισβήτηση των αποφάσεων των εκάστοτε διοικήσεων συνθέτουν μια πολιτική τακτική που δεν διαφοροποιείται, ανεξάρτητα από το ποιος βρίσκεται στη δημαρχία.
Το ερώτημα, ωστόσο, είναι ποιο είναι το ουσιαστικό αποτύπωμα αυτής της διαδρομής. Πόσες από τις πρωτοβουλίες του οδήγησαν σε μετρήσιμες αλλαγές προς όφελος της πόλης και πόσες απλώς συντήρησαν ένα διαρκές κλίμα πολιτικής αντιπαράθεσης; Γιατί η αντιπολίτευση αποτελεί θεσμικό εργαλείο ελέγχου, αλλά δεν μπορεί από μόνη της να υποκαταστήσει τη διοίκηση ενός δήμου.
Η διοίκηση μιας πόλης απαιτεί αποφάσεις, ιεράρχηση προτεραιοτήτων, εξεύρεση χρηματοδοτήσεων, ανάληψη πολιτικού κόστους και λογοδοσία για το αποτέλεσμα. Εκεί δοκιμάζονται οι δημοτικές αρχές και εκεί κρίνονται όσοι διεκδικούν την εμπιστοσύνη των πολιτών.
Ένα ακόμη στοιχείο που προκαλεί προβληματισμό είναι η απουσία αυτοκριτικής. Ύστερα από τόσα χρόνια δημόσιας παρουσίας, ο κ. Οικονόμου δεν έχει εξηγήσει ποια θεωρεί ότι ήταν η σημαντικότερη δική του λανθασμένη πολιτική επιλογή, ποια εκτίμησή του διαψεύστηκε ή ποια στάση του θα άλλαζε σήμερα. Η εικόνα ενός πολιτικού που εμφανίζεται διαρκώς δικαιωμένος και αποδίδει όλες τις ευθύνες στους αντιπάλους του δύσκολα πείθει μια κοινωνία που απαιτεί υπευθυνότητα και πολιτική ωριμότητα.
Οι πολίτες αναμένουν από όποιον διεκδικεί τη διοίκηση του Δήμου όχι μόνο να ασκεί κριτική, αλλά και να αποδεικνύει ότι μπορεί να ασκήσει κριτική στον ίδιο του τον εαυτό. Η αυτοκριτική δεν αποτελεί ένδειξη αδυναμίας, αλλά προϋπόθεση αξιοπιστίας.
Παράλληλα, ο κ. Οικονόμου εμφανίζεται συστηματικά ως υπέρμαχος της διαφάνειας, καταγγέλλοντας αποφάσεις που, κατά την άποψή του, στερούνται λογοδοσίας. Χαρακτηριστική είναι η στάση του απέναντι στη δωδεκαετή παράταση της σύμβασης εκμίσθωσης κοινόχρηστων χώρων για στέγαστρα και μέσα υπαίθριας διαφήμισης. Η παράταση εγκρίθηκε από τη διοίκηση Μυλωνάκη ύστερα από αίτημα του αναδόχου και σύμφωνα με την προβλεπόμενη νομοθεσία (ΚΥΑ 7404/07.02.2025), ωστόσο ο ίδιος επέλεξε να εστιάσει στις αιτιάσεις περί αδιαφάνειας αντί στα οφέλη που, σύμφωνα με τη δημοτική αρχή, προκύπτουν για τον Δήμο.
Το ζήτημα, όμως, δεν είναι ποιος μιλά περισσότερο για διαφάνεια, αλλά ποιος μπορεί να αποδείξει ότι θα την εφαρμόσει στην πράξη. Η πολιτική ιστορία έχει δείξει πολλές φορές ότι οι αυστηρότεροι επικριτές της εξουσίας δεν αποδεικνύονται πάντοτε οι πιο συνεπείς διαχειριστές όταν αναλαμβάνουν οι ίδιοι ευθύνες διοίκησης.
Γι' αυτό και οι δημότες δικαιούνται να ζητούν συγκεκριμένες δεσμεύσεις. Πώς θα εξασφαλιστεί πλήρης λογοδοσία για κάθε ευρώ του Δήμου; Ποιες διαδικασίες θα αποκλείουν κάθε υπόνοια ευνοιοκρατίας; Πώς θα δημοσιοποιούνται οι αναθέσεις; Ποιες πολιτικές θα συνεχιστούν, ποιες θα αλλάξουν και με ποια χρηματοδότηση θα υλοποιηθούν οι προεκλογικές εξαγγελίες χωρίς να επιβαρυνθούν οι δημότες;
Οι απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα είναι πολύ πιο ουσιαστικές από οποιαδήποτε καταγγελία. Οι πολίτες έχουν ακούσει πολλές φορές τι, κατά τον κ. Οικονόμου, κάνουν λάθος οι άλλοι. Αυτό που αναζητούν πλέον είναι ένα ολοκληρωμένο σχέδιο με σαφείς προτεραιότητες, κοστολογημένες παρεμβάσεις, συγκεκριμένες δεσμεύσεις και μετρήσιμους στόχους.
Η αξιοπιστία στην αυτοδιοίκηση δεν οικοδομείται πάνω στη διαρκή σύγκρουση ούτε στις συνεχείς καταγγελίες. Κρίνεται από την ικανότητα διοίκησης, τη συνέπεια μεταξύ λόγων και πράξεων, την ανάληψη ευθύνης και το αποτέλεσμα που αφήνει πίσω της κάθε δημοτική αρχή.
Στο τέλος της ημέρας, οι δημότες δεν καλούνται να επιλέξουν ποιος καταγγέλλει περισσότερο, αλλά ποιος μπορεί να διοικήσει αποτελεσματικότερα.
