Η υπόθεση με το φιάσκο της Λουίζης Ριανκούρ θα μπορούσε να είναι σενάριο αστυνομικής ταινίας. Η ταινία προφανώς και θα είχε επιτυχία αλλά όχι εξαιτίας της αγωνίας και του σασπένς. Θα έκοβε σαν «τρελή» εισιτήρια εξαιτίας του άφθονου γέλιου που θα χάριζε. Σε μία περίοδο όπου η «Ε.Ο. 17 Νοέμβρη» αποτελούσε τον πιο ισχυρό «πονοκέφαλο» των διωκτικών αρχών, η Ελληνική Αστυνομία και η ΕΥΠ πρωταγωνίστησαν σε μία ιστορία που δύσκολα θα έπαιρνε έγκριση σε σοβαρό σενάριο.
Το φιάσκο της Λουίζης Ριανκούρ άφησε πίσω του περισσότερα ερωτήματα παρά απαντήσεις. Ποιος ήξερε τι; Ποιος έπρεπε να κάνει τι; Γιατί δεν έγινε τίποτα από όσα θα περίμενε κανείς; Και το κυριότερο: Ποιος ήταν με ποιόν;
Αν υπήρχε βραβείο για την πιο αδέξια διαχείριση κρίσιμης πληροφορίας, η υπόθεση της Λουίζης Ριανκούρ θα «έπαιζε» χωρίς αντίπαλο.
