Γιατί αδιαφορούν στην Αθήνα, αρχές – τραπεζίτες, για τις αλλαγές στο σύστημα «διάσωσης» τραπεζών;

Αναμφίβολα το μερίδιο των ελληνικών τραπεζών στο ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα, ιδιαίτερα μετά τη μνημονιακή «απόσυρση» από τα Βαλκάνια, δεν είναι σημαντικό.

Αλλά σε κάθε περίπτωση δεν είναι αμελητέο. Και έχει τα δικά του ιδιαίτερα συμφέροντα μιας και ακόμα λόγω της ισχυρής παρουσίας του ΤΧΣ, δηλαδή της κρατικής μετοχικής συμμετοχής, βρίσκεται σε φάση καθεστωτικής μετάβασης.

Όλα αυτά καθιστούν απορίας άξιο το γεγονός ότι δεν υπάρχει καμία (γνωστή τουλάχιστον) παρέμβαση στο μείζον ζήτημα που έχει προκύψει – και αφορά τις ελληνικές τράπεζες – με τις αλλαγές που προτείνει η Κομισιόν στο σύστημα αντιμετώπισης κρίσεων.

Το γεγονός ότι αυτή η εξέλιξη έχει προκύψει μόλις λίγες εβδομάδες από την τραπεζική κρίση του Μάρτη, δημιουργεί ακόμα περισσότερα ερωτηματικά.

Κατ’ αρχήν για όσους δεν έχουν παρακολουθήσει την σχετική ειδησεογραφία (σ.σ. βλέπε σχετικά ρεπορτάζ στο Insider.gr από τις αρχές του Απρίλη), η Κομισιόν είχε αναλάβει την πρωτοβουλία να εισηγηθεί κάποιες αναπροσαρμογές στο σύστημα αντιμετώπισης τραπεζικών κρίσεων επιχειρώντας να επεκτείνει την ευρωπαϊκή διάσταση της κάλυψης του συστήματος αντιμετώπισης τραπεζικών κρίσεων.

Οι σχετικές προτάσεις δημοσιεύθηκαν πρόσφατα, μετά το Καθολικό Πάσχα και προβλέπουν τη «χρήση» των πόρων των εθνικών Ταμείων Εγγύησης Καταθέσεων, αφού βέβαια προηγηθεί η «απαλλοτρίωση» των μετόχων και πριν κινητοποιηθούν ευρωπαϊκοί πόροι του Ταμείου Αναδιάρθρωσης και Εκκαθάρισης.

Μία ενδιαφέρουσα διάσταση εδώ είναι ότι επειδή ακόμα το Ταμείο αυτό δεν διαθέτει ισχυρούς πόρους έχει ορισθεί ότι ο ESM θα είναι το Ταμείο που θα παίζει τον ρόλο του εγγυητή των αναγκών χρηματοδοτικής κάλυψης, μιας και διαθέτει ακόμα περί τα 400 δισ. ευρω .

Με μία διαφορά όμως. Η δυνατότητα απεύθυνσης στον ESM δεν μπορεί να υλοποιηθεί ακόμα γιατί η τροποποίηση που επιτρέπει αυτό δεν έχει εγκριθεί από το ιταλικό κοινοβούλιο.

Οι τελευταίες ιταλικές κυβερνήσεις ιδιαίτερα της Μελόνι, αρνούνται να το εισάγουν προς ψήφιση γιατί η απεύθυνση στον ESM προϋποθέτει μνημονιακές δεσμεύσεις των οποίων την ανάληψη της πολιτικής ευθύνης κανείς δεν θέλει να πάρει πάνω του… Με αυτές τις συνθήκες οι ιταλικές τράπεζες παίρνουν αντίθετη θέση στις τροποποιήσεις που πρότεινε στις 18 Απρίλη η Κομισιόν και σκοπεύουν να τις μπλοκάρουν ή έστω να εκβιάσουν αλλαγές και τροποποιήσεις.

Για τους δικούς τους λόγους, που έχουν να κάνουν με το άνοιγμα που επιχειρεί να κάνει η Κομισιόν για μια περισσότερο ευρωπαϊκή κάλυψη, αντίθετες με τις προτάσεις της Κομισιόν, είναι και οι γερμανικές τράπεζες.

Έτσι έχουμε καταλήξει στο παράδοξο οι ιταλικές και οι γερμανικές τράπεζες, η κάθε μία πλευρά για τους δικούς της λόγους, να στέκεται απέναντι στις αλλαγές της Κομισιόν.

Αν επρόκειτο για το ίδιο θέμα, αλλά σε μία άλλη εποχή, χωρίς την ύφεση, τον πληθωρισμό και τα αυξανόμενα επιτόκια να προκαλούν τον ένα σεισμό μετά τον άλλο στο τραπεζικό σύστημα, η αδιαφορία και η έλλειψη ενδιαφέροντος από το ελληνικό τραπεζικό σύστημα θα μπορούσε να είναι και …κατανοητή.

Στην τρέχουσα όμως κατάσταση με όλες τις αιτίες της κρίσης ειδικά στην Ευρωζώνη να παραμένουν ενεργές στην οικονομία και με ένα τραπεζικό σύστημα στην Ελλάδα που χρωστάει κυριολεκτικά την επιβίωσή του στον Ηρακλή Ι και ΙΙ, τις εγγυήσεις του ελληνικού δημοσίου στις τιτλοποιήσεις των Npls και την παροχή του «αναβαλλόμενου φόρου», είναι μάλλον παράδοξη αυτή η αδιαφορία για τα όσα αλλάζουν σε ευρωπαϊκό επίπεδο.

Παράδοξο τόσο για τις αρμόδιες αρχές όσο και τις ίδιες τις τράπεζες και τους τραπεζίτες.

Κάποιοι ίσως θα εξηγούσαν αυτή την «αδιαφορία», με το γεγονός ότι έχουν εκλείψει οι τραπεζίτες τύπου Κωστόπουλου, Καρατζά, κ.λ.π.

Ίσως αυτό να παίζει τον ρόλο του, αλλά η κατάσταση παραμένει τόσο κρίσιμη όπως απέδειξε ο Μάρτιος, που καθιστά επικίνδυνη και αδικαιολόγητη πέρα από ανεξήγητη, αυτή την αδιαφορία για τα όσα «παίζονται» και τελικά αποφασίζονται στις Βρυξέλλες εν αγνοία μας.

Γ. Αγγέλης