Η ομοφωνία δεν είναι πάντα το βασικό ζητούμενο

Είναι τόσο πυκνές οι εξελίξεις εντός και εκτός ΕΕ, που συχνά δεν έχουμε το απαραίτητο χρόνο να αφιερώσουμε σε ορισμένες παρατηρήσεις που αλλάζουν τα δεδομένα της ΕΕ (και της Ευρώπης) όπως τα γνωρίζαμε έως σήμερα. Επιλέγουμε σήμερα να αναφερθούμε σε δύο από αυτές όπως προκύπτουν κυρίως από την οπτική των Βρυξελλών.

Η ενότητα έχει αλλάξει «χαρακτήρα»

Πριν από ένα ή δύο χρόνια, η στάση της Ουγγαρίας συχνά επηρέαζε τι μπορεί και τι δεν μπορεί να πράξει από κοινού η ΕΕ. Σήμερα, οι προτεραιότητες έχουν διαφοροποιηθεί. Η τελευταία έκτακτη σύνοδος κορυφής αποτέλεσε χαρακτηριστικό παράδειγμα. Οι 26 προχώρησαν σε δική τους δήλωση και -συγκριτικά- η ομοφωνία λίγη σημασία είχε. Κανείς φυσικά δε θα ήθελε να χαρίσει μόνιμα την Ουγγαρία στον Πούτιν. Ταυτόχρονα κανείς δε θα ήθελε έναν πράκτορα της Ρωσίας να εμποδίζει κρίσιμες έως ιστορικές αποφάσεις. Κανείς εκτός από τον Πούτιν.

Τι συμβαίνει στην πράξη; Η Ουγγαρία π.χ. συνεχίζει να μπλοκάρει τις συζητήσεις των υπολοίπων που σχετίζονται με την επιβολή κυρώσεων στη Ρωσία. Στην παρούσα φάση, οι συζητήσεις συνεχίζονται και ο Όρμπαν παραμένει σε αυτές. Υπάρχει και μία σειρά άλλων συζητήσεων για σημαντικές πολιτικές της ΕΕ στις οποίες η Ουγγαρία συχνά μπλοκάρει τα συμπεράσματα. Εκεί η προεδρία της Πολωνίας φαίνεται να έχει πλέον υιοθετήσει τη λογική του «αν δε συμφωνήσουμε όλοι, θα προχωρήσουμε με ανακοίνωση υπογεγραμμένη από τους 26». Αυτό είναι το σημείο στο οποίο η Ουγγαρία μετρά τις συνέπειες και υποχωρεί.

Η «αμυντική αυτονομία» της ΕΕ περιορίζει το ρόλο του ΝΑΤΟ;

Πριν τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία πολλοί ήταν εκείνοι -σε ΗΠΑ και Ευρώπη- που έβλεπαν το ΝΑΤΟ να μένει χωρίς ρόλο. Προφανώς ο ισχυρισμός αυτός ανετράπη πλήρως όταν ο ίδιος ο Πούτιν αποφάσισε -στο βαθμό που μπορεί- να αναβιώσει τις εποχές του ψυχρού πολέμου. Σήμερα, με δεδομένες τις πρωτοβουλίες των μεγάλων ευρωπαϊκών πρωτευουσών να πάρουν μέρος της κατάστασης στα χέρια τους -αν όχι ο ρόλος του ΝΑΤΟ- σίγουρα ο ρόλος του Μαρκ Ρούτε επισκιάζεται εν μέρει από τον Μακρόν, τον Μερτς, τον Τουσκ, τον Στάρμερ και τη Μελόνι.

Είναι αυτό προβληματικό; Για να δώσει κάποιος την απάντηση, πέραν του αυτονόητου ότι η ασφάλεια της Ευρώπης συνεχίζει να περνά σε σημαντικό βαθμό μέσα από το ΝΑΤΟ, θα πρέπει να γνωρίζει τις προθέσεις των ΗΠΑ. Κι αν ακόμα ισχυριστεί κάποιος ότι τις γνωρίζει, είναι εξαιρετικά παρακινδυνευμένο να τις θεωρήσει... και σταθερές.