Μπορεί η… Νορβηγία να κάνει τη διαφορά στο Ρωσοουκρανικό;

Η λήξη της εισβολής της Ρωσίας στην Ουκρανία περιλαμβάνει μεταξύ άλλων την προώθηση διαπραγματεύσεων μεταξύ Βρυξελλών και Μόσχας. Με τον έναν ή τον άλλον τρόπο αυτό είναι γνωστό και στους διαδρόμους της Επιτροπής αλλά και στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες. Το ποιος θα αναλάβει το ρόλο αυτό παραμένει ζητούμενο.

Ο Πούτιν πρότεινε τον πρώην Γερμανό Καγκελάριο Σρέντερ. Πιθανολογούμε ότι μάλλον… υποχώρησε, προτείνοντας τη δεύτερη επιλογή του. Θα μπορούσε να προτείνει τον Μεντβέντεφ.

Πέραν των… αστεϊσμών ωστόσο, ήδη έχουν δει το φως της δημοσιότητας αρκετά ονόματα υποψηφίων διαπραγματευτών. Η Κάγια Κάλας είναι η καθ’ ύλην αρμόδια. Ωστόσο αρκετές πρωτεύουσες θεωρούν ότι σε διπλωματικό επίπεδο υπάρχουν υποψηφιότητες με περισσότερες πιθανότητες αποτελεσματικότερης διαχείρισης. Περισσότερο λόγω προφίλ, παρά λόγω ικανοτήτων.

Το Politico κατέγραψε τα ονόματα της Άνγκελα Μέρκελ, του Μάριο Ντράγκι και του Αλεξάντερ Στουμπ. Και οι τρεις θα μπορούσαν να συνομιλήσουν απευθείας με Πούτιν και Ζελένσκι, ωστόσο η πρώην Καγκελάριος της Γερμανίας δεν έχει να επιδείξει ιδιαίτερα επιτυχημένα αποτελέσματα στις ευρωρωσικές σχέσεις όταν είχε σημαντικό μέρος της ευθύνης τους εκ της θέσης της.

Και το χειρότερο, από την αποχώρησή της και μετά δεν αναγνώρισε το παραμικρό λάθος στο σύνολο της διαχείρισης της ενεργειακής της πολιτικής.

Το δημοσίευμα αναφέρεται στην υποψηφιότητα του Νορβηγού Υπουργού Εξωτερικών Έσπεν Μπαρθ Άιντε. Μία προφανής ένσταση είναι ότι η Νορβηγία δεν ανήκει στην ΕΕ. Μία ρεαλιστική και εν μέρει εύλογη απάντηση είναι ότι πλέον η ΕΕ σε επίπεδο κοινής εξωτερικής πολιτικής κινείται (και ελπίζει) σε στενότερους κύκλους κρατών (μελών ή μη) με κοινές προσεγγίσεις.

Υπό αυτήν την έννοια, το όνομά του παραμένει στο τραπέζι. Και εικάζουμε με σχετική ασφάλεια ότι θα ακουστούν και άλλα με παρόμοια χαρακτηριστικά.

Οι 27 αναμένεται να συζητήσουν το θέμα σε επόμενη συνάντηση των Υπουργών Εξωτερικών. Η άτυπη συνάντησή τους στη Λεμεσό στα τέλη του μήνα αποτελεί μία τέτοια ευκαιρία.