Η μάχη για την προεδρία του Eurogroup ξεκίνησε

Στη δεκαετία του 2010 αποτέλεσε το καθοριστικότερο ευρωπαϊκό όργανο για την Ελλάδα. Εν μέσω κρίσης κλήθηκε να διαχειριστεί την οικονομική πραγματικότητα της χώρας μας και ταυτόχρονα τις πολιτικές ισορροπίες εντός της Ευρωζώνης. Μάλιστα, ρόλος της ομάδας εργασίας του (euroworking group) αποδεικνυόταν ολοένα και καθοριστικότερος όσο τα πράγματα «ζόριζαν». Και για όσους αντιλαμβάνονται την πραγματικότητα ως έχει, μακριά από τις πολιτικές επιδιώξεις τους και την -παροιμιώδη κάποιες περιόδους- τεχνοκρατική τους ανεπάρκεια, γνωρίζουν για παράδειγμα ότι ο τότε πρόεδρος της ομάδας εργασίας Τόμας Βίζερ ήταν αυτός που σταθερά έβαζε πλάτη όταν ο Σόιμπλε π.χ. εξαντλούσε την αυστηρότητα και συχνά και τις εμμονές του. Και έχει σημασία ότι το έκανε την ώρα που οι αυτοαποκλούμενοι εγχώριοι σωτήρες μας σταθερά τον συκοφαντούσαν.

Ο Πάνος Τσακλόγλου ή ο Γιώργος Χουλιαράκης -εκπρόσωποί μας στην ομάδα εργασίας σε κρίσιμες περιόδους- προφανώς γνωρίζουν και αντιλαμβάνονται τα παραπάνω. Εικάζω ότι το ίδιο ισχύει και για τον Μιχάλη Αργυρού αν και ο ίδιος συνεργάστηκε και συνεχίζει να συνεργάζεται με τους διαδόχους του Βίζερ. Αρχικά τον Ολλανδό Χανς Φάιλμπριφ και από το 2020 με τον Φινλανδό Τουόμας Σααρενχέιμο. Εύλογα θα ρωτήσει κάποιος πώς μας ήρθε στη σκέψη αυτή η αναδρομή… Αναφερθήκαμε κατ’ αρχάς σε ανθρώπους που φροντίζουν να δημιουργούν συναινέσεις για λογαριασμό της προεδρίας του Eurogroup. Η θητεία του προέδρου Πασκάλ Ντόναχιου ολοκληρώνεται τον Ιούλιο (διαρκεί 2,5 χρόνια) και ο Ιρλανδός Υπουργός Οικονομικών θα επιχειρήσει να την ανανεώσει όπως το είχε κάνει και το 2023.

Η ιστορία επαναλαμβάνεται

Στην εκλογή για την πρώτη του θητεία ο Ντόναχιου είχε επικρατήσει του -ισχυρού φαβορί τότε- της Ισπανίδας Νάντια Καλβίνο, η οποία είχε την υποστήριξη των «μεγάλων» (Γερμανίας, Γαλλίας, Ιταλίας, Ισπανίας). Η επικράτησή του είχε βασιστεί στην ψήφο μικρότερων κρατών – μελών όπως οι χώρες της Βαλτικής. Στη δεύτερη θητεία του, η ανανέωση ήρθε γι αυτόν ευκολότερα καθώς ήταν η μόνη υποψηφιότητα που εν τέλει συγκέντρωσε την απαιτούμενη συναίνεση των υπουργών οικονομικών της Ευρωζώνης.

Σήμερα, με τη διαδικασία ψηφοφορίας να μην έχει ακόμα οριστεί (η εκλογή αναμένεται μεταξύ Μαϊου και Ιουλίου) ο Ιρλανδός έχει δικαίως κερδίσει τη θετική άποψη των συναδέλφων του. Η πολιτική του αποστολή ωστόσο εμφανίζει δυσκολίες.

Πρώτον, ο διάδοχος της Νάντια Καλβίνο, ο Ισπανός Κάρλος Κουέρπο φέρεται να διεκδικεί με αξιώσεις την προεδρία. Και δεύτερον, ανεπισήμως και χωρίς να επιβεβαιώνεται, ο Λιθουανός υπουργός Ριμάντας Σάντζιους φέρεται διατεθειμένος να συμμετάσχει στη διαδικασία. Αυτό το σενάριο εύλογα ασκεί έντονη πίεση στον Ντόναχιου, με δεδομένο ότι τουλάχιστον στον πρώτο γύρο οι βαλτικές ψήφοι θα αλλάξουν πορεία. Και η μάχη για την «πρόκριση στον τελικό» θα είναι δυσκολότερη.

Παραμένει το φαβορί, στηρίζεται και από την Ελλάδα

Αυτή τη φορά ωστόσο, ο Πασκάλ Ντόναχιου αναμένεται να έχει στήριξη και από ισχυρότερες χώρες με κυβερνήσεις που βρίσκονται πλησιέστερα στο Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα. Θεωρείται δύσκολο -ειδικά στην παρούσα συγκυρία- η προεδρία του Eurogroup να περάσει στους Σοσιαλιστές από όπου προέρχονται οι (πιθανοί) κυβερνητικοί υποψήφιοι Ισπανίας και Λιθουανίας. Την ίδια ώρα, οι βαλτικές χώρες έχουν ήδη ισχυροποιήσει τη θέση τους στα ευρωπαϊκά όργανα μέσω της ανάληψης της θέσης της Ύπατης Εκπροσώπου στην Κάγια Κάλλας.

Χωρίς ως στιγμής να έχει ανακοινωθεί επισήμως, η Ελλάδα αναμένεται να υποστηρίξει την υποψηφιότητα Ντόναχιου. Το εξαιρετικά θετικό κλίμα που επικράτησε στις συναντήσεις του στην πρόσφατη επίσκεψή του στη χώρα, η συνεργασία του με την ελληνική κυβέρνηση -με τη ΝΔ να ανήκει και αυτή στην ευρύτερη ομάδα του Λαϊκού Κόμματος- και κυρίως η συναντίληψή του σε σημαντικά θέματα για την Ελλάδα δικαιολογούν την επιλογή αυτή.

Πηγές των Βρυξελλών μάς έλεγαν ότι οι πιθανότητες έκπληξης είναι λίγες και το βασικό σενάριο είναι ο Ιρλανδός υπουργός να παραμείνει στο τιμόνι της Ευρωομάδας. Σε κάθε περίπτωση, μέσα στις επόμενες μέρες αναμένουμε την προκήρυξη για τη διαδικασία εκλογής προέδρου και την επίσημη κατάθεση υποψηφιοτήτων. Τα υπόλοιπα ακολουθούν. Και σε αυτά, προφανώς και θα επανέλθουμε.