Κλείνει σιγά – σιγά το «παράθυρο» ευκαιρίας για τα ελληνικά ομόλογα;

Πολλά τα παράδοξα αυτόν τον Αύγουστο.

Ας αρχίσουμε με τα μεγάλα και σημαντικά.

Πριν λίγες εβδομάδες, όλοι ακούσαμε ότι ο δεύτερος μεγαλύτερος Οίκος Αξιολόγησης, η Fitch υποβάθμισε – όπως είχε κάνει το 2011 η S&P – τη διαβάθμιση του αμερικανικού αξιόχρεου.

Και το έκανε σε μία στιγμή που το αμερικανικό δημόσιο, λόγω της κρίσης του ορίου του χρέους, που είχε προηγηθεί, έχει βγει στις αγορές και δανειζόταν σαν να μην υπάρχει αύριο, για να καλύψει το δημοσιονομικό κενό του με κάτι περισσότερο από μισό τρισεκατομμύριο δολάρια.

Θα ήταν φυσιολογικό να περιμένει κανείς ότι με υποβαθμισμένο το αξιόχρεο και το δημόσιο να δανείζεται σαν... τρελό, θα ακολουθούσε η διολίσθηση της συναλλαγματικής ισοτιμίας του δολαρίου.

Πρώτο παράδοξο. Και όμως όχι, το δολάριο αντί να διολισθαίνει ισχυροποιείται έναντι τόσο του Ευρώ όσο και σχεδόν όλων των άλλων νομισμάτων.

Μέσα σ' αυτό το περιβάλλον της ισχυροποίησης του δολαρίου θα περίμενε κανείς να πέφτουν οι αποδόσεις των αμερικανικών ομολόγων, αφού δεν γίνεται να είναι ταυτόχρονα και μέρα και... νύχτα.

Δεύτερο παράδοξο. Και όμως όχι οι αποδόσεις των αμερικανικών ομολόγων έχουν χτυπήσει «κόκκινο» ξεπερνώντας το 4,29% (!).

Και μαζί τους οι αποδόσεις όλων των «δυτικών» κρατικών ομολόγων με το δεκαετές γερμανικό να κινείται πάνω από το 2,68%, το βρετανικό (έχει τα δικά του προβλήματα) να κινείται πάνω από το 4,69% και το γαλλικό κοντά στο 3,24%.

Όλα αυτά συμβαίνουν ενώ η τάση του πληθωρισμού έχει σταθεροποιηθεί σε κατεύθυνση αποκλιμάκωσης, που θα σήμαινε, υπό φυσιολογικές συνθήκες, ειδικά στις ΗΠΑ – με το δολάριο να «ακριβαίνει» διεθνώς – ότι η Fed θα έπρεπε να «ζυμώνει» την πολιτική απόσυρσης από τις αυξήσεις επιτοκίων.

Τρίτο παράδοξο. Και όμως ούτε αυτό συμβαίνει, καθώς η Fed όπως απέδειξαν τα πρακτικά της τελευταίας συνεδρίασής της σκέπτεται στα σοβαρά για νέα αύξηση των επιτοκίων...

Το «ηφαίστειο» του 1971

Μέσα σ' αυτό τον κόσμο των... παραδόξων, ο οικονομικός «καντιανισμός», δεν φαίνεται επαρκής τρόπος για να καταλάβει κανείς το τι ακριβώς συμβαίνει: το δολάριο «ακριβαίνει», παρ' όλα αυτά οι αποδόσεις των ομολόγων «αυξάνονται» και ενώ ο πληθωρισμός πέφτει, συνεχίζει να οδηγεί σε αυξήσεις των επιτοκίων.

Αν παρ' όλα αυτά επιμένει κανείς να καταλάβει αυτόν τον «κόσμο» ξετυλίγοντας το μπλεγμένο κουβάρι της νομισματικής κυκλοφορίας (μιας και δεν υπάρχει «κεφάλαιο» χωρίς «χρήμα»), θα μπορούσε να προσέξει ότι στο υπόστρωμα αυτής της παραδοξότητας που διαχέει προς κάθε κατεύθυνση την αβεβαιότητα, «κινείται» με άτακτους σπασμούς ένας τεράστιος και ανεξέλεγκτος όγκος δολαριακού (made in USA και μη) χρέους...

Αυτό το νομισματικό ηφαίστειο, είχε την πρώτη του «έκρηξη» με την οποία δήλωσε την παρουσία του, πριν από 52 χρόνια στις 15 Αυγούστου του 1971, με την κατάρρευση της σχέσης δολαρίου χρυσού.

Πριν από 15 χρόνια, τον Σεπτέμβριο του 2008, είχαμε την μεγάλη του «έκρηξη» που αποκάλυψε το μέγεθος και το βάθος της ηφαιστειακής του δύναμης.

Σήμερα φαίνεται σαν το... μάγμα αυτής της δύναμης να κινεί και πάλι τα επιφανειακά νομισματικά «πετρώματα» χωρίς να δίνει σημάδια για το «τι και πότε». Παράγει μόνο... παράδοξα

Το παράθυρο για τα ελληνικά ομόλογα

Μέσα σ' αυτό το περιβάλλον η συγκυριακή – λόγω της αναδιάρθρωσης του χρέους και της επικείμενης αναβάθμισης του αξιόχρεου – περίπτωση του ελληνικού χρέους μοιάζει άλλο ένα αξιοπρόσεκτο αλλά περιφερειακής σημασίας παράδοξο. Μοιάζει μία διελκυστίνδα που έχει ενεργοποιήσει συγκυριακά δυνάμεις συρρίκνωσης των αποδόσεων σε συνθήκες που διεθνώς κυριαρχούν οι αντίθετες δυνάμεις.

Αυτή την εικόνα «φωτογραφίζει» το γεγονός ότι ελληνικό δεκαετές παραμένει κάτω από το 4% ακόμα, ενώ το χρέος της Ιταλίας κινείται σταθερά πάνω από το 4,40%, με το γερμανικό να έχει σκαρφαλώσει στο 2,68% (!), με τους εγγλέζους να πληρώνουν 4,68% για να δανεισθούν στα δέκα χρόνια...

Όσο όμως το «ηφαίστειο» από κάτω παράγει ισχυρούς επιφανειακούς σπασμούς τόσο περισσότερο αυτό το συγκυριακό “παράθυρο” ευκαιρίας για το ελληνικό χρέος περιορίζεται.

Πότε θα κλείσει; Όταν ακουστεί ο «θόρυβος» από την ανακοίνωση της αναβάθμισης.

Ίσως γι' αυτό, αυτοί που κάθονται μπροστά στις οθόνες τους στον ΟΔΔΗΧ για να διακρίνουν τις ευκαιρίες μέσα σ' αυτή την συγκυρία, δεν βιάζονται να ακούσουν τα νέα της αναβάθμισης...

Εδώ οφείλουμε μια διευκρίνιση. Μπορεί για το ελληνικό δημόσιο με την υπάρχουσα σύνθεση και διάρκεια του χρέους, αυτό το «παράθυρο» είναι μεν σημαντικό για όσο υπάρχει ανοικτό, αλλά δεν είναι «καθοριστικό».

Δεν συμβαίνει όμως το ίδιο και για το ιδιωτικό ομολογιακό χρέος...

Γ. Αγγέλης