Ο Αλέξης γυρνάει πλάτη στον διχαστικό και προβάλλει τον φιλικό προς τον πολίτη Συριζα, Σκανδαλίδης-Χριστοδουλάκης: βρες τις διαφορές

Ένας Τσίπρας μεταξωτός, σοβαρός, και υπεύθυνος. Ένας Αλέξης Τσίπρας διαφορετικός από το παρελθόν αυτός ο Τσίπρας χθες το βράδυ στο Mega. Μ’ έναν φάκελο και στοιχεία για την 717 ανά χείρας. Ευγενικός, χαμηλών τόνων και όχι διχαστικός. Φιλικός. Με κορυφαία φράση, την οποία επαναλαμβάνει ακριβώς ίδια σε δημόσιες εμφανίσεις, την εξής:

«Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έρχεται για να εκδικηθεί κάποιους, δεν έρχεται για να καταστρέψει, έρχεται για να δημιουργήσει». Είναι άραγε ένας ειλικρινής, μεταμελημένος Τσίπρας, ή απλώς ένας Ιανός της πολιτικής ζωής που προσπαθεί να κρύψει προεκλογικά την πολάκεια πλευρά του κόμματός του («την δεύτερη φορά θα’ ναι αλλιώς» κλπ);

Μοναδική παράξενη στιγμή της συνέντευξης που έδωσε ο Αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης (στην Ράνια Τζίμα και τον Γιάννη Πρετεντέρη), η στιγμή που σηκώθηκε να φύγει, μπαίνοντας στο πλάνο.

Πριν και μετά

Στα «μικρά της» συνέντευξης, ενδιαφέρον είχε η ωμή παρατήρηση του Αλέξη για την συμπεριφορά των κομμάτων του προοδευτικού χώρου πριν, και μετά τις εκλογές. Όπως είπε, πριν τις εκλογές λένε διάφορα γιατί το Πασοκ προσπαθεί να πάρει ψήφους από τον Συριζα, ο Συριζα από το Πασοκ, το ίδιο και άλλα κόμματα. Μετά τις εκλογές όμως θα είναι όλα αλλιώς. Πως αλλιώς, θα το δούμε τότε.

40 χρόνια Πασοκ

Μερικοί πιστεύουν ότι είναι θέμα χρόνου οι δύο χώροι να ενωθούν. Ο «πασοκικός» Αλέξης, με το παπανδρεϊκό Πασοκ-Κιναλ κι όχι μόνο, θα έρθουν εις σάρκα μία αργά ή γρήγορα. Μερικοί δεινόσαυροι της πολιτικής ίσως το διαβλέπουν ήδη στον ορίζοντα. Να, για παράδειγμα ο Κώστας Σκανδαλίδης το βιβλίο του οποίου «Το Πασοκ Meta» παρουσιάζεται αύριο απόγευμα στο Vox, μιλάει για την μεγάλη παράταξη της κεντροαριστεράς και βλέπει καλύτερες μέρες στην ανασυγκρότησή της. Ελπίζω στο βιβλίο να είναι πιο συγκεκριμένος.

Ευθύνη στις στρεβλώσεις

Όμως έχω την υποψία πως όταν μιλάει για ανασυγκρότηση, δεν το εννοεί καθόλου με τον τρόπο που το εννοεί πχ ο Νίκος Χριστοδουλάκης. Η αυτοκριτική του έναν χρόνο πριν (στον ΟΤ) υπήρξε σκληρή:

«Δεν υπήρξαμε ούτε αλάνθαστοι ούτε πάντα στο απυρόβλητο. Και εμείς παρασυρθήκαμε από την εκλογική γοητεία του πλήθους και στους δικούς μας κήπους φύτρωσαν πρακτικές που τώρα θα θέλαμε να ξεχάσουμε. Από τους χρεοκοπημένους συνεταιρισμούς, το γραφειοκρατικό τέλμα της δημόσιας διοίκησης, τα μισόλογα για τα Πανεπιστήμια, μέχρι τις πελατειακές δομές του τραπεζικού συστήματος, έχουμε και εμείς μερίδιο ευθύνης στις στρεβλώσεις που ακόμα και σήμερα κρατούν εγκλωβισμένη την ελληνική κοινωνία».

Η πρόκληση

«Ο κλασσικός τρόπος να αντιμετωπίζουμε τέτοιες αμήχανες πολιτικές στο παρελθόν ήταν η περίφημη στρατηγική «φυγή προς τα μπρος». Δηλαδή να μην αλλάζουμε τα κακώς κείμενα, αλλά να προσμένουμε ότι το κύμα των νέων αλλαγών που κάνουμε κάθε φορά θα υπερκαλύψει τα λάθη των προγενέστερων.

Όμως μετά τις τρεις κρίσεις, η πολυτέλεια να συνεχίσουμε με το ίδιο στρατήγημα της φυγής απλώς δεν υπάρχει, γιατί μας βλέπει και μας ελέγχει η νέα γενιά που θέλει επιτακτικά το δικό της ξεκίνημα να είναι καθαρό και αδέσμευτο απέναντι στα παλιά αδιέξοδα. Αυτή είναι η πραγματική πρόκληση που έχουμε μπροστά μας».

Τα λόγια και η πράξη

Ξαναγυρίζω στο τώρα. Διαβάζω την ανακοίνωση του κυβερνητικού εκπροσώπου Γιάννη Οικονόμου για την συνέντευξη Τσίπρα. «Παρότι επιχείρησε μια βουτιά πολλές δεκαετίες πίσω για να μιλήσει για το κράτος, δε είπε ούτε κουβέντα για την ανάγκη αξιολόγησης στο δημόσιο και την ανάγκη ρήξης με λογικές ασυδοσίας και παλαιοσυνδικαλισμού που επιχειρούν να κρατήσουν το ελληνικό κράτος δέσμιο των χειρότερων εποχών του».

Στα λόγια άριστα. Στην πράξη, η ρήξη με τις λογικές παλαιοσυνδικαλισμού και η αξιολόγηση στο δημόσιο εξαϋλώθηκαν στην μετωπική των τραίνων στα Τέμπη.

Σας φιλώ

Η Πυθία