Στο Dumfries με Κάρολο ο Κυριάκος. Ο ΣΥΡΙΖΑ αγαπάει Μακρόν; Καρφιά Χριστόφορου

Σήμερα θα με κακομάθω γιατί έχω γενέθλια. Ένας χρόνος από τότε που αποφάσισα να μοιραστώ μαζί σας την μυστηριώδη καθημερινότητα μου, αξίζει με ένα ωραίο καφέ στο Dumfries House. Τίποτε λιγότερο για μένα, από την αναζωογονητική ατμόσφαιρα της Σκωτίας. Το βράδυ έχω δείπνο με Τειρεσία και Κάλχα στο Woodlands, εννοείται του ίδιου κτιρίου, που λειτουργεί υπό τα αυστηρά κριτήρια της Αυτού Εξοχότητας του Πρίγκιπα Καρόλου. Σκεφτόμουν μάλιστα για ένα Petrus, μέχρι που διάβασα δίπλα στο «Spend it» πόσο κάνει κι έπεσα απ’ τα σύννεφα. Θα βολευτούμε με Μούχταρο, το Petrus των φτωχών.

Ο Κάλχας που είναι λιτός θα ενθουσιαστεί με τα arancini μανιταριών με μαγιονέζα εστραγκόν, ενώ ο Τειρεσίας είναι έτοιμος για smoked haddock με herb crushed potatoes, poached egg κι ένα chive velouté. Ειδικά σήμερα θα είναι εδώ ο ίδιος ο Πρίγκιπας της Ουαλίας για να υποδεχτεί και να φιλοξενήσει, τον τυχερό, Κυριάκο. Ο Κάρολος είχε σώσει το Dumfries House του 18ου αιώνα από την εγκατάλειψη, βάζοντάς το κάτω από την ομπρέλα του Ιδρύματός του. Αποτέλεσμα; Ο χώρος ν’ αποκτήσει ζωή και μέλλον. Ολ’ αυτά ο διάδοχος Πρίγκιπας της Ουαλίας θα τα μοιραστεί σήμερα με τον Έλληνα Πρωθυπουργό που θέλει να βρει βιώσιμο μοντέλο ανάπτυξης του πρώην βασιλικού κτήματος στο Τατόι. «Λεπτομέρεια», αλλά σημαντική, ο Κάρολος έβαλε 20 εκατ. λίρες για να το ξεκινήσει, ενώ τα κτίρια και το κτήμα γενικότερα ήταν σε καλή κατάσταση. Με τα Chippendale του, τους πίνακες, τα Murano του, και το εσωτερικό του σε καλή κατάσταση. Η ανακαίνιση του Καρόλου το έκανε απλά έξοχο.

Εκπαιδευτικές δραστηριότητες, οικολογικές δράσεις, αλλά και γάμοι/βαφτίσια, το κάνουν βιώσιμο. Προσφέρεται διαμονή, ενώ κάθε κοινωνική τάξη μπορεί να πιει ένα τσάι στο καφέ, και να έχει μια ωραία σούπα και όχι μόνο, στο εστιατόριο. Κομψό και φινετσάτο. Κυριάκο, φέρε μας και τον Πρίγκιπα ν’ αναλάβει το Τατόϊ πλιζ κι όταν χρειαστεί τον επιστρέφουμε.

Στις Βερσαλλίες

Μερικά χιλιόμετρα πιο κάτω, εννοείται σε παλάτι, χαλαρώνει και σκέφτεται ο άλλος πρίγκιπας, αυτός του νεοφιλελευθερισμού όπως του προσάπτουν όσοι τον ζηλεύουν φυσικά, η αυτού εξοχότης Εμανουέλ Μακρόν.

Είναι η νίκη του «μήνυμα υπέρ της δημοκρατίας στην Ευρώπη, αλλά και προειδοποίηση» όπως του λένε οι φίλοι του του ΣΥΡΙΖΑ; Όντως «δεν μπορεί να εφησυχάζει κανείς και ιδιαίτερα οι αριστερές, προοδευτικές δυνάμεις; Η ήττα της ακροδεξιάς - που ξεπέρασε το 40%- και των νεοφιλελεύθερων και συντηρητικών πολιτικών που την ενισχύουν, αποτελεί τη μέγιστη προτεραιότητα. Η αντιμετώπιση τους απαιτεί ενωτικές πρωτοβουλίες και συμπόρευση των προοδευτικών δυνάμεων».

Τον έχουν καταμπερδέψει αυτοί της Κουμουνδούρου. Δεν μπορεί να καταλάβει αν το μήνυμα είναι καλό ή κακό. Τον βλέπουν ως αυτόν που εφαρμόζει νεοφιλελεύθερες και συντηρητικές πολιτικές που ενισχύουν την ακροδεξιά, ή τον έχουν στις προοδευτικές δυνάμεις; Να θυμηθεί να καλέσει Κατρούγκαλο, να του εξηγήσει.

Καθαρές κουβέντες

Ενώ, πολιτικοί του διαμετρήματος ενός Αβραμόπουλου, είναι ξεκάθαροι. «Η νίκη του Εμανουέλ Μακρόν είναι νίκη της ευρωπαϊκής Δημοκρατίας και των αξιών της και ανάχωμα στην απειλητική επέκταση του λαϊκισμού και του εθνικισμού».

Ξεκάθαρος είναι κι ο Μελανσόν. «Η εκλογή του Μακρόν είναι το χειρότερο αποτέλεσμα της πέμπτης Δημοκρατίας. Κολυμπά σε έναν ωκεανό αποχής, λευκών και άκυρων ψηφοδελτίων».

Η μύτη του Μπίστη

Κρατώντας την μύτη του, ο Μπίστης αποδέχτηκε ως το λιγότερο κακό την επανεκλογή του Μακρόν. «Ανακούφιση χωρίς ενθουσιασμό. Ο κόσμος της Αριστεράς έκανε το δημοκρατικό του καθήκον. Επέλεξε την ψήφο που μυρίζει, από την ψήφο που σκοτώνει έγραψε. Ο έμπειρος Νίκος καταλήγει ότι στις βουλευτικές «ενωμένη η Αριστερά , η Ανυπότακτη Γαλλία του Μελανσόν, Πράσινοι, ΚΚ Γαλλίας και αριστεροί Σοσιαλιστές μπορούν να φέρουν ελπίδα και επιτέλους νίκη στην χώρα που καθιέρωσε την Αριστερά, στην χώρα του Λαϊκού Μετώπου».

Διορισμένοι αλλά ακόμα νέοι

Ο Μπίστης ανήκει στους γεφυροποιούς του Αλέξη. Το πρώτο Πάσχα μετά το Συνέδριο βρήκε την προεδρική φρουρά (Γεροβασίλη, Σπίρτζη, κλπ) στις επάλξεις για να επουλώσει το τραύμα της εσωκομματικής αναμέτρησης. Και την ηττημένη, αλλά με 26% «ομπρέλα» να καρφώνει. «Η πρόταση του Αλέξη Τσίπρα, που υπερψηφίστηκε στις κάλπες του συνεδρίου, είχε γκρίζα ζώνη την εκλογή του 20% από νέα μέλη με ποσόστωση και ανεξάρτητα από τους ψήφους εκλογής. Ακόμα και με μία ψήφο, που λέει ο λόγος» αναφέρει σε άρθρο του ο Χριστόφορος Παπαδόπουλος.

Βουλιμία

Και συνεχίζει αμείλικτος. «Παλιότερα είχε διευκρινίσει ότι η μέριμνα αφορά την ΔΗΜΑΡ, την Γέφυρα, τον Κουβέλη, τους Πασοκογενείς και την Κοινωνική Συμφωνία της Κατσέλη. Όλοι «άνθρωποι του προέδρου» δηλαδή. Οι προαναφερθέντες θεωρούνται νέα μέλη παρ’ όλο που για δύο και περισσότερα χρόνια στελεχώσανε με διορισμό τα κεντρικά όργανα του κόμματος: την Κεντρική Επιτροπή Ανασυγκρότησης, το Πολιτικό Συμβούλιο, το Πολιτικό Κέντρο. Ο γραμματέας του κόμματος υπερθεμάτισε στις διακρίσεις με επιχειρήματα που ανέσυρε από τα άπαντα του Λένιν και την εγκυκλοπαίδεια πολιτικής φιλοσοφίας… Διευκρίνισε επίσης ότι η πρόταση είναι «πακέτο», δεν έχει κανείς το δικαίωμα να διαφωνήσει με το συγκεκριμένο μέτρο και ότι μετά την απομάκρυνση από την κάλπη ουδέν λάθος αναγνωρίζεται. Η παραπάνω ευνοϊκή μεταχείριση διαβάστηκε από πολλούς ως «βουλιμία», δεν είναι αρκετό το 74%, επιδιώκεται το περισσότερο. Ενώ, από ακόμα περισσότερους κατανοήθηκε ότι αναστέλλεται το άρθρο του Καταστατικού περί ισοτιμίας της ψήφου, πριν ακόμα στεγνώσει το μελάνι της συγγραφής του».

Ρωσία, Τουρκία και Ελλάδα το ίδιο;

Τα καρφιά της Ομπρέλας θα συνεχιστούν μέχρι 15 Μαΐου που ψηφίζουν τα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ για Πρόεδρο, ΚΕ και Καταστατικό. Οι Προεδρικοί, εκτός από τις εσωτερικές, έχουν και τις μάχες της αντιπολίτευσης. «Ταξική μονομέρεια, γενικευμένη φτώχεια για τους πολλούς και πελατειακό κράτος για ελάχιστους. Καταστολή, αυταρχισμός, διαρκή φθορά των δημοκρατικών θεσμών και περιστολή των δικαιωμάτων. Διαρκής υποχώρηση της ηθικής και του δικαίου και «κλείσιμο του ματιού» στο σκληρό δεξιό ακροατήριο». Αυτή είναι η κατάσταση στην Ρωσία του Πούτιν; Μήπως στην Τουρκία του Ερντογάν; Λάθος! Έτσι περιγράφει την Ελλάδα του Κυριάκου, η Όλγα Γεροβασίλη. Μια χώρα αβίωτη να ζει κανείς. Απορώ πως δεν έχει ήδη φύγει αυτοεξόριστη. Αν το κάνει, συστήνω Dumfries ανεπιφύλακτα.

Σας φιλώ

Η Πυθία