Κι όμως λίγους μήνες πριν δεν ήταν έτσι

Όσα διαβάζετε γράφτηκαν υπό πίεση χρόνου και ανάμεσα σε διάφορες υποχρεώσεις στις Βρυξέλλες. Έχουμε αρκετά να καταγράψουμε, σταδιακά, το επόμενο διάστημα. Ωστόσο, ας κρατήσουμε μερικές παρατηρήσεις που πριν από μία διετία δύσκολα θα τις έκανε κανείς.

Ο Πούτιν ενώνει

Είναι η πρώτη φορά που ο Πούτιν δημιουργεί συνδέσμους εντός ΕΕ που κάποτε θα ήταν αδιανόητοι. Σκανδιναβικές χώρες, χώρες της Βαλτικής, χώρες στα ανατολικά σύνορα της Ένωσης, η Ελλάδα ή η Κύπρος αντιμετωπίζουν πλέον κοινές προκλήσεις όπως η απειλή κυριαρχίας. Κάποτε οι Έλληνες ήμασταν εξαιρετικά μόνοι και ενίοτε κουραστικοί όταν επιχειρηματολογούσαμε για αυτό. Επίσης, ο Πούτιν ενώνει (σχεδόν) όλες τις χώρες που είναι γύρω του σε κοινή προσέγγιση. Ένας νέος από τη Μολδαβία ή τη Γεωργία π.χ. κοιτά προς τη Δύση για να βρει «μισή ευκαιρία» για το δικό του μέλλον. Ο Πούτιν έχει φροντίσει να «κόψει το όνειρο» ακόμα και για όσους ήθελαν να το αναζητήσουν προς τη Ρωσία.

Οι frugals αντιλαμβάνονται την ανάγκη να πληρώσουν

Αν κρατήσουμε δύο τομείς και θα επανέλθουμε σε αυτό. Άμυνα και Ενέργεια. Δεν είναι οι μόνοι, βέβαια. Το ερώτημα δεν είναι αν θέλουν να επενδύσουν περισσότερα στην κοινή ευρωπαϊκή προσέγγιση. Το κρίσιμο ερώτημα είναι ποιο είναι το πλάνο; Τι θα χρηματοδοτηθεί; Και η αλήθεια είναι ότι πράγματι υπάρχει δυνητική win-win απάντηση για όλους. Το κλειδί είναι να είναι δίκαιος ο διαμοιρασμός της «νίκης».

Οι μεταρρυθμίσεις που ήρθαν για να μείνουν είναι αυτές που κερδίζουν έδαφος

Πλέον αρκετοί εκ των frugals έχουν αρχίσει να το επικαλούνται έντονα. Αναπόφευκτα, εδώ θα εστιάσουμε στην περίπτωση της Ελλάδας. Είναι η πιο ενδεικτική ώστε ο καθένας μας να αντιλαμβάνεται τη διαφορά. Οι net contributors έχουν κάθε συμφέρον -όπως και αυτοί που χρηματοδοτούνται όμως- να προσπαθούν να κατευθύνουν τα ευρωπαϊκά κονδύλια σε μεταρρυθμίσεις που επιφέρουν μόνιμα και μακροπρόθεσμα αποτελέσματα στα κράτη-μέλη. Μεταρρυθμίσεις π.χ. που ενισχύουν τα δημόσια έσοδα ή σταθεροποιούν το ασφαλιστικό σύστημα. Μεταρρυθμίσεις συνήθως αντιδημοφιλείς για παραδοσιακά εγχώρια διαπλεκόμενα συμφέροντα (vested interests ο όρος). Είναι όμως εκείνες που μπορεί να μας προστατέψουν από επώδυνες καταστάσεις που ζήσαμε την προηγούμενη δεκαετία. Η ψηφιοποίηση της εφορίας π.χ. είναι μία τέτοια μεταρρύθμιση. Ξεκίνησε στη δική μας χώρα ως Γενική Γραμματεία Πληροφοριακών Συστημάτων – σήμερα καταλήξαμε στην ΑΑΔΕ. Επίσης -μετά από καμιά 20ετία άκαρπων προσπαθειών και υποσχέσεων- προχωρά η διασύνδεση των POS με τη ΑΑΔΕ. Το ίδιο για τον κεφαλαιοποιητικό πυλώνα στις συντάξεις, το ΤΕΚΑ. Και για να είμαστε δίκαιοι, πίσω από κάθε τέτοια μεταρρύθμιση βρίσκεται και ένας αρμόδιος λειτουργός που παίρνει την ευθύνη και το ρίσκο. Στις παραπάνω π.χ. ο Χάρης Θεοχάρης και ο Πάνος Τσακλόγλου.