Είδατε ποτέ πορτοκάλια Ουρουγουάης ή Βραζιλίας καταχείμωνο σε ελληνικά σούπερ μάρκετ; Η μήπως λεμόνια Αργεντινής το ίδιο διάστημα; Αφού δεν είδατε, σημαίνει ότι τα δύο προϊόντα δεν είναι ανταγωνιστικά αλλά συμπληρωματικά: όσο θα θέλουμε να πίνουμε φρεσκοστυμμένο χυμό από τον Ιούλιο μέχρι μέσα Νοεμβρίου, τότε τα πορτοκάλια από τις χώρες Merocur όπως και τη Νότια Αφρική θα έχουν θέση στα ελληνικά ράφια, αφού τα Ελληνικά είτε δεν υπάρχουν, είτε είναι περιορισμένης εμπορευσιμότητας
Το ίδιο ισχύει και για τα λεμόνια, όσο κανείς δεν ασχολείται να φτιάξει φρεσκοστυμμένο χυμό τον χειμώνα/άνοιξη και να τον καταψύξει στο ψυγείο του, προκειμένου να τον χρησιμοποιήσει αργότερα μέσα στον χρόνο.
Προχωρώντας τον συλλογισμό μας γιατί δεν έχουμε να φοβηθούμε σαν ελληνική αγροτική παραγωγή την συμφωνία MERCOSUR, έχετε ακούσει ποτέ Έλληνα παραγωγό που να θέλει να καλλιεργήσει σόγια και να μην το κάνει γιατί έρχεται φθηνότερη η Βραζιλιάνικη; Ούτε τεχνογνωσία έχει, ούτε είναι και κανένα προϊόν που θα κάνει την διαφορά: μια ακόμη μεγάλη καλλιέργεια είναι κι αυτή, με το μόνο μεγάλο όφελος τον σημαντικό της ρόλο στην αμειψισπορά. Αλλά υπάρχουν και άλλες σχετικές εξαιρετικές λύσεις Made in Greece, τις οποίες πεισματικά αρνούμαστε να εφαρμόσουμε. Αλλά και να είχατε ακούσει κάποιον να θέλει να καλλιεργήσει σόγια κάπου στην Ελλάδα, θα έπρεπε να τον αποτρέψετε γιατί είναι ένα πολύ απαιτητικό σε νερό φυτό.
Εδώ δεν έχουμε νερό να πιούμε, η καλλιέργεια σόγιας και η επέκταση αυτής του καλαμποκιού μας έλειψε...
Οι δυσκολίες να ξαναπιάσουμε το νήμα
Ακούσατε κανέναν νέο να θέλει να ασχοληθεί με την βοοτροφία και την εκτροφή κρεατοπαραγωγικών φυλών; Εδώ φεύγουν από την δραστηριότητα αυτή και όσοι έχουν οικογενειακή παράδοση, θα βρείτε εσείς νεοεισερχόμενους; Ίσως βρείτε κάποιους υφιστάμενους εκτροφείς που λόγω των υψηλών τιμών του μοσχαρίσιου και βοδινού κρέατος να θέλουν να επεκτείνουν την δραστηριότητά τους, αλλά σε σχετικά περιορισμένα ποσοστά. Η εκτροφή μόσχων, είναι μια απαιτητική σε πολλά επίπεδα δραστηριότητα: γνώσης, κεφαλαίου, γενετικού δυναμικού, εργασίας και μηχανολογικού εξοπλισμού. Τώρα που εμείς ανακαλύπτουμε την... Αμερική, άλλες χώρες έχουν σχηματίσει σημαντικό συγκριτικό πλεονέκτημα, δυσκολεύοντας την είσοδο στον κλάδο νέων παικτών.
Είναι φυσικό να θέλουν να πάρουν οι υφιστάμενοι παίκτες όλη την «κρέμα» από την αύξηση της τιμής του μοσχαρίσιου κρέατος στην αγορά. Κι αυτό το επιτυγχάνουν, μέσω της αύξησης της τιμής των νεαρών προς πάχυνση ταύρων, η οποία έχει αυξηθεί σε επίπεδο σχεδόν διπλασιασμού τα τελευταία χρόνια.
Άρα η λύση των εισαγωγών από άλλες χώρες, περιλαμβανομένης αυτών της MERCOSUR, είναι μονόδρομος. Πάντα ήταν, αλλά τώρα που ο ρόλος της πρωτεΐνης θεοποιείται στην ανθρώπινη διατροφή, παρ' όλη την πολύ υψηλής της τιμή, η άμεση λύση είναι οι εισαγωγές και η μεσο/μακροπρόθεσμη η αναβάθμιση μέσω πολύ σοβαρής προσπάθειας και κινήτρων της εγχώριας παραγωγής.
Και ο Τραμπ θέλει, αλλά οι ραντσέρηδες αρνούνται...
Άρα σιγά σιγά καταλήγουμε στον εκβιασμό Τράμπ: σε συνομιλία του με ραντσέρηδες (ανεξάρτητους εκτροφείς μοσχαριών) που κάλεσε στον Λευκό Οίκο, τους είπε κοιτάξτε να δείτε τι θα κάνετε να πέσει η τιμή του κρέατος γιατί είναι πολύ υψηλή και θα με αναγκάσετε να φέρω από την Αργεντινή. Μπροστά στο Τράμπ κανείς φυσικά δεν είπε τίποτα, αλλά μόλις βγήκαν από την αίθουσα, ανέφεραν ότι οι εισαγωγές μοσχαρίσιου κρέατος από την χώρα αυτή είναι μόλις το 1% της συνολικής κατανάλωσης στις ΗΠΑ. Και να το διπλασιάσεις, που δεν είναι εύκολο πράγμα, το μόνο που θα καταφέρεις είναι να αυξήσεις τις τιμές και του Αργεντίνικου!
Και σαν να βλέπω μπροστά μου την εικόνα μετά από μια ζωή στον χώρο αυτό κι έχοντας συνομιλήσει με αγρότες από όλα τα πλάτη και μήκη της γης, μόλις θα μπήκαν στα αυτοκίνητά τους να πάνε πίσω στα ράντσα τους να ταΐσουν τα μοσχάρια τους, θα έλεγαν μεταξύ τους γελώντας: να έρθεις εσύ και οι σύμβουλοί σου να φτιάξετε μοσχάρια να τα πουλήσεις να πέσουν οι τιμές. Χα, χα,χα!!! Την εποχή αυτή και για πολύ καιρό ακόμη, οι εκτροφείς μοσχαριών είναι κυριολεκτικά «καβάλα στο άλογο» και δεν ακούν τίποτα! Άρα τα όποια μέτρα πολιτικής, εκτός του ότι είναι ιδιαίτερα σύνθετα και χρονοβόρα, είναι και ελάχιστα αποτελεσματικά.
Δυστυχώς, το νερό στο αυλάκι της μη βιομηχανικής (χοιρινά, κοτόπουλα) παραγωγής κρέατος, έχει μπει σε δύσβατες ατραπούς και δεν το μαζεύεις εύκολα. Η υποθετική αυτή σκηνή με τους ραντσέρηδες να καλούν τον Πρόεδρο στα ράντσα τους, δείχνει την διεθνώς αποξενωμένη αγροτική παραγωγή από την εκάστοτε πολιτική εξουσία. Και είναι ίσως άδικο για τον σημερινό Πρόεδρο, ο οποίος φροντίζει και με το παραπάνω τους Αμερικάνους αγρότες.
Διεθνές εμπόριο: δούναι και λαβείν
Από την άλλη, γιατί υπάρχει το διεθνές εμπόριο; Για να αγοράζονται και πωλούνται προϊόντα. Πως εμείς θέλουμε μόνο να εξάγουμε φέτα και ελαιόλαδο στην Αργεντινή και την Βραζιλία και να μην εισάγουμε τίποτα; Άδεια δηλαδή θα πηγαίνουν τα καράβια για να ξαναφορτώσουν και να μας ξαναφέρουν σόγια και κρέας; Για σκεφτείτε λίγο την εικόνα…
Σκεφτείτε όμως και την εικόνα μιας ελληνικής φέτας σε ράφι της Ουρουγουάης, με εμφανείς συνειρμούς ότι πρόκειται όχι για ένα προϊόν αιγοπρόβειου γάλακτος αλλά για ένα προϊόν που όμοιό του έτρωγε και ο Οδυσσέας, όταν περιπλανιόταν με την Κίρκη. Ή ακόμη ποιο σύγχρονα, είναι το ίδιο προϊόν που έτρωγε και ο Αριστοτέλης Ωνάσης όταν βγήκε ξυπόλυτος στο λιμάνι του Μπουένος Άιρες και έφτιαξε αυτό που έφτιαξε.
Μεγάλες εταιρείες πληρώνουν πολλά εκατομμύρια ευρώ και δολάρια για να στολίσουν τα προϊόντα τους με κάποιο παραμύθι, κι εμείς που το έχουμε έτοιμο όχι μόνο το περιφρονούμε αλλά φοβόμαστε ότι θα μας το αντιγράψουν κιόλα! Τι να αντιγράψουν, τους παγκόσμιους θρύλους σαν τον Οδυσσέα και τον Ωνάση; Όποιος πιστεύει κάτι τέτοιο, θα πρέπει να ξαναδεί λίγο την εθνική του αυτοπεποίθηση…
Η έμπρακτη συμπαράσταση προς τους αγρότες
Αλλά ένα μεγάλο πρόβλημα της Ευρωπαϊκής αγροτικής οικονομίας είναι ότι την έχουν αφήσει αβοήθητη να πλέει μόνη της σε ταραγμένα νερά και απλώς να βγαίνουν να μοιράζουν χρήματα, είτε εν είδη ΟΠΕΚΕΠΕ, είτε με προκαταβολές 45 δισ. ευρώ όπως έκανε προχθές η πρόεδρος της Κομισιόν, όταν οι φωνές των αγροτών ακούστηκαν μέχρι τις Βρυξέλλες. Αυτά στο χωριό μου τα λένε «καθρεφτάκια στους ιθαγενείς», όταν την ίδια ώρα ανακοινώνονται ευρωπαϊκά προγράμματα προώθησης αγροτικών προϊόντων στις διεθνείς αγορές, ύψους αρκετών εκατομμυρίων ευρώ. ΟΚ, οι αγρότες είναι απασχολημένοι με τις διεκδικήσεις τους στα μπλόκα προκειμένου να εξασφαλίσουν το αύριο, αλλά ούτε είναι και δουλειά τους να ασχολούνται με την αγορά. Προκαλεί όμως μεγάλη κατάπληξη πως όλοι οι Ευρωπαϊκοί κολοσσοί του μάρκετινγκ και της επικοινωνίας δεν θέλησαν να αδράξουν την ευκαιρία της προκήρυξης αυτής και να αρχίσουν να κάνουν προωθητικά προγράμματα βασισμένα σε παραδοσιακές ευρωπαϊκές ιστορίες στους νέους υποψήφιους πελάτες των χωρών MERCOSUR; Να βγουν μπροστά και να χαιρετίσουν τη συνθήκη και να πουν, αφήστε, θα βγάλουμε εμείς το φίδι από την τρύπα: θα συνδέσουμε τη φέτα και το ελαιόλαδο με όλη την αρχαία Ελληνική Μυθολογία αλλά και την μαγευτική Σαντορίνη και την «έξαλλη» Μύκονο και να δούμε ποιος Βραζιλιάνος που μπορεί να το αντέξει δεν θα αγοράσει φέτα κι ελληνικό λάδι!
Έτσι θα εκφραστεί η πραγματική συμπαράσταση της κοινωνίας μας προς τους δεινοπαθούντες αγρότες μας και όχι απλώς κορνάροντας περνώντας από τα μπλόκα.
Φωτογραφία @AP
