Brexit 2016 - 2020: Το χρονικό από το δημοψήφισμα μέχρι τη συμφωνία

Στις 15 Οκτωβρίου, οι 27 ζητούν από το Λονδίνο να κάνει ορισμένες υποχωρήσεις για να επιτευχθεί η εμπορική συμφωνία. Ο Τζόνσον, ο οποίος είχε χαρακτηρίσει «καταληκτική» αυτήν την ημερομηνία, δηλώνει ότι οι διαπραγματεύσεις έλαβαν τέλος και καλεί τους Βρετανούς να προετοιμαστούν για ένα Brexit χωρίς συμφωνία.

Το αδιέξοδο αίρεται στις 22 Οκτωβρίου, οπότε ξαναρχίζουν εντατικές διαπραγματεύσεις. Αν και ο αρχικός σκοπός είναι να ολοκληρωθούν πριν από τον Νοέμβριο, ώστε να εγκριθεί εγκαίρως η συμφωνία, παίρνουν συνεχώς παράταση. Στις 8 Δεκεμβρίου οι δύο πλευρές ανακοινώνουν ότι κατέληξαν σε μια συμφωνία σε ό,τι αφορά τους τελωνειακούς δασμούς ειδικά για τη Βόρεια Ιρλανδία. Η βρετανική κυβέρνηση αποσύρει τα άρθρα του νομοσχεδίου του Σεπτεμβρίου που είχαν προκαλέσει την οργή των Βρυξελλών.

Την επομένη, ο Τζόνσον πηγαίνει στις Βρυξέλλες για ένα δείπνο με την πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, το οποίο λήγει με τη διαπίστωση ότι οι δύο πλευρές εξακολουθούν να διαφωνούν σε σειρά ζητημάτων.

Επιτέλους, χθες, παραμονή Χριστουγέννων, μετά τις ολονύκτιες συζητήσεις, οι δύο ηγέτες ανακοινώνουν τελικά ότι κατέληξαν σε συμφωνία.

*Με πηγή από το ΑΠΕ - ΜΠΕ

Στις αρχές Μαρτίου, οι δυο πλευρές ξεκινούν τις διαπραγματεύσεις για τη μελλοντική σχέση τους σε ό,τι αφορά τις εμπορικές συναλλαγές και την ασφάλεια. Ο στόχος είναι να καταλήξουν σε μια συμφωνία ελευθέρου εμπορίου, χωρίς ποσοστώσεις και τελωνειακούς δασμούς. Η πανδημία προκαλεί προβλήματα στις διαπραγματεύσεις, οι οποίες τελικά προσκρούουν σε δύο θέματα: στα αλιευτικά δικαιώματα και τον ανταγωνισμό.

Με τις διαπραγματεύσεις ακόμη σε εξέλιξη, στις 9 Σεπτεμβρίου η βρετανική κυβέρνηση ανακοινώνει ότι σκοπεύει να άρει ορισμένες από τις δεσμεύσεις που είχε αναλάβει με τη συμφωνία για το Brexit σε ό,τι αφορά το θέμα της Βόρειας Ιρλανδίας. Το Λονδίνο παραδέχεται μάλιστα ότι το νομοσχέδιο που προωθεί καταπατά το διεθνές δίκαιο.

Ο Τζόνσον κερδίζει τις βουλευτικές εκλογές εξασφαλίζοντας συντριπτική πλειοψηφία (365 βουλευτές σε σύνολο 650), κάτι που συμβαίνει για πρώτη φορά από την εποχή της Μάργκαρετ Θάτσερ. Η συμφωνία του για το Brexit εγκρίνεται από τη νέα Βουλή των Κοινοτήτων στις 9 Ιανουαρίου 2020 και το κείμενό της επικυρώνεται στις 29 του μηνός από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.

Στις 31 Ιανουαρίου οι Βρετανοί αποχωρούν επισήμως από την ΕΕ. Ξεκινάει έτσι η «μεταβατική περίοδος», μέχρι τις 31 Δεκεμβρίου 2020, κατά την οποία η Βρετανία εξακολουθεί να εφαρμόζει τους ευρωπαϊκούς κανόνες.

Στις 23 Ιουλίου ο Μπόρις Τζόνσον, ο οποίος διακηρύσσει ότι το Brexit θα γίνει οπωσδήποτε στις 31 Οκτωβρίου, με συμφωνία ή χωρίς, ορίζεται από το Συντηρητικό κόμμα διάδοχος της Μέι.

Στις 17 Οκτωβρίου Λονδίνο και Βρυξέλλες ανακοινώνουν ότι κατέληξαν σε μια νέα συμφωνία. Πέντε ημέρες αργότερα, η Βουλή των Κοινοτήτων την επικυρώνει, όμως ταυτόχρονα αρνείται να την εξετάσει με ταχείς ρυθμούς. Ο Τζόνσον προκηρύσσει βουλευτικές εκλογές για να βγει από το αδιέξοδο.

Στις 28 Οκτωβρίου οι «27» συμφωνούν να δώσουν περιθώριο στη Βρετανία μέχρι τις 31 Ιανουαρίου 2020 για να αποχωρήσει από την Ένωση.

Στις 13 Νοεμβρίου 2018 Βρετανοί και Ευρωπαίοι διαπραγματευτές καταλήγουν σε μια συμφωνία για την αποχώρηση, η οποία εγκρίνεται στις 25 του ίδιου μήνα από την ΕΕ, σε έκτακτη σύνοδο κορυφής των ηγετών της.

Η συμφωνία αυτή θα απορριφθεί τρεις φορές από τους Βρετανούς βουλευτές: στις 15 Ιανουαρίου, στις 12 και τις 29 Μαρτίου του 2019. Το Brexit αναβάλλεται αρχικά για τις 22 Μαρτίου, κατόπιν για τις 31 Οκτωβρίου. Η Τερέζα Μέι αναγκάζεται εκ των πραγμάτων να οργανώσει ευρωεκλογές στις 23 Μαΐου και την επόμενη ημέρα ανακοινώνει ότι θα αποχωρήσει από την πρωθυπουργία στις 7 Ιουνίου.

Στις 23 Ιουνίου 2016 οι Βρετανοί ψηφίζουν υπέρ της αποχώρησης του Ηνωμένου Βασιλείου από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Την επόμενη ημέρα ο πρωθυπουργός Ντέιβιντ Κάμερον, ο άνθρωπος που προκήρυξε το δημοψήφισμα, παραιτείται. Τον αντικαθιστά στην Ντάουνινγκ Στριτ η Τερέζα Μέι, μια ευρωσκεπτικίστρια πολιτικός που όμως ψήφισε κατά του Brexit.

Στις 29 Μαρτίου 2017 η Τερέζα Μέι ενεργοποιεί το Άρθρο 50 της Συνθήκης της Λισαβόνας, ξεκινώντας έτσι τη διαδικασία εξόδου της Βρετανίας από την ΕΕ, η οποία αναμενόταν να ολοκληρωθεί δύο χρόνια αργότερα.

Για να εδραιώσει την εξουσία της η Μέι προκηρύσσει πρόωρες εκλογές για τις 8 Ιουνίου. Όμως χάνει την πλειοψηφία στο κοινοβούλιο και αναγκάζεται να συνεργαστεί με το μικρό, υπερσυντηρητικό κόμμα DUP της Βόρειας Ιρλανδίας.