Γράφτηκαν και ειπώθηκαν πολλά για την ειδική σημασία που έχει η κίνηση της SCOPE. Ναι, πρόκειται αναμφισβήτητα για μία κίνηση υψηλής σημασίας αναφορικά με την αξιοπιστία της Ελληνικής οικονομίας. Η νέα αυτή αναβάθμιση του αξιόχρεου του Ελληνικού Δημοσίου στην επενδυτική βαθμίδα έγινε από τον 5ο πιο μεγάλο οίκο αξιολόγησης και -προφανώς - είναι μία έμπρακτη απόδειξη της προόδου που έχει συντελεστεί και ένα ακόμη βήμα προς τον μεγάλο στόχο της επιστροφής σε κανονικότητα.
Η κανονικότητα όμως απαιτεί πολλά ακόμη βήματα. Ναι μεν λοιπόν πλέον είναι ορατό το τέλος μιας πολυετούς περιπέτειας, πού ξεκίνησε 14 χρόνια πριν και με πάρα πολύ υψηλό τίμημα για όλη την ελληνική κοινωνία και επιχειρηματικότητα, αλλά ακόμη δεν φτάσαμε στο τέλος αυτής της διαδρομής.
Δεν αρκεί να αναβαθμισθεί το αξιόχρεο και από τους 4 μεγάλους οίκους μέσα στους επόμενους μήνες, με επόμενο ορόσημο την αξιολόγηση της DBRS στις 8 Σεπτεμβρίου. Θα πρέπει να συνεχισθεί αυτή πορεία μέσα στο χρόνο. Και τούτο σε συνθήκες επιστροφής σε δημοσιονομική πειθαρχία, αλλά και εν μέσω μιας παγκόσμιας κρίσης που προκαλεί και νέες «παρενέργειες», ακόμη και στο πεδίο του χρέους.
Είναι λοιπόν σημαντικό να υπάρχει ιστορική μνήμη. Να θυμόμαστε τι μας οδήγησε σε αυτή την περιπέτεια. Γιατί ναι μεν η χώρα μας είναι πλέον πολύ πιο θωρακισμένη, ναι μεν έχουν γίνει πολλές μεταρρυθμίσεις και βήματα προόδου (ειδικά το τελευταίο διάστημα), αλλά το χρέος παραμένει πάρα πολύ υψηλό και πολλές χρόνιες αδυναμίες παραμένουν. Μάλιστα κάποιες από τις αδυναμίες αυτές γίνονται πιο φανερές τώρα λόγω της κρίσης τιμών και κόστους δανεισμού.
Με άλλα λόγια, είναι προφανές πως δεν είμαστε πλέον το μαύρο πρόβατο της Ευρώπης. Αλλά, θα πρέπει να θυμόμαστε συνεχώς τι συνέβη, τι βιώσαμε και για ποιους λόγους. Και αυτό ώστε να συνεχίσουμε να προσπαθούμε να ξεπεράσουμε τα δύσκολα εμπόδια και τις αγκυλώσεις που ακόμη παραμένουν, αλλά και για να μην στραβοπατήσουμε, ή για να μη ξεστρατίσουμε…
