Είναι τεράστιο το άλμα που πρέπει να γίνει για να επιτευχθεί ο νέος κεντρικός στόχος οικονομικής πολιτικής που θέτει η κυβέρνηση: να υπάρξει μισθολογική σύγκλιση της Ελλάδας με την Ευρώπη. Είναι πράγματι πάρα πολύ σημαντικό να αυξηθούν οι μισθοί και στο δημόσιο και στον ιδιωτικό τομέα. Γιατί, να μη γελιόμαστε, οι απολαβές των εργαζομένων, ακόμη και πριν τα μνημόνια, δεν ήταν καν κοντά στον ευρωπαϊκό μέσο όρο. Μετά βεβαίως τα πράγματα έγιναν πολύ χειρότερα...
Αυτή η ανταμοιβή είναι αναγκαία για πολλούς λόγους. Για την ίδια την οικονομία που πρέπει να προσελκύσει καλό εργατικό δυναμικό. Αλλά και για τους εργαζόμενους οι οποίοι σε μια χώρα μεγάλης φοροδιαφυγής/φοροαποφυγής όπως η Ελλάδα επωμίσθηκαν πολλά χαράτσια, αφού αυτή τη φορολογητέα ύλη μπορούσαν σε μεγάλο βαθμό να εντοπίσουν οι αρχές.
Καλοδεχούμενη λοιπόν η νέα άνοδος στο κατώτατο μισθό. Καλοδεχούμενες και οι μισθολογικές αυξήσεις του δημόσιου τομέα, καλοδεχούμενες και οι υπόλοιπες παρεμβάσεις με την κατάργηση της εισφοράς αλληλεγγύης, αλλά και με τις αυξήσεις των συντάξεων.
Η προοπτική θα ήταν πιο ευοίωνη όμως αν δεν υπήρχε το φάντασμα του πληθωρισμού. Γιατί τώρα δεν μιλάμε, όπως όλα δείχνουν, για βελτίωση του πραγματικού διαθέσιμου εισοδήματος, αλλά για πιο μικρή συρρίκνωση από αυτή που θα υπήρχε χωρίς τις παρεμβάσεις αυτές. Ναι, βεβαίως, δεν είναι ελληνικό το πρόβλημα. Είναι ευρωπαϊκό, είναι παγκόσμιο.
Είναι όμως και ένα πρόβλημα το οποίο είναι επίμονο και κατά συνέπεια έχει σημασία πώς θα το διαχειριστούμε στη χώρα μας το επόμενο διάστημα ως κράτος, αλλά και ως ιδιωτικός τομέας. Να μην ξεχνάμε πως ο πληθωρισμός επιβραδύνεται στην Ελλάδα (και στην ΕΕ) τους τελευταίους μήνες, αλλά ο δομικός πληθωρισμός αυξάνεται. Μιλάμε για το σκληρό πυρήνα του πληθωρισμού χωρίς την ενέργεια και τα τρόφιμα που δείχνει αν ριζώνει η ακρίβεια.
Τώρα το πρόβλημα είναι κοινό, υπάρχει σε όλη την ΕΕ. Στην Ελλάδα όμως οι παλιότεροι θυμούνται τον επίμονα υψηλό πληθωρισμό και την αγωνία τα χρόνια πριν την ένταξη στην ΟΝΕ για να μειωθεί, ώστε να εκπληρώσει η Ελλάδα το πολυπόθητο κριτήριο ένταξης. Το τι θα συμβεί αυτή τη φορά έχει σχέση με τη δομή της αγοράς, με το αν υπάρχουν ολιγοπωλιακές καταστάσεις, με την αποτελεσματικότητα της εποπτείας, ακόμη και με τον κατακερματισμό της Ελληνικής επικράτειας.
Είναι άλλο λοιπόν μία άνοδος των ονομαστικών μισθών και άλλο η αύξηση των πραγματικών εισοδημάτων, η βελτίωση του επιπέδου διαβίωσης. Και ο επιτυχής συνδυασμός των δύο πολιτικών για την άνοδο μισθών και για την πάταξη της ακρίβειας θα κρίνει το τελικό αποτέλεσμα στην τσέπη των εργαζομένων στη χώρα.
