Αν εξαιρέσει κανείς την Ουγγαρία του Όρμπαν -την οποία ελάχιστα υπολογίζουν στις Βρυξέλλες, αναμένοντας μάλιστα το αποτέλεσμα των επόμενων εθνικών εκλογών- η αντίδραση των 26 της ΕΕ ήταν περίπου αναμενόμενη και συνοψίστηκε στην υπογραφή της δήλωσης της Ύπατης Εκπροσώπου Κάγια Κάλας.
Επί της ουσίας, πέραν της Ισπανίας -χώρας με ισχυρά συμφέροντα στη Λατινική Αμερική- ουδείς στην Ένωση δε φάνηκε διατεθειμένος να ανοίξει μέτωπο με τις ΗΠΑ για τον Μαδούρο. Όλοι όμως συνειρμικά κλήθηκαν να δώσουν μία απάντηση σε ένα -απίθανο μέχρι πρότινος- ερώτημα: Κι αν ο επόμενος στόχος είναι η Γροιλανδία;
Ας ξεκαθαρίσουμε εξαρχής ότι το συγκεκριμένο ερώτημα ενέχει μία αδιανόητη -σε άλλους καιρούς- πραγματικότητα: Ο κορυφαίος σύμμαχος της Ευρώπης επιτίθεται εναντίον της. Δε θεωρούμε ότι το ενδεχόμενο αυτό είναι το πιθανότερο αλλά -και πάλι σε αντίθεση με το παρελθόν- δύσκολα κάποιος μπορεί να το αποκλείσει.
«Αλλιώς είμαστε τελειωμένοι»: Ο Τουσκ πιο ξεκάθαρος από όλους
Μοιάζει και με ευχολόγιο, ωστόσο η ξεκάθαρη δήλωση του Πολωνού πρωθυπουργού Ντόναλντ Τουσκ περιγράφει απολύτως την κατάσταση που έχει περιέλθει η ΕΕ: «Είναι ήδη σαφές τώρα. Πρέπει επιτέλους να πιστέψουμε στη δική μας δύναμη, πρέπει να συνεχίσουμε να εξοπλιζόμαστε, πρέπει να παραμείνουμε ενωμένοι όπως ποτέ άλλοτε», είπε. «Ένας για όλους και όλοι για έναν. Διαφορετικά, είμαστε τελειωμένοι».
Θα καταλήξει η Ευρώπη (του ΝΑΤΟ) σε πόλεμο με τις ΗΠΑ (του ΝΑΤΟ) για τη Γροιλανδία (της Δανίας του ΝΑΤΟ); Η σκέψη μοιάζει παρανοϊκή. Όχι όμως και η πραγματικότητα που ανέδειξε εκ νέου ο Τουσκ.
Όταν δεν έχεις τη Συμμαχία να κάνει τη δουλειά για σένα, καλείσαι να την αναλάβεις μόνος σου. Η Πολωνία π.χ. το πράττει. Η εντυπωσιακότερα αναπτυσσόμενη χώρα της ΕΕ τα τελευταία 30 χρόνια αποφάσισε να οδηγηθεί σε έλλειμμα 6,7% του ΑΕΠ της για να ενισχύσει την άμυνά της. Η απειλή της Ρωσίας στα ανατολικά της είναι ο βασικός λόγος.
Τώρα εντείνεται ακόμα ένας. Η αβεβαιότητα της ενεργούς στήριξης από τη βασική σου ασπίδα προστασίας, το ΝΑΤΟ. Ακόμα κι αν αυτή αποδειχθεί κενή περιεχομένου, καλλιεργείται πλέον ξεκάθαρα και μεθοδικά κλίμα υπαρξιακής ανασφάλειας σε μία σειρά κρατών-μελών. Και η ανασφάλεια αυτή δεν αφορά μόνο τα ανατολικά και τα βόρεια σύνορα της Ένωσης. Αφορά και την -αδιάφορα σφυρίζουσα- Ιταλία ή την Ισπανία. Αφορά όλους μας.
Στην τρέχουσα συγκυρία, σίγουρα θα ήταν εξαιρετικά χρήσιμο να υπήρχε ισχυρότερο πολιτικό κεφάλαιο στις κυβερνήσεις της Γαλλίας, της Γερμανίας και του Ηνωμένου Βασιλείου. Δυστυχώς, δεν υπάρχει. Αντίθετα υπάρχει η απειλή της φιλοπουτινικής Λεπέν και του φιλορωσικού AfD.
Ωστόσο, στην παρούσα φάση, δεν έχει σημασία πόσο πολιτικό κεφάλαιο διαθέτεις. Σημασία έχει αν προτίθεσαι να διαθέσεις όσο σου έχει απομείνει. Ούτως ή άλλως, σε περίπτωση αποτυχίας τώρα, τα λίγα αποθέματα δε θα μπορούν να κάνουν τη διαφορά. Θα έχουν, έστω και προσωρινά, κερδίσει οι αυταρχικοί του κόσμου όλου. Με άλλα λόγια, θα έχουν χάσει οι ίδιοι οι Ευρωπαίοι πολίτες. Άγγλοι, Γάλλοι, Γερμανοί, Ισπανοί, Ιταλοί, Έλληνες…
Διαβάστε περισσότερα άρθρα της στήλης ΑΘΗΝΑ-ΒΡΥΞΕΛΛΕΣ
Ακολουθήστε το insider.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις από την Ελλάδα και τον κόσμο.
