ΗΠΑ - ΕΕ: Στο τέλος κερδίζει ο ρεαλισμός

Η αντίδραση της ΕΕ στη «Νέα Στρατηγική Ασφαλείας των ΗΠΑ» ήταν μάλλον αναμενόμενη. Οι αποστάσεις τηρήθηκαν, οι διαφωνίες ήταν αναμενόμενες και επί της ουσίας - όπως συχνά υποστηρίζει η πλευρά Τραμπ - στο τέλος επικρατεί «η ισχύς και ο ρεαλισμός».

«Μαζί στη Δύση, δική μας η ΕΕ»

Οι Βρυξέλλες - όπως θα ανέμενε κανείς - συμφωνούν με τις ΗΠΑ ότι «η Ευρώπη παραμένει στρατηγικά και πολιτιστικά ζωτικής σημασίας για τις Ηνωμένες Πολιτείες» και ότι «το διατλαντικό εμπόριο παραμένει ένας από τους πυλώνες της παγκόσμιας οικονομίας και της αμερικανικής ευημερίας». Επίσης, αναγνωρίζουν ότι για δεκαετίες η Ευρώπη στήριζε την άμυνα και την ασφάλειά της στις ΗΠΑ. Και συμπληρώνουν ότι θα συνεχίσουν να επενδύουν στις αμυντικές δυνατότητες και την ευρωπαϊκή αμυντική βιομηχανική βάση.

Την ίδια ώρα, βέβαια, μπορεί η διοίκηση Τραμπ να μη χαρακτηρίζει τη Ρωσία ως «απειλή ασφαλείας» αλλά… ειδικά τα ανατολικά σύνορα της ΕΕ διαφωνούν εκ των πραγμάτων και εύλογα με την άποψη αυτή. Η διάσταση στην προσέγγιση είναι ξεκάθαρη, με μεγάλο χαμένο σε πρώτο χρόνο τη δοκιμαζόμενη και αμυνόμενη Ουκρανία (την… Ευρώπη δηλαδή).

Σε ό,τι αφορά, τέλος, τον τρόπο που λειτουργεί και αποφασίζει η ΕΕ καθώς και τις αμερικανικές προβλέψεις για το μέλλον της, οι αποστάσεις που κρατούν οι Βρυξέλλες είναι σαφείς: Οι αποφάσεις που αφορούν την Ευρωπαϊκή Ένωση, λαμβάνονται από την Ευρωπαϊκή Ένωση, για την Ευρωπαϊκή Ένωση, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που αφορούν την κανονιστική της αυτονομία, την προστασία της ελευθερίας του λόγου και τη διεθνή τάξη που βασίζεται σε κανόνες.

Εν τέλει επικρατεί ο… υπαρκτός ρεαλισμός

Επί της ουσίας, το συμπέρασμα -στη θεωρία τουλάχιστον- προκύπτει εύκολα. Για την Ευρώπη η ταχεία ενηλικίωση αποτελεί μονόδρομο. Τουλάχιστον ένα μέρος της αυτονομίας της εκ των πραγμάτων θα το αναλάβει η ίδια, με την παγκόσμια αμυντική (και κυρίως αμερικανική) βιομηχανία να αποδεικνύεται αυτονόητα κερδισμένη. Κερδισμένη θα είναι τουλάχιστον μεσοπρόθεσμα και η αγορά ενέργειας των ΗΠΑ, στην οποία η ΕΕ βασίζει πλέον μεγάλο μέρος της ενεργειακής της ασφάλειας.

Αυτό όμως έχει και την αντίστροφη ανάγνωση. Εύλογα και ρεαλιστικά διαπιστώνει κανείς ότι είναι εξαιρετικά παρακινδυνευμένο και παράλογο να απειλείς τη βιωσιμότητα και την ασφάλεια του «καλύτερού σου πελάτη».

Γιατί μπορεί γεωπολιτικά - και γεωοικονομικά - η ΕΕ να βρίσκεται ανάμεσα σε συμπληγάδες, παραμένει ωστόσο μία εξαιρετικά ισχυρή και με τα σημερινά δεδομένα αναντικατάστατη αγορά. Για όλους και σίγουρα για τον παραδοσιακό σύμμαχό της, τις ΗΠΑ.