Στις 10 Σεπτεμβρίου η πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ούρσουλα Φον Ντερ Λάιεν θα βρεθεί ενώπιον του Ευρωκοινοβουλίου για τη φετινή ομιλία της για την «Κατάσταση της Ευρώπης» (State of The Union - SOTEU). Εμείς εντός των τειχών, εκείνες τις ημέρες, πιθανότατα θα αναλύουμε τις κυβερνητικές εξαγγελίες στη ΔΕΘ τις -όποιες- εξελίξεις για το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ. Όχι άδικα αλλά σίγουρα όχι και απολύτως συνετά…
Αυτό που φέτος έχει ιδιαίτερη σημασία είναι, όχι να εστιάσουμε μόνο στις προγραμματικές δηλώσεις της Φον Ντερ Λάιεν, αλλά κυρίως στην ίδια την κατάσταση της Ευρώπης. Γιατί είναι η πρώτη φορά μετά το 1945 που η Ευρώπη καλείται να προχωρήσει σε σημαντική εμβάθυνση. Καλείται να σχεδιάσει την -έστω και μερική- αμυντική αυτονομία της με ορίζοντα το 2035. Και αναπόφευκτα θα το κάνει με ή χωρίς εμάς. Με ή χωρίς ενδεχομένως και κάποιους άλλους.
Έχουμε εδώ και μήνες τώρα επισημάνει αρκετά χαρακτηριστικά της αλλαγής αυτής. Και έχουμε τονίσει ότι στρατηγικό συμφέρον της χώρας μας είναι να βρίσκεται στον πυρήνα κάθε εμβάθυνσης. Όχι γιατί θα «πολεμήσει κάποιος τρίτος για εμάς» εφόσον απαιτηθεί αλλά γιατί δίχως τους «τρίτους», δίχως την εταιρική μας σχέση, η θέση και οι δυνατότητες της χώρας μας εξασθενούν σημαντικά.
Το ζήτημα στην προκειμένη περίπτωση είναι ότι με δεδομένες τις τρέχουσες συνθήκες η ακινησία της προηγούμενης δεκαετίας -στην οποία πρόσφατα αναφέρθηκε ο πρωθυπουργός- πράγματι δεν είναι λύση. Κι αν τότε οδήγησε σε «γκριζάρισμα» του Αιγαίου, δυσμενέστερη έναντι πιθανών προηγούμενων λύση στο «Σκοπιανό», παγίωση μίας εθνικά άβολης κατάστασης στην Κύπρο, σήμερα μπορεί να οδηγήσει σε ακόμα πιο επιζήμιες συνθήκες. Αποκλεισμό από την επικείμενη αμυντική εμβάθυνση (ισχνή ή μη, επιτυχημένη ή όχι) της Ευρώπης και εν τέλει περιθωριοποίησή μας στο βωμό της «αξιοπρέπειας της καμήλας». Πρόκειται για τη γνωστή αξιοπρέπεια που ενισχύει πρόσκαιρα το εθνικό «εγώ» εσωτερικά, την ώρα που ο υπόλοιπος κόσμος απαξιώνει ή γελάει με την πραγματικότητα του «εμείς» και μάλιστα σε βάθος χρόνου. Από την άλλη πλευρά, βέβαια, η ίδια ακινησία δεν μπορεί να είναι επιλογή στην περίπτωση της Κάσου π.χ. ή οπουδήποτε παράγονται αποτελέσματα επί του πεδίου.
Προφανώς και δεν είμαστε εκείνοι που ασκούν εξωτερική πολιτική -ούτε καν γνωρίζουν επαρκώς τα δεδομένα της. Αντιλαμβανόμαστε όμως ότι πέραν της Ομιλίας της προέδρου της Κομισιόν για το «State of the Union», η ίδια η «κατάσταση της Ευρώπης» επιβάλλει την εθνική συνεννόηση των πολιτικών δυνάμεων που μπορούν -πέραν των κομματικών και προσωπικών συμφερόντων- να αντιληφθούν την κρισιμότητα της περιόδου. Και η συνεννόηση αυτή δεν προχωρά ούτε μέσω ανακοινώσεων ούτε (μόνο) «θεσμικά» εντός Βουλής.
Επίσης, η αναγκαία συνεννόηση προϋποθέτει στοιχειώδεις γνώσεις, minimum ικανότητα διαχείρισης καταστάσεων και συνολική αντίληψη της πραγματικότητας προφανώς πέραν ιδεολογιών. Αυτό εξ ορισμού αποκλείει το μισό ελληνικό Κοινοβούλιο και αρκετούς ακόμη που φιλοδοξούν να εισέλθουν σε αυτό. Εξ ου όμως και η δημοκρατική αντίληψη ότι πολιτική είναι η «τέχνη του εφικτού». Κανείς βέβαια δεν εγγυάται ότι το εφικτό είναι και αρκετό.
Διαβάστε περισσότερα άρθρα της στήλης ΑΘΗΝΑ-ΒΡΥΞΕΛΛΕΣ
Ακολουθήστε το insider.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις από την Ελλάδα και τον κόσμο.
