Από τους φόβους για τη δημοκρατία στην ανησυχία για την οικονομία [upd]

Το σκέλος που αφορά στη δημοκρατία και τους φόβους που είχε συνδεθεί με το αποτέλεσμα των γαλλικών βουλευτικών εκλογών, δε χρειάζονται ιδιαίτερες εξηγήσεις. Η ενίσχυση της ακροδεξιάς σε έναν από τους δύο βασικούς πυλώνες της Ευρωπαϊκής Ένωσης -ο δεύτερος είναι η Γερμανία- εύλογα προκαλούσε και προκαλεί φόβο.

Εν τέλει τα αποτελέσματα ανέδειξαν δύο βασικές αλήθειες. Πρώτον, οι πλειοψηφίες δημιουργούνται από αυτούς που συμμετέχουν (και συνασπίζονται στην προκειμένη περίπτωση) στην κάλπη και οι πλειοψηφικές κυβερνήσεις συνήθως χρειάζονται την ψήφο του κέντρου. Και δεύτερον, η Ρωσία του Πούτιν δε θα αποκτήσει ισχυρό πάτημα σε έναν από τους δύο βασικούς πυλώνες της ΕΕ.

Αυτό όμως που τα αποτελέσματα των εκλογών δεν αντιμετωπίζουν κατ’ ανάγκη και από μόνα τους είναι μία εύλογη ανησυχία με βραχυπρόθεσμο ορίζοντα. Η γαλλική οικονομία είναι -μαζί με την ιταλική- οι πρώτες στην Ευρώπη που χρειάζονται (συγγνώμη για τον όρο αλλά έτσι είναι) άμεσο συμμάζεμα. Για την ακρίβεια, προς αποφυγή των χειρότερων, έχουν ανάγκη από άμεσες παρεμβάσεις προκειμένου να αποφευχθούν καταστάσεις που θα θυμίζουν κάτι από Ελλάδα της κρίσης.

Και μπορεί η Γαλλία να είναι μία μεγάλη και παραγωγική οικονομία που διαφέρει σημαντικά από την Ελλάδα του 2010, ωστόσο -πέραν των ανησυχητικών αριθμών- υπάρχει μία παράμετρος που λίγοι τη λογαριάζουν. Η άγνοια των Γάλλων αναφορικά με τέτοιες καταστάσεις. Σε αντίθεση με τους Ιταλούς -οι οποίοι γνωρίζουν καλά τι σημαίνει διφορούμενο ή προβληματικό μήνυμα προς τις αγορές και… ανέκαθεν διέθεταν τουλάχιστον έναν Ντράγκι π.χ. να αντιπροσωπεύει τη φωνή της οικονομικής σύνεσης- η συντριπτική πλειοψηφία της γαλλικής πολιτικής σκηνής δεν έχει σχεδόν ιδέα τι μπορεί να επιφέρει ένα προβληματικό μήνυμα προς τις αγορές αμέσως μετά τις εκλογές.

Στο πλαίσιο αυτό, και με απόλυτη γνώση της κατάστασης, η επίσκεψη των ανθρώπων της Ευρωπαϊκής Επιτροπής στο Παρίσι το φθινόπωρο, στο πλαίσιο της διμερούς -όπως με κάθε κράτος μέλος- διαπραγμάτευσης για το επόμενο τετραετές μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα, με βάση του νέους δημοσιονομικούς κανόνες, είναι κομβική. Το βασικό σενάριο θέλει τη Γαλλία να έχει αποφύγει την ακυβερνησία και να αντιλαμβάνεται εν μέσω του ακροδεξιού ή ακροαριστερού λαϊκισμού της ότι κανένας δεν μπορεί να κερδίσει την πραγματικότητα. Αυτό το σενάριο για την ώρα είναι το επικρατέστερο κυρίως λόγω της καθοριστικής παρουσίας του -πολιτικά αποδυναμωμένου αλλά αρκούντος ισχυρού- προέδρου της χώρας Εμμάνουελ Μακρόν.

Τα υπόλοιπα σενάρια είναι έως και εφιαλτικά. Με πιο πιθανό εξ αυτών ένα σχετικά «βιώσιμο», το οποίο θέλει τη Γαλλία να μαθαίνει «the hard way» από την αντίδραση των ίδιων των αγορών. Εξαιρετικά επώδυνο αν σκεφτεί κανείς ότι οι ίδιοι οι Γάλλοι δε γνωρίζουν την επικινδυνότητα και τον πόνο που επιφέρει ο λαϊκισμός που ψηφίζουν ενίοτε με συντριπτικά ποσοστά. Κι αυτό είναι ανησυχητικό για κάθε εμπλεκόμενο.