Δεν φταίει η ΕΕ όταν δεν συμφωνούν οι πρωτεύουσες

Η προσπάθεια για κοινή άμυνα και κοινή εξωτερική πολιτική της ΕΕ χρονολογείται από το τέλος του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου. Προηγείται ακόμα και της ίδιας της Ένωσης, στις πρώτες της εκδοχές. Τις τελευταίες ημέρες δύο γεγονότα ανέδειξαν την αδυναμία κοινής προσέγγισης σε σημαντικά ζητήματα. Ταυτόχρονα, όμως, ανέδειξαν την ανάγκη της σταθερής προσπάθειας για συνεννόηση εντός της Ένωσης. Αυτός ήταν ο πρωταρχικός της στόχος όταν ιδρύθηκε, αυτή φαίνεται να είναι και η βασική της επιδίωξη εν μέσω -τουλάχιστον- δύο πολέμων στα σύνορά της.

Η διαφορετική τοποθέτηση ορισμένων κρατών – μελών στην πρόταση του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου να εκδοθούν εντάλματα σύλληψης του πρωθυπουργού του Ισραήλ Νετανιάχου, του υπουργού Άμυνας, Γκαλάντ και των επικεφαλής Σινβάρ, Χανιγιέ και Ντέιφ της Χαμάς, για εγκλήματα πολέμου κατά της ανθρωπότητας προκάλεσε σαφώς ετερόκλητες αντιδράσεις. Αφού σημειώσουμε ότι για την ώρα παραμένει πρόταση προς έκδοση εντάλματος και όχι ένταλμα, καταγράφουμε ότι εύλογα αρκετά κράτη-μέλη, συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδας, δεν έχουν ακόμα τοποθετηθεί. Το εύλογο της υπόθεσης προφανώς και σχετίζεται με μία αυτονόητη διαπίστωση: Η ΈΕ δεν προϋποθέτει ούτε κοινή ούτε συγχρονισμένη αντίδραση των χωρών. Και η ταύτιση των εθνικών συμφερόντων παραμένει το δυσκολότερο εγχείρημα εντός της Ένωσης. Η οποία ωστόσο συνεχίζει να αποτελεί την πλέον αξιόπιστη πλατφόρμα διαλόγου και συνεννόησης που διαθέτουμε στην ήπειρό μας.

Στο θέμα της Βόρειας Μακεδονίας επίσης διαπιστώθηκαν οι διαφορετικές προσεγγίσεις εντός ΕΕ. Αυτή τη φορά σε επίπεδο ευρωπαϊκών κομμάτων. Το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο και Ευρωπαϊκή Επιτροπή -με τη σαφή σύνδεση πλέον της Ούρσουλα Φον Ντερ Λέιεν με το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα- έσπευσε να στηλιτεύσει τη στάση της νέας προέδρου της γειτονικής χώρας κατά την ορκωμοσία της και την απόσταση που αυτή έχει με τα προβλεπόμενα στη Συμφωνία των Πρεσπών. Αυτό -αναπόφευκτα- βραχυπρόθεσμα και μεσοπρόθεσμα εμπεριέχει και τις υποχρεώσεις της Ελλάδας που απορρέουν από τη συμφωνία. Ωστόσο, ούτε ο επικεφαλής της ομάδας των Ευρωσοσιαλιστών Νίκολας Σμιτ έκανε οποιαδήποτε αναφορά στο θέμα κατά την επίσκεψή του στην Ελλάδα -τουλάχιστον ως στιγμής δεν καταγράφηκε κάποια- ούτε και η, ισχνής κοινοβουλευτικής δύναμης, Ευρωπαϊκή Αριστερά.

Αυτό δεν αποτελεί κατ’ ανάγκη μομφή για τα ελληνικά κόμματα της αντιπολίτευσης που συμμετέχουν στις ευρωομάδες τους. Αποτελεί σίγουρα πεδίο που οφείλουν να δραστηριοποιηθούν αποτελεσματικότερα και ένδειξη ότι δεν το έχουν κάνει επιτυχώς έως σήμερα. Όπως δεν αποτελεί πρακτικά ευθύνη της ΝΔ ότι το εθνικιστικό VMRO ανήκει στο ΕΛΚ (πιθανότατα όχι για πολύ ακόμα).

Στη σειρά των συνεντεύξεων του insider ενόψει των ευρωεκλογών, ρωτάμε μεταξύ άλλων τους υποψήφιους ευρωβουλευτές αν θεωρούν ότι αποτελούν περισσότερο «Εθνική Ομάδα» ή μέλη των ευρωομάδων τους. Μπορείτε να ανατρέξετε στις απαντήσεις τους. Σε κάθε περίπτωση, ευθύνη τους είναι -όσοι εκλεγούν- να εκπροσωπούν το συμφέρον της χώρας μέσα στις ομάδες τους στο Ευρωκοινοβούλιο. Με όσες δύσκολες διαπραγματεύσεις και συμβιβασμούς αυτό απαιτεί. Και με όσες κόκκινες γραμμές προϋποθέτει. Κόκκινες γραμμές ρεαλιστικές και αποτελεσματικές. Όχι προεκλογικές, κομματικής προέλευσης, δήθεν πατριωτικές που δε μπορούν να σταθούν ούτε στις ευρωομάδες που τα ίδια τα κόμματα επέλεξαν να ανήκουν.