Η μεταφορά του ΟΠΕΚΕΠΕ στην ΑΑΔΕ, αποτελεί το πρώτο βήμα μιας επανάστασης που χρειάζεται να γίνει στον πρωτογενή τομέα. Στη σύγχρονη εποχή, όπου η διοίκηση και η διαχείριση διδάσκεται στα πανεπιστήμια και δεν επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων, όπως συνέβη στην περίπτωση ΟΠΕΚΕΠΕ, είναι σωστό το πρώτο βήμα για τη νέα αγροτική παραγωγή, να γίνεται για την συγκρότηση ενός μηχανισμού που θα οργανώσει την πολυπόθητη αυτή μετάβαση.
Ευθαρσώς και κόντρα σε όσα αυτή την εποχή διακηρύσσονται περί μη ολοκλήρωσης της μετάβασης αυτής, είχαμε σε ανύποπτο χρόνο (Φεβ 2025) προτείνει την μετακίνηση αυτή (για την ακρίβεια στο Υπουργείο Οικονομικών), όταν το γνωστό Politico, είχε δημοσιεύσει ότι στην Ελλάδα σπαταλιέται 45 εκατ. αγροτικών επιδοτήσεων κάθε χρόνο.
Δυστυχώς η πραγματικότητα διέψευσε και το Politico και όλους όσους συνδιαλέγονταν με τον αμαρτωλό οργανισμό κι έβλεπαν το χάος που επικρατούσε. Βασική ένσταση, ήταν πως ένας φορέας όπως το ΥΠΑΑΤ, το οποίο είναι «τεχνικό» Υπουργείο, δεν μπορεί να διεκπεραιώσει με επιτυχία πληρωμές σε χιλιάδες δικαιούχους, ύψους 1% του ετήσιου ΑΕΠ της χώρας. Και τα γεγονότα απέδειξαν ότι όχι μόνο δεν μπορούσε να το κάνει, αλλά υπέπεσε και δύο πολύ σοβαρά λάθη: πρώτον εξέθρεψε διαφθορά και διαπλοκή και δεύτερο, παραμέλησε τον βασικό του ρόλο που είναι η αγροτική ανάπτυξη της χώρας.
Επιτέλους τέλος για τα ιστορικά δικαιώματα
Οι αγρότες αλλά και οι κάτοχοι αγροτικής γης, είχαν συνηθίσει επί χρόνια να βρίσκονται κάτω από ένα πέπλο προστασίας, της μη φορολόγησής τους περιλαμβανομένης. Πριν αρκετά χρόνια, υιοθετήθηκε ένα υβριδικό σύστημα φορολόγησης, αντικειμενικών κριτηρίων το έλεγαν, που σκοπό είχε να φορολογηθούν τουλάχιστον οι πλουσιότεροι. Το σύστημα αυτό δεν απέδωσε, όπως δεν αποδίδει και το παρόν, που άλλος καλλιεργεί, άλλος δηλώνει την γη, άλλος εισπράττει και άλλος πληρώνει.
Αιτία για το κομφούζιο αυτό είναι το έκτρωμα των ιστορικών δικαιωμάτων, όπου κάποιοι πριν 20+ χρόνια απέκτησαν ξαφνικά μια προίκα, απλώς και μόνο επειδή έτυχε να καλλιεργούν κάποια γη. Κι εάν τότε το σύστημα αυτό είχε μια λογική μετάβασης προς κάτι άλλο, σήμερα δεν έχει απολύτως καμία και απλώς διαιωνίζει μια κατάσταση. Αυτή ήταν μια από τις βασικότερες αιτίες της εκτροπής του ΟΠΕΚΕΠΕ: πρέπει οπωσδήποτε να απορροφήσουμε τα κοινοτικά χρήματα, χωρίς στην ουσία να βλάψουμε τους σημερινούς δικαιούχους, ήταν το επί χρόνια μότο των εκάστοτε κυβερνώντων αλλά και υπηρεσιακών παραγόντων, που αντιλαμβάνονταν τους εαυτούς τους ως ταμίες και όχι διαχειριστές.
Και δόξα τω Θεώ πέρασαν πολλοί, μα πάρα πολλοί από όλα τα μετερίζια της ζωής...
Πίσω από την εκτροπή αυτή κρυβόταν η παντελής εγκατάλειψη του αγροτικού κόσμου από το πολιτικό σύστημα. «Πάρτε τώρα αυτά και βλέπουμε για άλλα» ήταν η κλασική απάντηση. Αλλά τα «άλλα» δεν ήλθαν ποτέ! Και τι θα ήταν αυτά; Η αναδιάρθρωση καλλιεργειών, η αύξηση των επενδύσεων και της παραγωγικότητας, η περαιτέρω εξωστρέφεια της Ελληνικής πρωτογενούς παραγωγής, η διάδοση στα πέρατα της οικουμένης του λαδιού μας και της φέτας μας κι ένα σωρό άλλα που κατά καιρούς έχουμε εδώ συζητήσει.
Αλλά όλοι, κολλημένοι με τις επιδοτήσεις, το τζάμπα χρήμα, λες και κάποτε δεν θα τελείωνε… Και όταν λέμε όλοι, εννοούμε από όσους κατείχαν μικρή ή μεγάλη έκταση γης, οι οποίοι είδαν τα ενοίκια γης να διατηρούνται σε αδικαιολόγητα για τα επίπεδα οικονομικής ανάπτυξης της χώρας μας υψηλά επίπεδα, μέχρι τους μεταποιητές που έλεγαν αφού θα πάρεις επιδότηση, τι την θες την υψηλή τιμή στα προϊόντα σου…
Η ΑΑΔΕ αλλά και το ΥπΑΑΤ, μπροστά σε νέες προκλήσεις
Στην ΑΑΔΕ πέφτει λοιπόν σε πρώτο χρόνο το τεράστιο βάρος να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις για μια καθολική και βαθιά τομή στην αγροτική γη, δεδομένης πάντοτε της ευαισθησίας που έχει ο Έλληνας για την γη που κληρονόμησε. Οι αγρότες πρέπει μέχρι να γίνουμε Ολλανδία όπως πολλοί επιθυμούν και η αξία της γης να πολλαπλασιαστεί, να χρησιμοποιούν φθηνή και συγκεντρωμένη γη για να μη κατασπαταλώνται σε μετακινήσεις, αλλά και οι ιδιοκτήτες δεν είναι σωστό να απολαμβάνουν μεγαλύτερη πρόσοδο από όσα βγάζουν οι καλλιεργητές. Αυτά συνέβαιναν μόνο στην εποχή ΟΠΕΚΕΠΕ και...τον Μεσαίωνα με τους φεουδάρχες και πρέπει να αποδείξουμε ότι έχουμε επιτέλους ξεφύγει από την εποχή αυτή.
Νόμιμα συμβόλαια, λογικά ενοίκια και φανερά πράγματα. Υπάρχει για παράδειγμα μια διάταξη, που λέει ότι πάνω από 100 στρέμματα καλλιέργειας θα πρέπει να έχεις τουλάχιστον 3 διαφορετικές καλλιέργειες. Αυτό συμβαίνει για τους πολύ πολύ ευεργετικούς λόγους της ύπαρξης αμειψισποράς στα χωράφια (=ετήσια αλλαγή καλλιέργειας), μιας πρακτικής που από μόνη της βοηθάει τη μείωση του κόστους παραγωγής. Αντί λοιπόν να καλλιεργήσει κάποιος 3 διαφορετικές καλλιέργειες, καλλιεργούσε δύο και αντάλλασσε την τρίτη με κάποιον άλλον, που είχε κι αυτός το ίδιο πρόβλημα. Έκαναν ένα συμβόλαιο με ελάχιστο μίσθωμα και όλα καλά και νομιμοφανή. Το πρόβλημα εδώ της πιθανής οικονομικής απώλειας φόρων, είναι το απολύτως έλασσον μπροστά στην έλλειψη αμειψισποράς. Αυτό είναι το κυρίαρχο.
Θα πρέπει, λοιπόν η ΑΑΔΕ, να κάνει ηλεκτρονικούς ελέγχους όταν υποψιάζεται κάτι τέτοιο και να τους στέλνει στο ΥΠΑΑΤ για τα περαιτέρω. Εχει και τα μέσα και τον τρόπο και τους ανθρώπους. Πρέπει να αρχίσουν να μπαίνουν σε μια σειρά τα πράγματα στον τομέα της αγροτικής γης, αλλά και της εκμετάλλευσής της με σύγχρονους όρους και μάλιστα πολύ γρήγορα.
Εν αρχή είναι η αγροτική γη
Υπάρχουν άφθονες τέτοιες παρεμβάσεις που πρέπει κατ' αρχήν να υποδείξει το Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων και στη συνέχεια η ΑΑΔΕ να τις εφαρμόσει. Και στη συνέχεια, η όποια Κυβέρνηση θα είναι τότε στα πράγματα, να δει τι θα κάνει ώστε η γη να εκμεταλλεύεται με τον καλύτερο και - κάτι που μας διαφεύγει - δικαιότερο δυνατό τρόπο.
Που ακούστηκε στην χρεοκοπημένη Ελλάδα, να υπάρχουν τουλάχιστον 6,5 εκατ. στρέμματα ακαλλιέργητης γης, ενώ μέχρι τώρα τα ενοίκια σε ολόκληρη σχεδόν τη χώρα να είναι μεγαλύτερα της αμοιβής της εργασίας του παραγωγού! Το σύστημα των ιστορικών δικαιωμάτων, τα οποία καμία Κυβέρνηση των τελευταίων 25 χρόνων αλλά και οι ίδιοι οι αγρότες ποτέ δεν ζήτησαν την κατάργησή τους, έχουν τεράστια συμβολή στην διαμόρφωση αυτή.
Δεν υπάρχει κατά την γνώμη μας, καμία απολύτως αμφιβολία για το τι θα αποφανθεί ο ιστορικός του μέλλοντος...
Η αποκοπή του ΟΠΕΚΕΠΕ από το ΥπΑΑΤ, θα έπρεπε κανονικά να εορταστεί από αυτό με κανονιοβολισμούς! Τώρα θα υπάρχει χρόνος και ενέργεια να ασχοληθεί με το καθ’ εαυτού αντικείμενό του, που είναι μεταξύ άλλων και η σύνταξη των εγκυκλίων για την σωστή κατανομή των επιδοτήσεων. Άλλος θα έχει τώρα την ευθύνη να πάνε σωστά και έγκαιρα στους λογαριασμούς των αγροτών τα χρήματα.
Τώρα, δεν θα υπάρχει δικαιολογία για την μη ενασχόληση με τα μεγάλα θέματα της πρωτογενούς παραγωγής με το πρόσχημα ότι πρέπει να δώσουμε πρώτα τις επιδοτήσεις. Γι' αυτό λέμε ότι η μεταφορά ΟΠΕΚΕΠΕ θα πρέπει να θεωρηθεί σαν μια απαρχή μιας σειράς βημάτων και ενεργειών που θα βοηθήσουν αρχικά την ανάταξη και στη συνέχεια την ανάπτυξη της αγροτικής μας οικονομίας.
Οι φήμες ότι τώρα θα παρακρατούν τυχόν οφειλές από τις επιδοτήσεις, είναι για να δημιουργούν εντυπώσεις. Εάν ο λογαριασμός είναι μπλοκαρισμένος από την εφορία, τα λεφτά δεν θα φτάσουν στους δικαιούχους. Το ακατάσχετο των επιδοτήσεων είναι μια σοβαρή πολιτική επιλογή, όπως για παράδειγμα έγινε πρόσφατα με το μέτρο 23 περί ξηρασίας. Κρίνοντας η Κυβέρνηση ότι τα χρήματα έπρεπε να φτάσουν στους δικαιούχους στο ακέραιο, νομοθέτησε εσπευσμένα το ακατάσχετο.
Θα μπορούσε κατά την κρίση της να κάνει το αντίθετο. Και για τα δύο θα ήταν υπόλογη απέναντι στους ψηφοφόρους της όταν έλθει η ώρα. Με την κρίση του ΟΠΕΚΕΠΕ φτάσαμε στο χείλος της εθνικής μας αναξιοπρέπειας και θα πρέπει να αποφευχθεί κάτι παρόμοιο στο μέλλον. Είναι μάλιστα υπό όρους, μια ευκαιρία να ξεκινήσουμε την πορεία αναδιάταξης της αγροτικής μας παραγωγής, φυτικής, ζωικής, δασοκομικής και αλιευτικής. Καλή και παραγωγική χρονιά!
