Η απόφαση του Αρείου Πάγου για τον τρόπο υπολογισμού του τόκου στα δάνεια που έχουν υπαχθεί στον ν. Κατσέλη αποτελεί μια κίνηση που αναδεικνύει με τον πλέον εμφατικό τρόπο πως κρίσιμα ζητήματα οικονομικής πολιτικής αφήνονται να εξελιχθούν, χωρίς προληπτικό θεσμικό σχεδιασμό, με αποτέλεσμα η επίλυσή τους να μετατίθεται διαρκώς στον χρόνο.
Ακριβώς αυτή η απουσία νομοθετικής παρέμβασης και θεσμικής αδράνειας μεταφέρει το βάρος της ρύθμισης στη Δικαιοσύνη, η οποία κάλυψε ένα θεσμικό κενό που θα μπορούσε να είχε αντιμετωπιστεί σε επίπεδο πολιτικής. Η ερμηνευτική επιλογή που υιοθετήθηκε, με χαρακτηριστικά μοναδικής πρωτοτυπίας, έχει άμεσες και ουσιαστικές επιπτώσεις στο ύψος των δόσεων, μεταβάλλοντας ριζικά το οικονομικό βάρος των δικαστικά επιβληθεισών ρυθμίσεων, χωρίς όμως να οδηγεί σε καθαρή και οριστική επίλυση του ζητήματος, το οποίο παραμένει ανοικτό και μετατίθεται χρονικά.
Πέραν της άμεσης επίδρασης στις δόσεις, η απόφαση επηρεάζει και τη συνολική χρονική δυναμική του συστήματος. Οι υφιστάμενες ρυθμίσεις καθίστανται πιο ανθεκτικές (ο οφειλέτης θα συνεχίσει να πληρώνει - δε θα «σπάσει» η ρύθμιση από αδυναμία), οι καταγγελίες μεταφέρονται προς τα πίσω και η ενεργοποίηση των αυστηρότερων εργαλείων διαχείρισης καθυστερεί. Η μετατόπιση αυτή δεν είναι δευτερεύουσα, καθώς συνδέεται άμεσα με τον τρόπο λειτουργίας του μηχανισμού των κρατικών εγγυήσεων.
Με βάση το ισχύον νομικό πλαίσιο, η κατάπτωση των κρατικών εγγυήσεων προϋποθέτει την πλήρη εξάντληση των μέτρων είσπραξης, διαδικασία που εκτείνεται αναγκαστικά σε βάθος ετών. Ως εκ τούτου, η απόφαση δεν επιταχύνει την ενεργοποίηση των εγγυήσεων, αλλά επιβεβαιώνει ότι αυτές λειτουργούν ως έσχατο καταφύγιο και όχι ως εργαλείο άμεσης απορρόφησης ζημιών. Υπό αυτή την έννοια, δεν υπονομεύεται ο μηχανισμός του προγράμματος «Ηρακλή».
Παρατείνεται λειτουργικά η ζωή του, όχι μέσω ρητής πολιτικής απόφασης, αλλά ως αποτέλεσμα της συσσώρευσης νομικών, θεσμικών και χρονικών παραμέτρων που καθιστούν τη γρήγορη εκκαθάριση μη ρεαλιστική. Η «καυτή πατάτα» δεν λύνεται, αλλά μεταβιβάζεται χρονικά, μαζί με τον σχετικό δημοσιονομικό λογαριασμό.
Το κρίσιμο ζήτημα αφορά και τη στάση των funds. Η περιορισμένη άμεση επικοινωνία με τους οφειλέτες και η απουσία συστηματικής καθοδήγησης ως προς τις πραγματικές επιλογές τους δημιουργούν κενό ενημέρωσης, το οποίο συχνά καλύπτεται από μη θεσμικά κανάλια. Το κενό αυτό οδηγεί σε στρεβλές προσδοκίες, καθυστερήσεις και επιλογές που δεν εδράζονται στο πραγματικό νομικό και οικονομικό πλαίσιο, με συνέπειες που εκδηλώνονται σε μεταγενέστερο στάδιο της διαδικασίας. Η έγκαιρη, άμεση και θεσμικά οργανωμένη επικοινωνία αποτελεί κρίσιμο παράγοντα για την ομαλή εφαρμογή των ρυθμίσεων και την αποφυγή αποφάσεων που επιβαρύνουν δυσανάλογα τους οφειλέτες.
Συνολικά, η απόφαση του Αρείου Πάγου είναι θεσμικά προβληματική, χωρίς ωστόσο να οδηγεί σε άμεση αποσταθεροποίηση του συστήματος. Μεταβάλλει ουσιαστικά τις επιμέρους ρυθμίσεις, αλλά η βαρύτερη επίδρασή της αφορά τον χρόνο και τον τρόπο με τον οποίο το σύστημα απορροφά τις συνέπειες. Το αν ο χρόνος αυτός θα αξιοποιηθεί για ουσιαστικές λύσεις ή αν θα προστεθεί σε μια μακρά αλυσίδα μεταθέσεων δεν αποτελεί ζήτημα δικαστικής κρίσης. Αποτελεί ζήτημα θεσμικής ευθύνης και πολιτικής επιλογής.
