«Τέταρτο Μνημόνιο δεν θα υπάρξει για την Ελλάδα», δήλωσε το βράδυ της Δευτέρας ο πρώην διοικητής της Τραπέζης της Ελλάδος, Γιώργος Προβόπουλος, σε μια από τις σπάνιες πλέον δημόσιες τοποθετήσεις του.
Όσοι είχαν την ευκαιρία να διαβάσουν ή ακόμη και να ακούσουν από κοντά την ομιλία του Γιώργου Προβόπουλου σίγουρα θα αντιλήφθησαν πως δεν πρόκειται για μια δήλωση που μπορεί να περάσει στα «ψιλά».
Όσοι έσπευσαν να πανηγυρίσουν πως ο πρώην κεντρικός τραπεζίτης προαναγγέλλει το τέλος της εποχής των μνημονίων για την Ελλάδα, πρέπει γρήγορα να ξυπνήσουν και ακόμη πιο γρήγορα να επανέλθουν στην πραγματικότητα.
Ακόμη κι αν ειπώθηκε με τον πιο κομψό και άκρως «καμουφλαρισμένο» τρόπο, η δήλωση του Γιώργου Προβόπουλου δεν επιδέχεται καμίας παρερμηνείας. Μετά από τρεις «βαριές» για τον ελληνικό λαό δανειακές συμβάσεις και ισάριθμα Μνημόνια, τέταρτο δεν θα υπάρξει. Γιατί; Γιατί πολύ απλά δεν θα υπάρξει άλλη ευκαιρία για την Ελλάδα. Αυτή είναι η τελευταία της. Το έχουν ήδη διαμηνύσει οι δανειστές της, αλλά το έχει αισθανθεί και η ίδια πια.
Τι νόημα έχει ένα τέταρτο, πέμπτο, έκτο, έβδομο μνημόνιο, αν η χώρα δεν αντιληφθεί πως πρέπει επιτέλους να αφήσει πίσω της την κρίση, όπως ακριβώς την άφησαν και οι άλλες χώρες της ευρωπαϊκής περιφέρειας; Γιατί δηλαδή η χώρα μας να μην είναι σε θέση να διεκδικήσει και αυτή τον τίτλο του success story; Eνός πραγματικού όμως success story που θα σηματοδοτεί τη μετάβαση σε μια νέα εποχή. Την εποχή της ανάπτυξης και της ευημερίας, μακριά από τον Γολγοθά των Μνημονίων.
«Οποιαδήποτε αδυναμία ή αποτυχία μοιραία θα μας οδηγήσει σε εθνικές περιπέτειες», προειδοποίησε ο πρώην διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας. Πόσες ακόμη εθνικές περιπέτειες; Και για πόσο; Χόρτασε πια ο ελληνικός λαός και άλλο δεν αντέχει…
Η ελληνική κρίση περνά στον έβδομο χρόνο της κι όμως είναι ακόμη παρούσα. «Η οικονομία και οι τράπεζες θα χρειαστούν 2-3 χρόνια προτού επιστρέψουν στην ομαλότητα», δήλωσε, από την πλευρά της, την Τρίτη, η πρόεδρος της Εθνικής Τράπεζας, Λούκα Κατσέλη. Με έναν απλό υπολογισμό, η Ελλάδα σε τρία χρόνια από σήμερα θα μετρά ήδη την πρώτη της χαμένη δεκαετία. Θα είναι και η μοναδική όμως; Ιδίως μετά το μέγεθος της πολιτικής – και ιδίως κοινωνικής κόπωσης – που έχει επέλθει στη χώρα.
Η Ελλάδα χρειάζεται ανάπτυξη, επενδύσεις, τόνωση επιχειρηματικότητας, δημιουργία νέων θέσεων απασχόλησης. Η Ελλάδα χρειάζεται προοπτική…
Πριν από όλα αυτά όμως η χώρα πρέπει να συνειδητοποιήσει. Τι; Πως όχι μόνο δεν έχει άλλο χρόνο για χάσιμο, αλλά και πως έχει ήδη αργήσει. Η Ελλάδα στο στοίχημα εξόδου από την κρίση έχει περάσει προ πολλού στο… και πέντε. Και αυτό το… και πέντε είναι που δεν επιτρέπει να υπάρξουν άλλες ευκαιρίες.
Αυτή είναι η τελευταία. Θα μείνει ανεκμετάλλευτη; Αν ναι, κανείς δεν θα θέλει να μάθει – και να ζήσει – τι τα συμβεί από εδώ και πέρα… Αν όχι, ας τρέξουμε όλοι μαζί να προλάβουμε... Τι; Την προοπτική για ένα καλύτερο αύριο…
