Λίγο παράξενος ο φετινός Αύγουστος στα χωριά μας: Κάποια, συνήθως πρώην κεφαλοχώρια με αρκετούς εναπομείναντες μόνιμους κατοίκους, γέμισαν κόσμο, άλλοι με καταγωγή, άλλοι απλώς φίλοι.
Κάποια άλλα, μικρότερα και σε «προχωρημένη ερήμωση» τα επισκέφθηκαν μόνο λίγοι φανατικοί εραστές τους, άνθρωποι που συνήθως έλκουν από εκεί την καταγωγή τους. Πανηγύρια, συναυλίες, πάρτι παντού! Όλοι όμως ρωτούν «πόσο έχει το εισιτήριο»;
Το τοπίο άλλαξε με τα χρόνια και όλοι ξέρουν ότι η φετινή χρονιά θα είναι διαφορετική. Άλλοι θεωρούν ότι είναι η τελευταία ενός κύκλου που κλείνει, άλλοι η πρώτη ενός άλλου που ανοίγει. Όλοι όμως συμφωνούν και το λένε δυνατά στις παρέες στα καφενεία κάτω από τον πλάτανο: ο φετινός χειμώνας θα είναι δύσκολος!
Οι αγρότες, γεμάτοι προβλήματα και προβληματισμούς
Όσοι ασχολούνται με την πρωτογενή παραγωγή, έχουν ήδη πειστεί εδώ και χρόνια, ότι έρχονται ακόμη χειρότερες ημέρες. Τα σιτάρια, κακοπληρωμένα και απούλητα, τα ηλιόσπορα, κινδυνεύουν από μύκητα, τα βαμβάκια ένα μεγάλο ερωτηματικό, τα καλαμπόκια πάντοτε υπό τον φόβο των Ουκρανικών εισαγωγών.
Σε σαφώς καλύτερη μοίρα φέτος οι κτηνοτρόφοι, αλλά και αυτοί ποιες «τρύπες» του πρόσφατου παρελθόντος να πρωτο-καλύψουν. Τους ανησυχεί πολύ, ότι στα μπακάλικα των χωριών, κάνει θραύση ένα λευκό τυρί, στη μισή τιμή από τη φέτα, με χαρακτηριστικά που της μοιάζουν αρκετά.
Τι θα συμβεί εάν και άλλοι καταναλωτές στραφούν σε αυτό εγκαταλείποντας, είτε περιορίζοντας τη φέτα;
Βλέπουν τους γαλατάδες να ενδιαφέρονται πολύ για το γάλα τους, αλλά μέσα τους κάτι τους τρώει. Πόσο θα κρατήσει αυτό; Θα μας φάνε όλα τα λεφτά τα πετρέλαια το χειμώνα, πως θα μείνουν για φέτα και άλλες πολυτέλειες της καθημερινότητας; Ήδη ο «εχθρός» πολιόρκησε το χωριό μας και μπήκε στα μπακάλικα, σκέψου τι θα γίνεται παραπέρα…
Οι άλλοι αγρότες, αυτοί των μεγάλων καλλιεργειών, αναρωτιόνται πώς θα καλλιεργήσουν με 2 ευρώ πετρέλαιο και κυρίως τι θα καλλιεργήσουν. Τα σιτάρια, δεν δείχνουν καλή συμπεριφορά. Τα χωράφια κορέστηκαν μετά από τόσα χρόνια την ίδια καλλιέργεια, οι άλλες καλλιέργειες δεν τραβάνε όσο θα ήθελαν και χρειάζονταν οι αγρότες για να φέρουν αρκετά χρήματα στο σπίτι.
Οι κακές συμπεριφορές επιχειρήσεων αγροτικών προϊόντων
Πολλοί το έχουν πάρει ήδη απόφαση και αναζήτησαν δουλειά σε άλλους κλάδους. Άλλοι με έδρα το χωριό τους, άλλοι μετακομίζοντας. Έχουν πειστεί ότι με την γεωργία όπως την ξέραμε μέχρι τώρα, δεν γίνεται να ζήσει οικογένεια. Οδηγός, χειριστής μηχανημάτων, εργάτης, λατζιέρης, συντηρητής εγκαταστάσεων, όλες εργασίες με γνωστό εκ των προτέρων εισόδημα και κυρίως σταθερό: κάθε μήνα τόσα χρήματα μπαίνουν στο λογαριασμό, μπορείς να κάνεις το κουμάντο σου.
Όχι σαν τους άλλους που έδωσαν τα σιτάρια τους τον Ιούνιο κι ακόμη δεν ξέρουν ούτε πόσα ούτε πότε θα πληρωθούν. «Ξέρεις τι είναι να ξέρεις πότε θα πληρωθείς και πόσα λεφτά έχεις να πάρεις» τους ακούς να λένε με στόμφο, λες και ανακάλυψαν κάτι πολύ σημαντικό.
Άρα οι ευθύνες για την ερήμωση της υπαίθρου δεν σταματούν μόνο στο κράτος και τις ελλείψεις σε υποδομές και υπηρεσίες, αλλά επεκτείνονται σε όλους όσους δραστηριοποιούνται επιχειρηματικά στην ύπαιθρο και δεν τηρούν τα αυτονόητα και τα συμφωνηθέντα. Πόσες φορές δεν έγιναν προσπάθειες να μπουν σε τάξη τέτοια θέματα με πλέον διάσημη την θεσμοθετημένη πληρωμή νωπών σε 60 ημέρες. Έπρεπε να περάσουν 10 ολόκληρα χρόνια για να μπει μια τάξη. Για όλα τα υπόλοιπα, το κενό!
Έχουν όμως και οι επισκέπτες τα δικά τους θέματα...
Ακούν λοιπόν οι επισκέπτες τους ντόπιους να αναρωτιούνται, πως θα σπείρουν, πότε θα πάρουν τα χρήματά τους, τι θα σπείρουν και όλα τα συναφή και αισθάνονται και αυτοί υποχρέωση να πουν τα δικά τους.
Ξέρεις τι τραβάμε κι εμείς στην Αθήνα; Να πας 1.000 μέτρα θες μια ώρα, κάθε μέρα πήγαινε έλα στη δουλειά θες δυο ώρες, τα πράγματα έχουν διπλάσια τιμή από εδώ, θες να βγεις λίγο να ξεσκάσεις και το σκέφτεσαι. Άσε τα άλλα έξοδα που τρέχουν με ρυθμούς ξέφρενους. Ίσως γι’ αυτό, τα συνεργεία της επαρχίας γέμισαν με αυτοκίνητα όχι μόνο με αθηναϊκές πινακίδες αλλά και Γερμανίας, Βελγίου και Γαλλίας.
«Είναι αδύνατο να κάνεις μικροεπισκευές στο αυτοκίνητο στην Ευρώπη» σου λένε. Εδώ τις κάνεις με ελάχιστα χρήματα, με παλαιά ανταλλακτικά, με πατέντες που λύνουν φθηνά το πρόβλημα. Έτσι μας λύθηκε η απορία πώς και το αποφάσισε κάποιος να έρθει στη Ελλάδα από την άλλη άκρη της Ευρώπης με ένα μικρό αυτοκίνητο πόλης. Ανάγκα και θεοί πείθονται…
Το ξέφρενο κέφι των παλιών εορτών του 15 Αυγούστου, δεν μένει πια εδώ. Τα κλειστά όλο το χρόνο σπίτια, ανοίγουν από ανάγκη, όχι από νοσταλγία και αγάπη για τον τόπο. Βλέπεις πρόσωπα που δεν τα έχει ξαναδεί: Είμαι εγγονός του κ. Κώστα που έμενε εδώ πριν 40 χρόνια και ήλθαμε με μια ακόμη φιλική οικογένεια, τους ακούς να λένε. Καλώς ορίσατε παιδιά αλλά δεν θέλει και πολύ για να καταλάβεις γιατί ο φετινός χειμώνας θα είναι δύσκολος.
Υ.Γ. Η κατηγοριοποίηση, ή κάποια παρόμοιά της, στην αρχή του κειμένου για το ποια χωριά έχουν κίνηση και ποια όχι, ίσως θα έπρεπε να ληφθεί σοβαρά στα κίνητρα των 10.000 ευρώ για μετεγκατάσταση σε φθίνουσες δημογραφικά περιοχές. Ποιος θα πάει να μείνει σε χωριά μακριά από τον κόσμο, άσχετα εάν απέχει λίγα χιλιόμετρα από την κοντινή πόλη, που η εγκατάλειψη χρόνων τα έχει μετατρέψει σε ακατοίκητες ζώνες. Δεν αρκεί να υπάρχει ένα οικογενειακό σπίτι, ή μια κάποια κτηματική περιουσία. Πρέπει να πληρούνται και οι σύγχρονοι όροι ζωής.
