Η στεγαστική κρίση, η κατάσταση όπου βρισκόμαστε σήμερα, οι πολιτικές, οι προοπτικές, τα βραχυπρόθεσμα αλλά και τα μακροπρόθεσμα μέτρα ήταν το αντικείμενο της συζήτησης που εξελίχθηκε σήμερα στο Star Forum στη Λαμία που είχε ως θέμα «Βαθαίνει η στεγαστική κρίση στην Ελλάδα: Πραγματικές αιτίες και πρακτικές λύσεις».
Η συζήτηση ανέδειξε τόσο τα κοινά σημεία όσο και τις διαφορετικές προσεγγίσεις γύρω από ένα από τα πιο πιεστικά κοινωνικά ζητήματα της εποχής. Στο πάνελ συμμετείχαν η υπουργός Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας Δόμνα Μιχαηλίδου, ο βουλευτής Επικρατείας και κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ Δημήτρης Μάντζος, ο περιφερειάρχης Στερεάς Ελλάδας και γενικός γραμματέας της ΕΝΠΕ Φάνης Σπανός, καθώς και ο γενικός διευθυντής του ΙΟΒΕ και καθηγητής του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών Νίκος Βέττας.
Η κ. Μιχαηλίδου περιέγραψε μια κρίση που συνδέεται με την «ασυμμετρία προσφοράς και ζήτησης», παρουσιάζοντας τη δέσμη των 43 μέτρων ύψους 7 δισ. ευρώ, με αιχμές τις επιδοτήσεις ενοικίου, την κοινωνική αντιπαροχή, την αξιοποίηση ανενεργών στρατοπέδων και το «Ανακαινίζω - Νοικιάζω».
Από την πλευρά του, ο κ. Μάντζος έδωσε έμφαση στην ενίσχυση της προσφοράς μέσω κοινωνικής κατοικίας, αξιοποίησης δημόσιων και ιδιωτικών κλειστών ακινήτων, περιορισμού της Golden Visa και αυστηρότερης ρύθμισης των βραχυχρόνιων μισθώσεων.
Ο κ. Σπανός μετέφερε τη συζήτηση στην περιφερειακή διάσταση, υποστηρίζοντας ότι η απάντηση δεν μπορεί να εξαντλείται στην Αθήνα, αλλά πρέπει να συνδεθεί με δουλειές, υποδομές, τηλεργασία και κίνητρα για επιστροφή στην επαρχία.
Ο κ. Βέττας, τέλος, έδωσε τη μεγάλη οικονομική εικόνα, εξηγώντας ότι το πρόβλημα είναι αποτέλεσμα δεκαετιών, συνδέεται με τη μεταβολή της κοινωνικής δομής και απαιτεί αναβάθμιση του υπάρχοντος αποθέματος, θεσμικές τομές και πολιτική συναίνεση.
Κοινός τόπος όλων ήταν ότι η στεγαστική κρίση δεν λύνεται με μία μόνο παρέμβαση, αλλά απαιτεί σχέδιο, διάρκεια και συνδυασμό πολιτικών.
Ειδικότερα η κ. Μιχαηλίδου υπογράμμισε πως το στεγαστικό πρόβλημα αναδεικνύεται σε κορυφαία κοινωνική πρόκληση. Παρουσίασε στο STAR FORUM στη Λαμία ένα πολυεπίπεδο σχέδιο κυβερνητικών παρεμβάσεων, αναγνωρίζοντας εξαρχής τη σοβαρότητα της κατάστασης. Όπως τόνισε, «η στεγαστική κρίση είναι ένα πολύ μεγάλο ζήτημα», το οποίο δεν αφορά μόνο την Ελλάδα αλλά «εντάσσεται και μέσα στο διεθνές και ευρωπαϊκό αντίστοιχο πρόβλημα», συνδέοντας μάλιστα το ζήτημα άμεσα με το δημογραφικό.
Η υπουργός περιέγραψε ένα πλαίσιο όπου η κρίση απορρέει από μια «μεγάλη δυναμική ασυμμετρία προσφοράς και ζήτησης» και συμπλήρωσε πως η ζήτηση κατοικίας έχει αυξηθεί σημαντικά. «Η ζήτηση έχει αυξηθεί ενδογενώς και ακόμα περισσότερο εξωγενώς», σημείωσε, αποδίδοντας την άνοδο τόσο σε κοινωνικές μεταβολές, όπως η αύξηση των μονοπρόσωπων νοικοκυριών, όσο και στην ενίσχυση της ελκυστικότητας της χώρας για ξένους επενδυτές, ψηφιακούς νομάδες και τουρίστες. Παράγοντες όπως η Golden Visa και η βραχυχρόνια μίσθωση «άνθησαν», ενισχύοντας περαιτέρω τη ζήτηση.
Όπως είπε η κ. Μιχαηλίδου, το κρίσιμο πρόβλημα εντοπίζεται στην προσφορά. «Υπάρχει μια πάρα πολύ μεγάλη δυσκολία αύξησης προσφοράς», υπογράμμισε, αποδίδοντας την υστέρηση αυτή τόσο στην κατάρρευση της οικοδομικής δραστηριότητας κατά τη διάρκεια των μνημονίων όσο και σε δομικές ιδιαιτερότητες της ελληνικής αγοράς, όπως ο κατακερματισμός της γης και οι πολεοδομικοί περιορισμοί. «Ο μισός πληθυσμός θέλει να μένει στην Αττική», ανέφερε χαρακτηριστικά, επισημαίνοντας την ανισοκατανομή της ζήτησης.
Απέναντι σε αυτή τη σύνθετη εικόνα, η κυβέρνηση προτάσσει ένα ευρύ πλέγμα παρεμβάσεων. «Έχουμε απαντήσει με μία δέσμη 43 διαφορετικών μέτρων, 7 δισεκατομμυρίων ευρώ», δήλωσε η υπουργός, διευκρινίζοντας ότι δεν υπάρχει «ένα και μεγάλο» μέτρο που μπορεί να λύσει το πρόβλημα. Αντίθετα, απαιτούνται «πολλές σταδιακές παρεμβάσεις» που θα αγγίζουν τόσο τη ζήτηση όσο και την προσφορά.
Στο επίπεδο της άμεσης ανακούφισης, η κυβέρνηση δίνει έμφαση στις επιδοτήσεις. Η «επιστροφή του ενός στα δώδεκα ενοίκια» αφορά, σύμφωνα με την υπουργό, «εννιά στους δέκα Έλληνες που νοικιάζουν», ενώ το επίδομα στέγασης καλύπτει ήδη 280.000 πολίτες. Ιδιαίτερη στόχευση υπάρχει για δημόσιους λειτουργούς που εργάζονται μακριά από τον τόπο κατοικίας τους, με ενισχυμένες επιδοτήσεις.
Παράλληλα υπογράμμισε με έμφαση πως προωθούνται πολιτικές περιφερειακής αποκέντρωσης, όπως το πρόγραμμα μετεγκατάστασης με ενίσχυση 10.000 ευρώ, σε συνδυασμό με προγράμματα απασχόλησης της ΔΥΠΑ. Στόχος είναι η αποσυμφόρηση των αστικών κέντρων και η ενίσχυση της ζωής στην περιφέρεια.
Στον πυρήνα της στρατηγικής, ωστόσο, βρίσκονται τα μέτρα αύξησης της προσφοράς κατοικιών. Η υπουργός ξεχώρισε τρεις βασικές παρεμβάσεις. Πρώτον, την «κοινωνική αντιπαροχή», δηλαδή την αξιοποίηση δημόσιας ακίνητης περιουσίας για την κατασκευή νέων κατοικιών, συμπεριλαμβανομένων κοινωνικών κατοικιών με προσιτό ενοίκιο. Δεύτερον, την αξιοποίηση ανενεργών στρατοπέδων, με στόχο τη δημιουργία «1.800 κατοικιών» σε μεγάλες πόλεις. «Τέτοια ένταση στεγαστικού αποθέματος έχει να δει η Ελλάδα πάρα πολλές δεκαετίες», υπογράμμισε. Τρίτον, το πρόγραμμα «Ανακαινίζω - Νοικιάζω», ύψους 500 εκατ. ευρώ, για την επαναφορά κλειστών διαμερισμάτων στην αγορά. Η ίδια αναγνώρισε πως, παρά τις παρεμβάσεις, τα αποτελέσματα δεν θα είναι άμεσα. «Χρειάζεται κατανόηση των χρονικών οριζόντων», σημείωσε, εξηγώντας ότι τα μεγάλα έργα απαιτούν χρόνια για να αποδώσουν. Το στοίχημα, επομένως, είναι διττό: αφενός η άμεση ανακούφιση των νοικοκυριών και αφετέρου η σταδιακή αποκατάσταση της ισορροπίας στην αγορά.
Κλείνοντας σημείωσε ότι το στεγαστικό δεν έχει εύκολες λύσεις, αλλά απαιτεί συντονισμένη δράση. «Χρειάζεται να είμαστε όλοι μαζί», τόνισε η υπουργός, καλώντας σε ευρύτερη πολιτική και κοινωνική συναίνεση. Σε ένα πρόβλημα που «είναι βαθύ κυρίως στους τρεις στους δέκα Έλληνες νεαρότερης ηλικίας», η επιτυχία των μέτρων θα κριθεί από το κατά πόσο μπορούν να μετατρέψουν τη σταδιακή παρέμβαση σε ουσιαστική ανακούφιση.
Στο ίδιο πάνελ του STAR FORUM ο Δημήτρης Μάντζος, κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ, επιχείρησε να διαφοροποιήσει σαφώς τη στρατηγική της αντιπολίτευσης από την κυβερνητική προσέγγιση, δίνοντας έμφαση στην ενίσχυση της προσφοράς και στη ρύθμιση της αγοράς με όρους κοινωνικής δικαιοσύνης.
Από την αρχή της τοποθέτησής του, ξεκαθάρισε ότι «το ΠΑΣΟΚ δεν κάνει ποτέ μόνο κριτική», υπογραμμίζοντας πως έχει ήδη καταθέσει «ένα ολοκληρωμένο πλαίσιο στήριξης» από το 2024. Περιγράφοντας την κοινωνική διάσταση του προβλήματος, σημείωσε ότι «πάρα πολλοί συμπολίτες μας φτάνουν σε πολύ μεγάλη ηλικία για να εγκαταλείψουν το παιδικό τους δωμάτιο», ενώ άλλοι επιβαρύνονται «δυσανάλογα περισσότερο από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο» με το κόστος στέγασης.
Στο πεδίο της ανάλυσης, ο ίδιος εντόπισε την αιτία της κρίσης κυρίως στην πλευρά της προσφοράς. «Υπάρχει ζήτημα προσφοράς», τόνισε, απορρίπτοντας την ιδέα ότι πρόκειται για εισαγόμενο φαινόμενο. «Εισαγόμενη στεγαστική κρίση δεν μπορούμε να έχουμε», ανέφερε χαρακτηριστικά, προσθέτοντας ότι το πρόβλημα σχετίζεται με δομικά χαρακτηριστικά της ελληνικής αγοράς.
Ιδιαίτερη κριτική άσκησε σε πολιτικές που, όπως είπε, επιβάρυναν την κατάσταση. Για τη βραχυχρόνια μίσθωση υπογράμμισε ότι «πρέπει να ρυθμίζεται ειδικά σε ζώνες πίεσης», ενώ για το πρόγραμμα της Golden Visa σημείωσε ότι «υπήρξε φάρμακο» σε δύσκολες εποχές, «έχει εξελιχθεί όμως σε δηλητήριο». Κατά την εκτίμησή του, οι κυβερνητικές παρεμβάσεις, όπως τα προγράμματα «Σπίτι μου», «επιδότησαν τη ζήτηση» χωρίς να ενισχύσουν επαρκώς την προσφορά.
Απέναντι σε αυτό, ο κ. Μάντζος παρουσίασε ένα διαφορετικό μοντέλο πολιτικής, με επίκεντρο τη δημιουργία νέου στεγαστικού αποθέματος. «Για μας το ζήτημα είναι να μπορέσουμε να στηρίξουμε την προσφορά», είπε, προτείνοντας την αξιοποίηση ανεκμετάλλευτων ακινήτων που ανήκουν στο Δημόσιο, στους δήμους και στις περιφέρειες. Όπως υπογράμμισε, πρόκειται για «κεφαλαιακό απόθεμα» που παραμένει ανενεργό και θα μπορούσε να συμβάλει άμεσα στην αποκλιμάκωση των τιμών.
Σύμφωνα μe τον κ. Μάντζο, κεντρικό στοιχείο της πρότασης αποτελεί η ανάπτυξη ενός συστήματος κοινωνικής κατοικίας, όπου η Ελλάδα παρουσιάζει σημαντική υστέρηση. «Η χώρα μας έχει 0% κοινωνική κατοικία», ανέφερε, συγκρίνοντας την κατάσταση με άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Στο πλαίσιο αυτό, το ΠΑΣΟΚ προτείνει ένα πρόγραμμα ανακαινίσεων με φορολογικά κίνητρα, ώστε ιδιώτες ιδιοκτήτες να εντάσσουν τα ακίνητά τους σε μια «δεξαμενή κοινωνικής κατοικίας». Στόχος είναι η προσθήκη «40.000 κατοικιών» στην αγορά.
Η πρόταση συνοδεύεται από συγκεκριμένα μέτρα ρύθμισης. Μεταξύ αυτών, η «κατάργηση της Golden Visa στα αστικά κέντρα και στα νησιά» με έντονη στεγαστική πίεση, καθώς και ο περιορισμός των βραχυχρόνιων μισθώσεων. «Ισιώνουμε την τιμή του ενοικίου», ανέφερε, περιγράφοντας μια πολιτική που στοχεύει στη συγκράτηση των μισθωμάτων αντί της ενίσχυσης της αγοραστικής δύναμης.
Ο κ. Μάντζος έδωσε ιδιαίτερη έμφαση και στις κοινωνικές ομάδες που πλήττονται περισσότερο. Οι πολιτικές αυτές, όπως είπε, απευθύνονται «στους εργαζόμενους, στα νέα ζευγάρια», αλλά και σε δημόσιους λειτουργούς που αδυνατούν να βρουν στέγη, ιδιαίτερα σε νησιωτικές περιοχές.
Παράλληλα, αναφέρθηκε και στον ρόλο των τραπεζών, επισημαίνοντας ότι διαθέτουν μεγάλο αριθμό ακινήτων που «πρέπει να δοθούν στην αγορά ξανά», αντί να παραμένουν ανενεργά. Αντίστοιχα, ζήτησε την πλήρη καταγραφή και αξιοποίηση των κλειστών ακινήτων της αυτοδιοίκησης.
Κλείνοντας, συνέδεσε το στεγαστικό με το ευρύτερο αναπτυξιακό μοντέλο της χώρας. «Η στέγαση πρέπει να είναι δικαίωμα για όλους και όχι ακριβό προνόμιο για λίγους», τόνισε, επισημαίνοντας ότι το ζήτημα δεν είναι μόνο οικονομικό αλλά βαθιά πολιτικό. Η αντιμετώπιση της κρίσης, κατά τον ίδιο, περνά μέσα από δημόσιες πολιτικές που ενισχύουν την περιφερειακή ανάπτυξη και μειώνουν τις κοινωνικές ανισότητες.
Όπως υπογράμμισε ο κ. Μάντζος, η πρόταση του ΠΑΣΟΚ επιχειρεί να μετατοπίσει τη συζήτηση από την ενίσχυση της ζήτησης σε μια πιο δομική παρέμβαση στην αγορά, θέτοντας στο επίκεντρο την προσφορά και τη ρύθμιση.
Ο Φάνης Σπανός, περιφερειάρχης Στερεάς Ελλάδας και γενικός γραμματέας της ΕΝΠΕ, έβαλε στο πάνελ μια καθαρά περιφερειακή διάσταση στο στεγαστικό, συνδέοντάς το ευθέως με το δημογραφικό και με το μοντέλο ανάπτυξης της χώρας. Ξεκίνησε συμφωνώντας με την ανάλυση που προηγήθηκε, αλλά έδωσε μια πιο απλή, σχεδόν εικονική περιγραφή του προβλήματος λέγοντας πως «μια Αθήνα που γεμίζει με έναν θηριώδη τρόπο και μια επαρχία που αδειάζει με επίσης έναν θηριώδη τρόπο». Για τον κ. Σπανό, εκεί βρίσκεται η καρδιά της κρίσης.
Ο κ. Σπανός αναγνώρισε ότι τα άμεσα μέτρα για τη στήριξη της στέγασης στην Αθήνα είναι αναγκαία, όμως προειδοποίησε ότι σε βάθος χρόνου δεν αρκούν. «Όσο επιδοτείς ενοίκια, τόσο απλά θα ανεβαίνουν τα ενοίκια», ανέφερε, περιγράφοντας έναν μηχανισμό που, όπως εκτιμά, δεν λύνει το πρόβλημα αλλά το ανακυκλώνει. Κατά την προσέγγισή του, η ουσιαστική απάντηση πρέπει να είναι στρατηγική και να στοχεύει στη μετακίνηση πληθυσμού και δραστηριοτήτων προς την περιφέρεια.
Στην τοποθέτησή του, το στεγαστικό δεν εμφανίζεται μόνο ως κρίση κόστους, αλλά και ως κρίση υποδομών. Μια υπερσυγκεντρωμένη πρωτεύουσα, είπε, δεν πιέζεται μόνο από τα πανάκριβα ενοίκια, αλλά και από την αδυναμία των βασικών δικτύων να εξυπηρετήσουν ολοένα μεγαλύτερους πληθυσμούς. Δρόμοι, ύδρευση, αποχέτευση, φωτισμός, σχολεία: όλα μπαίνουν στην ίδια εξίσωση.
Η βασική του πρόταση είναι ότι η πολιτεία οφείλει να κατευθύνει ένα «γενναίο κλάσμα» των στεγαστικών πόρων στην ελληνική περιφέρεια. Όχι μόνο με επιδοτήσεις ενοικίου, αλλά με μια συνολική δέσμη κινήτρων: ανάπτυξη σιδηροδρομικών και άλλων δικτύων, θεσμική και τεχνολογική διευκόλυνση της τηλεργασίας, αλλά και «ισχυρά επενδυτικά κίνητρα για δημιουργία θέσεων εργασίας στην επαρχία». Η λογική που κατέθεσε είναι σαφής. Για να μείνουν ή να επιστρέψουν οι νέοι στον τόπο τους, «θα πρέπει να θέλουν και να μπορούν». Το «θέλουν» συνδέεται με την ποιότητα ζωής, το «μπορούν» με τις δουλειές.
Ο κ. Σπανός μίλησε για την ανάγκη να αναδειχθούν «50 πόλεις» ως νέοι πόλοι οικιστικής και αναπτυξιακής ισορροπίας, αντί να συνεχιστεί η ασφυκτική συγκέντρωση στην Αθήνα. Επικαλέστηκε μάλιστα το ευρωπαϊκό σύνθημα «The right to stay», επιμένοντας ότι «το να μείνεις στον τόπο σου δεν είναι μια άσκηση απλά, είναι ένα δικαίωμα».
Ο κ. Σπανός με την παρέμβασή του ανέδειξε μια διαφορετική ανάγνωση του στεγαστικού. Όχι μόνο ως αγορά κατοικίας, αλλά ως πεδίο εθνικής χωροταξικής και κοινωνικής πολιτικής. Για τον Φάνη Σπανό, η λύση δεν θα έρθει μόνο με περισσότερα σπίτια, αλλά με μια νέα ισορροπία ανάμεσα στην πρωτεύουσα και την περιφέρεια, με στόχο καλύτερη ποιότητα ζωής και λιγότερες ανισότητες.
Ο Νίκος Βέττας, συνδυάζοντας την ιδιότητά του ως επικεφαλής του ΙΟΒΕ και ως ακαδημαϊκού στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών, προσέγγισε το στεγαστικό ζήτημα με όρους μακροοικονομικής ανάλυσης και ιστορικής συνέχειας, επιχειρώντας να εξηγήσει γιατί η κρίση δεν μπορεί να λυθεί άμεσα.
Όπως επισήμανε, η σημερινή εικόνα δεν είναι συγκυριακή αλλά αποτέλεσμα δεκαετιών. «Από το 1950 και μετά […] οι Έλληνες στο σπίτι βάζανε τα λεφτά τους», ανέφερε, περιγράφοντας μια οικονομία όπου η κατοικία αποτελούσε βασικό επενδυτικό πυλώνα. Το 2007, στην κορύφωση της ανάπτυξης, «τα δύο τρίτα των επενδύσεων ήταν σε σπίτια και κατασκευές». Ωστόσο, η δεκαετία της κρίσης ανέτρεψε πλήρως αυτή την ισορροπία. «Για περίπου 10 χρόνια η χώρα πάγωσε», σημείωσε, εξηγώντας ότι πάγωσαν τόσο τα εισοδήματα όσο και η οικοδομική δραστηριότητα.
Αυτό το «πάγωμα», σύμφωνα με τον ίδιο, εξακολουθεί να επηρεάζει την αγορά και «θα επηρεάζει τουλάχιστον για τα επόμενα 5-10 χρόνια». Γι' αυτό και, όπως τόνισε, «προβλήματα που έρχονται από δεκαετίες δεν λύνονται». Η ανάκαμψη της οικονομίας τα τελευταία χρόνια δεν αρκεί για να καλύψει το χαμένο έδαφος, ιδιαίτερα όταν η ζήτηση συνεχίζει να μεταβάλλεται.
Κεντρικό στοιχείο της ανάλυσής του είναι η αλλαγή της κοινωνικής δομής. «Έχει μειωθεί η ιδιοκατοίκηση», όχι επειδή πουλήθηκαν μαζικά κατοικίες, αλλά επειδή «εκεί όπου μέναμε τέσσερις-τέσσερις, τώρα μένουν περισσότεροι άνθρωποι μόνοι τους». Η αύξηση των μονοπρόσωπων νοικοκυριών και η γήρανση του πληθυσμού δημιουργούν νέες πιέσεις στη ζήτηση, που θα ενταθούν τις επόμενες δεκαετίες.
Απέναντι σε αυτή την πραγματικότητα, ο κ. Βέττας εμφανίζεται επιφυλακτικός απέναντι σε εύκολες λύσεις. «Δεν είμαι καν σίγουρος ότι χρειάζεται… να χτίσουμε καινούρια σπίτια», είπε, δίνοντας έμφαση στην ανάγκη αναβάθμισης του υπάρχοντος αποθέματος. Η ενεργειακή ανακαίνιση, η καλύτερη γεωγραφική κατανομή και η αξιοποίηση υφιστάμενων κατοικιών αποτελούν, κατά την άποψή του, πιο ρεαλιστικές κατευθύνσεις.
Παράλληλα, υπογράμμισε ότι το στεγαστικό συνδέεται άμεσα με την οικονομική δραστηριότητα. «Εκεί όπου υπάρχει μεταποιητική βιομηχανία… εκεί θα υπάρχουν δουλειές», σημείωσε, αναδεικνύοντας τον ρόλο των επενδύσεων στην περιφέρεια. Ωστόσο, προειδοποίησε ότι η τάση συγκέντρωσης στα μεγάλα αστικά κέντρα δύσκολα αναστρέφεται: «Κολυμπάς κόντρα στο κύμα», είπε.
Στο πεδίο των πολιτικών, αναγνώρισε ότι τα υφιστάμενα μέτρα «αμβλύνουν το πρόβλημα», αλλά δεν το λύνουν. Επισήμανε υστερήσεις, όπως στις φοιτητικές εστίες και στην κοινωνική κατοικία, αλλά και διαρθρωτικά εμπόδια, όπως η γραφειοκρατία στις μεταβιβάσεις και η έλλειψη διαφάνειας στα ενοίκια. «Ακόμη και τώρα… μπορεί να σου πάρει ενάμιση χρόνο να πουλήσεις ένα σπίτι», ανέφερε χαρακτηριστικά.
Ιδιαίτερο βάρος έδωσε στην ανάγκη «δύσκολων αποφάσεων». Από την πιθανή αναδιάταξη οικιστικών περιοχών μέχρι παρεμβάσεις μεγάλης κλίμακας στα αστικά κέντρα, υποστήριξε ότι «όσο πιο πολύ τολμήσεις, τόσο πιο γρήγορα μπορείς να τρέξεις». Ωστόσο, τόνισε ότι τέτοιες επιλογές ξεπερνούν τον ορίζοντα μιας κυβέρνησης και απαιτούν ευρύτερη συναίνεση.
Καταληκτικά, ο Νίκος Βέττας ανέδειξε τη μεγάλη εικόνα: το στεγαστικό δεν είναι απλώς ένα πρόβλημα αγοράς, αλλά μια σύνθετη πρόκληση που συνδέεται με το δημογραφικό, την ανάπτυξη και τον μακροπρόθεσμο σχεδιασμό της χώρας. «Αυτά είναι ζητήματα που θέλουν συναίνεση», υπογράμμισε, θέτοντας το πλαίσιο για μια συζήτηση που υπερβαίνει τον εκλογικό κύκλο και απαιτεί στρατηγική βάθους.
Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ
