Δε θυμόμαστε ποτέ στο παρελθόν μία σύνοδο κορυφής (άτυπη ή μη) να έχει τα χαρακτηριστικά αυτής της Κοπεγχάγης. Μπορούμε να τα καταγράψουμε μάλλον κυνικά, με δεδομένη την κρισιμότητα της στιγμής.
Οι 27 συναντώνται σε μία πόλη που αναγκάστηκε να απαγορεύσει πτήσεις drones μετά την απειλητική παρουσία τους σε αεροδρόμια της χώρας και όχι μόνο αυτής. Η ΕΕ δεν έχει αναπτύξει τεχνολογία προστασίας από επιθέσεις drones. Ποτέ έως σήμερα δεν τη χρειάστηκε τουλάχιστον σε ενωσιακό επίπεδο.
Οι 27 συναντώνται σε μία περίοδο που τα ανατολικά της σύνορα βρίσκονται αντιμέτωπα με υπαρξιακή απειλή.
Οι 27 ποτέ στο παρελθόν δεν κλήθηκαν να βάλουν πλάτη σε θέματα άμυνας χωρίς τη συνδρομή των ΗΠΑ και κυρίως χωρίς να μπορούν να εμπιστευθούν -τουλάχιστον μέχρι νεοτέρας- την ίδια την πολιτική των ΗΠΑ.
Οι 27 φαίνεται να μην έχουν αντιληφθεί επαρκώς ότι οποιαδήποτε εθνική επιλογή αποκομμένη από το κοινό συμφέρον αποκλείεται να αποδειχθεί εθνικά ωφέλιμη έστω και βραχυπρόθεσμα. Οι ηγεσίες τους αποδεικνύονται το λιγότερο άτολμες και κοντόφθαλμες. Στην πλειοψηφία των περιπτώσεων όμως οι αντιπολιτεύσεις είναι ακόμη χειρότερες από τις ηγεσίες. Έως και επικίνδυνες.
Είναι λοιπόν μονόδρομος η αποτυχία; Κατά την ταπεινή μας άποψη -σε αντίθεση με τα καταστροφολογικά σενάρια της εποχής και παρά τις παραπάνω επισημάνσεις- η αποτυχία δεν αποτελεί καν το πιθανότερο σενάριο. Οι άτολμοι 27, ακόμα και υπό την (κάποτε) αδιανόητη συνθήκη που θέλει τη Δύση να πρέπει… να διαπραγματευτεί πρώτα εσωτερικά για να αντιμετωπίσει τον Πούτιν και τους φίλους του, επιχειρούν ταχύτερα του συνηθισμένου να αποκτήσουν νέα χαρακτηριστικά.
Μόνο που πλέον η ΕΕ δεν αφορά μόνο στον κλειστό αριθμό των 27. Με τους γεωπολιτικούς κινδύνους να είναι για την ώρα περισσότεροι και σημαντικότεροι των οικονομικών, ως ΕΕ θα αρχίσουμε να λογίζουμε την Ευρώπη των προθύμων να συνεχίσουν να αποτελούν έναν μικρό πυρήνα (σχετικής) ευημερίας στον πλανήτη και όχι διασκορπισμένους δορυφόρους περιορισμένης δυναμικής.
Στην Κοπεγχάγη, λοιπόν, οι πρόθυμοι εκ των 27 αναζητούν π.χ. τρόπο να ξεκινήσουν ενταξιακό διάλογο με την Ουκρανία και την Μολδαβία που ξεκάθαρα επιλέγουν την (όποια) ασφάλεια της Ευρώπης και της Δύσης σε σχέση με την «ασφάλεια της απολυταρχίας». Σε αντίθεση με όσα επιδιώκει ο Όρμπαν που μπλοκάρει τη διαδικασία.
Και μια παρατήρηση: Η ΕΕ επιδιώκει να ανοίξει τους ενταξιακούς φακέλους όχι να άρει την κατανοητή προϋπόθεση ομοφωνίας για την ένταξη μίας χώρας σε αυτή.
Από όλα τα παραπάνω, ας κρατήσουμε κάτι απλό. Η Ευρώπη από Ένωση των 27 περνά στην εποχή της «Ένωσης των προθύμων». Μένει να αποδειχθεί αν μεσοπρόθεσμα οι πρόθυμοι θα παραμείνουν επαρκώς ισχυροί ώστε να έχουν στον ήλιο μοίρα ή θα δικαιωθούν όσοι προβλέπουν... ότι αυτό που τελικά θα μείνει είναι χώρες ατάκτως παρούσες στον παγκόσμιο χάρτη.
Διαβάστε περισσότερα άρθρα της στήλης ΑΘΗΝΑ-ΒΡΥΞΕΛΛΕΣ
Ακολουθήστε το insider.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις από την Ελλάδα και τον κόσμο.
