Μπορεί η Δανία να δείξει έναν νέο δρόμο εντός ΕΕ;

Συχνά αναφερθήκαμε στο παράδοξο εγχείρημα να καλείται η Ευρωπαϊκή Επιτροπή να προτείνει τρόπους ώστε να χρησιμοποιήσει τον ίδιο σε μέγεθος προϋπολογισμό για να αντιμετωπίσει επιπλέον προκλήσεις. Και μάλιστα αυτές να αφορούν τομείς που ούτε «ειδικεύεται» ούτε πρωταγωνιστεί η ΕΕ, όπως οι αμυντικές δαπάνες και η αντιμετώπιση γεωπολιτικών κινδύνων.

Μόνο θετικά συνεπώς μπορεί να εκληφθεί η τελευταία δήλωση της Πρωθυπουργού της Δανίας, Μέτε Φρεντέρικσεν, ότι η χώρα της αποχωρεί από την ομάδα των φειδωλών λόγω της απειλής της Ρωσίας. «Είχαμε ηγετικό ρόλο στους λιτούς τέσσερις. Την επόμενη φορά θα έχουμε ηγετικό ρόλο σε μια άλλη ομάδα», δήλωσε η Φρεντέρικσεν αναφερόμενη στην παραδοσιακή συμμαχία των «τεσσάρων» (Δανία, Σουηδία, Αυστρία και Ολλανδία). Και συμπλήρωσε: «Θα είμαστε πάντα σκληροί στις διαπραγματεύσεις για τον προϋπολογισμό. Όμως, η συμμαχία των φειδωλών δεν είναι πλέον το σωστό μέρος για εμάς».

Η κρίσιμη 16η Ιουλίου

Αν βέβαια προτρέξει κάποιος να ανακαλύψει περισσότερα κονδύλια για την Πολιτική Συνοχής ή άλλες παραδοσιακότερες προτεραιότητες της Ένωσης για την περίοδο 2028-2034, πιθανότατα θα ατυχήσει. Ωστόσο, με δεδομένη τη θέση της νέας κυβέρνησης της Γερμανίας αλλά και άλλων κρατών-μελών αναφορικά με τις επείγουσες ανάγκες της ΕΕ, στις 16 Ιουλίου, όταν και θα δημοσιοποιήσει τις προτάσεις της, η Επιτροπή ενδεχομένως να έχει πλέον μερικούς βαθμούς ελευθερίας περισσότερους προκειμένου «παραδοσιακές δαπάνες» να μην αντιμετωπίσουν τις φημολογούμενες συντριπτικές περικοπές.

Την ίδια ώρα, εντός της Επιτροπής αλλά και του Συμβουλίου, συνεχίζονται οι συζητήσεις αναφορικά με τους πιθανούς νέους ίδιους της Ένωσης. Λευκός καπνός δε διαφαίνεται ωστόσο αυτή η προσέγγιση προκρίνεται από αρκετές φωνές εντός ευρωκοινοβουλίου. Και η συμφωνία των πολιτικών ομάδων είναι βασικό προαπαιτούμενο στην πορεία προς το νέο κοινοτικό προϋπολογισμό.

Τέλος, κάτι που ίσως έχει τη σημασία του. Η Δανή πρωθυπουργός ανήκει στην ομάδα των Σοσιαλιστών. Μπορεί φυσικά να μην είναι αυτός ο λόγος της αλλαγής της στάσης της χώρας της σε ό,τι αφορά τη συνεισφορά της στον επόμενο προϋπολογισμό, το γεγονός όμως έχει από μόνο του τη δική του δυναμική και στο Συμβούλιο και στο Ευρωκοινοβούλιο.

Είναι πλέον εξαιρετικά ενδιαφέρον να παρατηρήσουμε ενδεχόμενες νέες ισορροπίες σε ζητήματα που απαιτούν συμμαχίες -ενίοτε και ομοφωνία- και συζητούνται ανάμεσα στα κράτη-μέλη (σε επίπεδο Coreper I και κυρίως Coreper II) πριν καταλήξουν στο τραπέζι των υπουργών των 27.