Και τώρα; Τι κάνουμε τώρα; (μέρος 2ο)

Οι χωρισμοί δημιουργούν προβλήματα ειδικά αν υφίσταται κοινή περιουσία ή σχέση εξάρτησης. Αυτό καλείται να ξεπεράσει η ΕΕ (προσωρινά ή μόνιμα ωστόσο… ουδέν μονιμότερον του προσωρινού) απέναντι στην τραμπική εκδοχή της Αμερικής. Κι ας είμαστε σαφείς. Η τραμπική εκδοχή της Αμερικής κυβερνά και αυτή θα ορίζει σημαντικές εξελίξεις τουλάχιστον έως τη λήξη της τρέχουσας θητείας της.

Η ΕΕ -ή για να είμαστε ακριβείς οι συντριπτικά περισσότεροι πρόθυμοι εντός ΕΕ- επιχειρούν σε διάφορους σχηματισμούς (και με φίλιες πρόθυμες δυνάμεις εκτός Ένωσης) να πείσουν τις ΗΠΑ ότι «μπορούν και εκείνοι να παίξουν στο παιχνίδι της ασφάλειας». Προφανώς αυτό ηχεί όμορφα ακόμα και στα αυτιά του Τραμπ. Όχι όμως κατ’ ανάγκη και ο… τρόπος που το επιχειρούν.

• Δείτε επίσης: Και τώρα; Τι κάνουμε τώρα;

Όταν βάζεις σοβαρά χρήματα στο τραπέζι των αμυντικών δαπανών και με συντονισμένο τρόπο, αυξάνονται οι βαθμοί ελευθερίας των κινήσεών σου. Αυτό -σε αντίθεση με το χρήμα που ουδείς εμίσησε- προφανώς και δεν είναι επιθυμητό ούτε στις ΗΠΑ, πολύ περισσότερο στη Ρωσία του Πούτιν. Το κλειδί στην προκειμένη περίπτωση είναι ο συντονισμός. Γιατί δυστυχώς ή ευτυχώς, η ΕΕ δεν είναι ούτε πρόκειται να γίνει στο προβλεπόμενο μέλλον ένα κράτος. Είναι 27 με διαφορετικά συμφέροντα, διαφορετικές εξαρτήσεις και εντελώς διαφορετικά επίπεδα προθέσεων συνεννόησης. Γι’ αυτό και η προτιμητέα πολιτική Τραμπ έναντι της ΕΕ είναι το… «διαίρει και βασίλευε».

Πού συμφωνούμε εντός ΕΕ;

Επειδή τελευταία ακούγονται -ειδικά στην Ελλάδα- φωνές περί του αντιθέτου, βασικός εχθρός σχεδόν του συνόλου των κρατών-μελών είναι ο Πούτιν. Οι γείτονες της Ρωσίας το αντιλαμβάνονται σε μεγαλύτερο βαθμό από άλλους αλλά σχεδόν το σύνολο της Ευρώπης βλέπει την παρούσα Ρωσία ως κίνδυνο. Και είναι. Αποδεδειγμένα.

Συνεπώς στην εκ του πονηρού ερώτηση «μα θα χτυπήσει ο Πούτιν το Παρίσι, τη Μαδρίτη ή το Βερολίνο», η απάντηση είναι ότι το Παρίσι, η Μαδρίτη και το Βερολίνο καλούνται να προστατεύσουν στο βαθμό του εφικτού το Βίλνιους, το Ταλίν ή τη Βαρσοβία. Είτε… για να μην έρθει η σειρά τους (ακούγεται υπερβολικό αλλά με τον Πούτιν έχουμε να κάνουμε) ή απλά γιατί αυτός είναι ο λόγος ύπαρξης των αμυντικών συμμαχιών. Το κρίσιμο ερώτημα είναι αν μπορούν να συντονιστούν αποτελεσματικά προς αυτήν την κατεύθυνση.

Συντονισμένα με το ΝΑΤΟ;

Ας επανέλθουμε στο συντονισμό, λοιπόν. Είναι ξεκάθαρο ότι η ΕΕ έχει αποφασίσει να δράσει υπέρ της ενίσχυσης της ασφάλειάς της, συμπληρωματικά και σε συνεργασία όπως τονίζει με το ΝΑΤΟ (πρακτικά δηλαδή με τις ΗΠΑ). Με δεδομένο ότι η… ιδιοκτησία της συμπληρωματικότητας αυτής δεν είναι αμερικανική, αυτό εύλογα προκαλεί διάφορους συνειρμούς. Επίσης -για κατανοητούς λόγους κράτη – μέλη όπως η Ελλάδα (η ασφάλεια της οποίας σχετίζεται άμεσα με τις ΗΠΑ και εξαρτάται σε σημαντικό βαθμό από αυτές) υποστηρίζουν ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες θα πρέπει να είναι άμεσα εμπλεκόμενες στις «συμπληρωματικές πρωτοβουλίες».

Συνεπώς, μέσα στις επόμενες εβδομάδες και ενόψει της Συνόδου Κορυφής στις 20 Μαρτίου αλλά και αυτής του Ιουνίου, θα καταστεί ακόμα πιο ξεκάθαρο ποιοι είναι οι πρόθυμοι να συντονιστούν και σε ποιο ακριβώς επίπεδο συντονισμένων πρωτοβουλιών.

Κατά την άποψή μας, και φυσικά με βάση τα δεδομένα που γνωρίζουμε, συμφέρον της Ελλάδας είναι να βρίσκεται (ή να μετακινηθεί αν απαιτείται) στο επίκεντρο των πρωτοβουλιών αυτών και στον πυρήνα των «εσωτερικών κύκλων» της Ευρώπης, οι οποίοι βλέπουμε ότι ήδη αρχίζουν να σχηματίζονται. Πρώτον γιατί είναι η πλέον συμφέρουσα -αν και δύσκολη, με κόστος ενίοτε- επιλογή καθώς, παραδόξως σε σχέση με ό,τι είχαμε συνηθίσει έως σήμερα, εμπνέει περισσότερη σταθερότητα και εμπιστοσύνη στην παρούσα περίοδο. Και επίσης γιατί πρόκειται μία αντιστρεπτή και διαπραγματεύσιμη επιλογή με την πάροδο του χρόνου, σε σχέση με κάθε άλλη που θα επιφέρει μη αντιστρεπτά και πιθανότατα εθνικά επιζήμια αποτελέσματα. Άλλωστε, ως γνωστόν, η… φύση απεχθάνεται τα κενά και αυτά που αφήνεις, συνήθως τα αναπληρώνει ο αντίπαλός σου.