Η εκλογική νίκη του Ντόναλντ Τραμπ είναι πλέον γεγονός και η ανθρωπότητα αναμένει με αγωνία τις εξελίξεις που θα δρομολογηθούν μετά την ορκωμοσία του. Οι προεκλογικές εξαγγελίες του δεν είναι βέβαιο ότι θα υλοποιηθούν ταυτόσημες στην πράξη, καθώς τα νομοθετικά σώματα παρότι θα ελέγχονται από Ρεπουμπλικάνους, ίσως αμβλύνουν πτυχές του οικονομικού προγράμματος του.
Βέβαιο, όμως, είναι ότι όπως παρατηρούν και προσεκτικοί παρατηρητές των παγκόσμιων εξελίξεων, η εποχή της παγκοσμιοποίησης σταδιακά θα αποτελέσει παρελθόν. Το σύνθημα «Να κάνουμε την Αμερική πάλι μεγάλη» υπονοεί ότι οι ΗΠΑ έχουν χάσει τα πρωτεία που διέθεταν μετά την εποχή του 1990, παρά την αδιαφιλονίκητη τεχνολογική υπεροχή τους σε έρευνα και ανάπτυξη.
Από τις αρχές του 21ου αιώνα, μέχρι την πανδημία και τις πρόσφατες γεωπολιτικές ανακατατάξεις (Ουκρανία, Παλαιστίνη) επικρατούσε αισιοδοξία και πίστη σε κατακτήσεις νέων, πολύ υψηλότερων επιπέδων οικονομικής ευημερίας παγκοσμίως. Ο καταμερισμός εργασίας προωθήθηκε παντού, αχανείς αγορές άνοιξαν για τα καταναλωτικά προϊόντα της αναπτυγμένης Δύσης και τα θετικά της επικράτησης της ελεύθερης διακίνησης αγαθών υπηρεσιών και συντελεστών παραγωγής υμνήθηκαν από οικονομολόγους, πολιτικούς και διαμορφωτές γνώμης.
Η κερδοφορία των συμμετεχόντων στο παγκόσμιο εμπόριο ανερχόταν με σταθερό ρυθμό για 20 περίπου χρόνια. Έτσι, το κέντρο της παραγωγής μεταφέρθηκε στη Νοτιοανατολική Ασία και την Κίνα, με δυσμενείς συνέπειες για την αμερικανική και την ευρωπαϊκή αγορά εργασίας. Πρόσκαιρες κρίσεις όπως εκείνες του 1997 στη ΝΑ Ασία, στην Λατινική Αμερική καθώς και η παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση του 2008, η κρίση της Ευρωζώνης και αλλού, δεν ανέστειλαν την πίστη για περισσότερη οικονομική μεγέθυνση.
Ίσως αυτό συνέβη, γιατί οι χρηματοπιστωτικοί οίκοι που σταδιακά μόχλευαν όλο και περισσότερο κερδοσκοπικές συναλλαγές παγκοσμίως, επηρέαζαν κοινή γνώμη και πολιτικές στις χώρες της Δύσης, έχοντας κατακτήσει περίοπτη θέση. Τα συμφέροντα της παραγωγής και της βιομηχανίας παραμελήθηκαν. Έτσι, φτάσαμε σε μια κατάσταση που αρκετές διαφωνίες μεταξύ των βασικών παικτών παγκοσμίως οξύνονταν.
Η προσπάθεια να αποτραπεί η παραγωγή και διάχυση προϊόντων 5G τεχνολογίας από την Κίνα, ήταν ένα πρώτο φαινόμενο. Στη συνέχεια, άρχισε ο Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου (ΠΟΕ), ο θεσμός επίλυσης εμπορικών διαφορών διεθνώς, να δυσλειτουργεί. Η πανδημία διατάραξε εφοδιαστικές αλυσίδες και το σοκ πολλών οικονομιών διαρκεί ακόμα. Σε αυτή τη συγκυρία, γεωπολιτικοί παράγοντες επιτάχυναν τις εξελίξεις. Χωρίς καλά - καλά να εξέλθει η παγκόσμια κοινωνία από την πανδημία, ξέσπασε η κρίση στην Ουκρανία.
Απειλείται σύγκρουση της Δύσης και με την Κίνα λόγω Ταιβάν. Το διπλό σοκ προσφοράς / ζήτησης λόγω κορονοϊού συμπληρώνεται με ενεργειακό σοκ καθώς αποφασίστηκαν οικονομικά αντίποινα κατά της επιτιθέμενης Ρωσίας. Τα γεγονότα σε Γάζα και Λίβανο και οι εκατέρωθεν απειλές περιπλέκουν περισσότερο τα πράγματα.
Ο πληθωρισμός, λοιπόν, επανακάμπτει και απειλεί εισοδήματα και κατακτήσεις δεκαετιών. Η αναζήτηση εθνικών λύσεων δεν αφορά μόνο ιδεολογικά αντίπαλα στρατόπεδα. Η αμερικανική αναζήτηση πλεονεκτημάτων για την εγχώρια ηλεκτροκίνητη αυτοκινητοβιομηχανία έχει θορυβήσει τους Ευρωπαίους ηγέτες.
Ένας εμπορικός πόλεμος ΗΠΑ με ΕΕ δεν μπορεί να αποκλειστεί λόγω συγκεκριμένων δηλώσεων Τραμπ. Το σύνθημα του «Η Αμερική πρώτα» δεν ταυτίζεται με εκείνο του Χίτλερ «Η Γερμανία πάνω από όλα», αλλά είναι ανησυχητικό, γιατί φαντάζει να γυρνάει την πλάτη στο διάλογο και την συλλογική αναζήτηση πολιτικών διεξόδου από τα παγκόσμια προβλήματα.
Σε κάθε περίπτωση, πρέπει υπό τις παρούσες συνθήκες κάθε χώρα να ετοιμάζεται για δυσμενείς οικονομικές εξελίξεις, οχυρώνοντας την εθνική οικονομία όσο είναι δυνατόν και εξασφαλίζοντας απαραίτητα στρατηγικά αποθέματα αγαθών και πρώτων υλών.
