Όσοι παρακολουθούν τις εξελίξεις στην αγορά του σκληρού σιταριού, σχολιάζουν ότι ενώ το κοινό σιτάρι έκανε ένα μικρό ράλι τιμών με την έναρξη του αμερικανο-ιρανικού πολέμου, το σκληρό έμεινε καθηλωμένο. Δύο λόγοι εξηγούν την συμπεριφορά αυτή: οι διεθνείς αποθήκες ήταν γεμάτες από σκληρό σιτάρι ενώ οι τρεις χώρες της Βόρειας Αφρικής (Μαρόκο, Τυνησία, Αλγερία) παραδοσιακά μεγάλοι εισαγωγείς, αναμένεται να έχουν φέτος μια εξαιρετική ντόπια παραγωγή.
Οι πολλές βροχές του χειμώνα και της άνοιξης, φαίνεται να έσπασαν το πενταετές σερί ξηρασίας στην μεσογειακή πλευρά της Αφρικής. Εδώ, οι καταναλωτές, χρησιμοποιούν μεγάλες ποσότητες σκληρού σιταριού για καθημερινή χρήση (το ονομαστό κους κους), άρα η ζήτηση είναι ακμαία. Στα 5 αυτά χρόνια ξηρασίας, το έλλειμμα μεταξύ της χαμηλής εγχώριας παραγωγής και της τελικής ζήτησης, καλύφθηκε κατά κόρον από τα καναδέζικα σκληρά σιτάρια, ποιότητας Νο 2 και Νο 3.
Οι ΗΠΑ, απορροφούν ένα μεγάλο μέρος των καλής ποιότητας σκληρών σιταριών της γειτονικής τους χώρας, ενώ τα αφρικανικά κράτη καταναλώνουν το μεγαλύτερο μέρος της αμέσως χαμηλότερης κατηγορίας, προφανώς λόγω τιμής. Έτσι, ο πόλεμος τιμών αναμένεται να είναι οξύτερος στην κατηγορία αυτή, παρά στα πρώτης ποιότητας σιτάρια.
- ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ: Πτώση της ζήτησης ή παίγνιο; Πώς το βασικότερο λίπασμα βρέθηκε σε προ-πολεμικά επίπεδα
Πολύ αισιόδοξες προβλέψεις παραγωγής
Σύμφωνα με το αμερικανικό Υπουργείο Γεωργίας, φέτος η παραγωγή σιταριού (σκληρό και μαλακά) στις τρεις χώρες (Μαρόκο, Τυνησία, Αλγερία) θα ανέλθει στα 12,9 εκατ. τόνους, 61% πάνω από πέρυσι και 58% πάνω από τον μέσο όρο πενταετίας. Να σημειωθεί ότι το Μαρόκο, η Τυνησία και η μισή Αλγερία, βρίσκονται τυπικά σε καθεστώς ξηρασίας.
Η εταιρεία αγροτικών υπηρεσιών LeftField Commodity Research , με τη σειρά της εκτιμά ότι η παραγωγή σκληρού σιταριού θα ανέλθει στους 5,6 εκατ. τόνους, 20% περισσότερα από πέρυσι. Δηλαδή, η περιοχή εμφανίζεται δυνητικά σαν ένας (διεθνής) κοιμώμενος γίγαντας παραγωγής σκληρού σιταριού, ο δεύτερος μετά τον Καναδά, κυριολεκτικά κάτω από τα πόδια μας. Το στοιχείο αυτό, ελάχιστα έχει αξιολογηθεί από τις εγχώριες συζητήσεις μας για το μέλλον της καλλιέργειας.
Το Μαρόκο, για να διασφαλίσει ότι θα απορροφηθεί ομαλά η εγχώρια παραγωγή, έβαλε μέχρι 1η Αυγούστου εισαγωγικό φόρο στα εισαγόμενα σκληρά σιτάρια, αναγκάζοντας τους ντόπιους εμπόρους και μεταποιητές να αγοράσουν της σοδειά από τους παραγωγούς. Βέβαια, τελευταίες πληροφορίες, αναφέρουν ότι η χώρα αυτή αντιμετωπίζει σοβαρές δυσκολίες, τόσο στον θερισμό των χωραφιών, όσο και την διαχείριση της συγκομιζόμενης ποσότητας. Μεγάλες καθυστερήσεις στα χωράφια, απώλειες λόγω συνθηκών και άλλα γεγονότα αναμένεται να έχουν επιπτώσεις τόσο στην συνολική εμπορεύσιμη παραγωγή όσο και την ποιότητά της.
- ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ: Ανάχωμα στον Έβρο για τη δημογραφική κρίση - Μία τραπεζική πρωτοβουλία με έντονο αποτύπωμα
Πώς αντιδρούν οι αγρότες σε Καναδά και ΗΠΑ
Η εξέλιξη αυτή, είναι πιθανόν να δρομολογήσει εξελίξεις στον παγκόσμιο χάρτη παραγωγής σκληρού σιταριού. Ο πρώτος θιγόμενος, ο Καναδάς, έχει εκφράσει τις ανησυχίες του ήδη από τις αρχές της άνοιξης. Εκεί, όμως, οι παραγωγοί δεν μένουν σε επίπεδο ανησυχιών, αλλά θα σπείρουν ήδη από φέτος την άνοιξη, λιγότερες ποσότητες σκληρού σιταριού σε ποσοστό 2,4% (εκτίμηση).
Έτσι, αναμένεται ότι θα μειωθεί και η προσφορά σκληρού σιταριού. Στην πτώση αυτή θα πρέπει να προσθέσουμε και την κατά σχεδόν 2 εκατ. στρέμματα (11,5% μείωση) των εκτάσεων με σκληρό στις γειτονικές ΗΠΑ που έχει συμβεί ήδη από φέτος. Φαίνεται λοιπόν, ότι ο πόλεμος στην διεθνή αγορά σκληρού, μεταφέρεται από τις ποσότητες στις ποιότητες και στη δύναμη των τελικών προϊόντων. Μια ακόμη συζήτηση που δεν έχει ανοίξει στη χώρα μας.
