Το μη ικανοποιητικό πακέτο αποδοχών αναδεικνύεται ως ο κύριος παράγοντας αποχώρησης των εργαζομένων, σύμφωνα με την παγκόσμια έρευνα Employer Brand της Randstad.
Το τοξικό εργασιακό περιβάλλον και η αντίληψη περί έλλειψης δίκαιης ανταμοιβής ακολουθούν ως δευτερεύοντες παράγοντες πρόθεσης αποχώρησης, υποδεικνύοντας ότι τόσο η εμπειρία στον χώρο εργασίας όσο και η ίση μεταχείριση παίζουν σημαντικό ρόλο στη διατήρηση του ανθρώπινου δυναμικού.
Οι γυναίκες είναι πιο πιθανό από τους άντρες να αναφέρουν την άνιση ανταμοιβή (47% έναντι 40%) και τις μη ικανοποιητικές αποδοχές (67% έναντι 60%) ως λόγους αποχώρησης, ενώ οι άντρες επισημαίνουν συχνότερα τις περιορισμένες ευκαιρίες επαγγελματικής εξέλιξης (38% έναντι 33%).
Οι γενεαλογικές διαφορές είναι επίσης εμφανείς. Το εργασιακό κλίμα αποτελεί ισχυρότερο κίνητρο αποχώρησης για τις μεγαλύτερες γενιές (περίπου 52%) σε σύγκριση με τις νεότερες (περίπου 45%), ενώ η ανισότητα στο σύστημα ανταμοιβών επηρεάζει ιδιαίτερα τη Gen X (47% έναντι ~42%).
Επιπλέον, οι Millennials και η Gen X δίνουν μεγαλύτερη έμφαση στη βελτίωση της ισορροπίας επαγγελματικής και προσωπικής ζωής (περίπου 37%) σε σχέση με τη Gen Z (31%) και τους Boomers (19%).
Το μη ικανοποιητικό πακέτο αποδοχών ξεχωρίζει τόσο ως ο κύριος λόγος αποχώρησης των Ελλήνων εργαζόμενων, όσο και ως η παράμετρος με τη χαμηλότερη βαθμολογία στο προφίλ του τωρινού εργοδότη. Μια παρόμοια απόκλιση παρατηρείται και στην επαγγελματική
εξέλιξη, η οποία κατατάσσεται τέταρτη σε σημασία αλλά μόλις ένατη στην απόδοση του τωρινού εργοδότη, αναδεικνύοντας κρίσιμα σημεία πίεσης στην προσφορά των εργοδοτών.
Παράλληλα, το εργασιακό περιβάλλον και οι ανταμοιβές αναδεικνύονται ως ο δεύτερος και τρίτος συχνότερος λόγος αποχώρησης (47% και 43% αντίστοιχα), παρόλο που περιλαμβάνονται στα πέντε ισχυρότερα χαρακτηριστικά των τωρινών εργοδοτών και στις κορυφαίες προσδοκίες από έναν ιδανικό εργοδότη.
Αυτό υποδηλώνει ότι οι παράγοντες αυτοί λειτουργούν ως θεμελιώδεις βάσεις της απασχόλησης: ακόμη και όταν οι γενικές εντυπώσεις
είναι θετικές, η μη ανταπόκριση στις προσδοκίες μπορεί να αυξήσει δυσανάλογα τον κίνδυνο απώλειας ταλέντων.
