Η Αριστερά κατακερματισμένη μπροστά στο Πολυτεχνείο - Γιατί δεν θα ήθελε woke στην Ελλάδα ο Κυριάκος

Πώς πέρασαν οι μήνες, πώς πέρασαν οι ημέρες, πώς πέρασαν οι νύχτες και φτάσαμε στην παραμονή της επετείου του Πολυτεχνείου, χωρίς να το καταλάβει κανείς... Ούτε καν τα κόμματα της Αριστεράς. Δεν μπορεί όμως. Κάποιος θα το θυμηθεί. Φαντάζομαι σκηνές του τύπου «ω ρε π… μου, τι κάνουμε τώρα;». Καταρχήν, η κατάθεση στεφάνων στο Πολυτεχνείο. Ποιος θα καταθέσει στεφάνι εκ μέρους του ΣΥΡΙΖΑ; Λογικά ο μοναδικός Πρόεδρος που υπάρχει αυτή την στιγμή, ο Νίκος Παππάς, μαζί με την Γραμματέα Ράνια Σβίγκου. Κι από εκεί και πέρα, θα πάει ο Κασσελάκης;

Ακόμα χειρότερη η Κυριακή, ανήμερα της καθιερωμένης πορείας προς την αμερικανική πρεσβεία. Είμαι έτοιμη να μετρήσω τα πέντε κόμματα: Ζωή - Βαρουφάκης - Στρατούλης, Χαρίτσης + Αχτσιόγλου + Ευκλείδης κλπ, κι από ΣΥΡΙΖΑ;

Λογικά θα είναι οι 4 υποψήφιοι.

Κι ο Στέφανος; Θα κάνει πορεία στην Πρεσβεία ο Κασσελάκης; Για το ΚΚΕ, δεν υπάρχει καμία αμφιβολία. Θα γίνουν όλα συντεταγμένα.

Και το ΠΑΣΟΚ;

Το ερώτημα όμως αφορά και τη Χαριλάου Τρικούπη. Ο, με αέρα στα πανιά του, πρόεδρος Ανδρουλάκης είχε πάει πέρυσι

αλλά δεν είχε πάει καλά. Δέχτηκε αποδοκιμασίες κι έγινε ένα μικρό σκηνικό. Είχε πάει όμως και πρόπερσι

Άρα λογικά θα πάει και φέτος. Με το ημι-διαλυμένο σκηνικό στα αριστερά, δεν βλέπω κίνδυνο. Προτείνω αντί για κασκόλ, να βάλει ένα ζιβάγκο.

Αντιπρόεδροι

Στον ΣΥΡΙΖΑ μαζεύουν τα κομμάτια που έχουν απομείνει στις οργανώσεις και αγωνιούν αν την Κυριακή 24 Νοεμβρίου θα πάνε να ψηφίσουν 15.000 ή 20.000. Οι δημοσκοπήσεις δίνουν φαβορί ντουέτο Πολάκη και Φάμελλο, ενώ στους διαδρόμους εκτιμούν πως η μικρή συμμετοχή ευνοεί τον αψύ Κρητικό, ενώ η μεγαλύτερη βοηθάει τον cool Θεσσαλονικιό. Παρ’ ότι αουτσάιντερ, ο ευρωβουλευτής Φαραντούρης το παλεύει όπως μπορεί. Η ιδέα ότι αν γίνει Πρόεδρος θα βάλει Αντιπροέδρους τον 2ο και τον 3ο, όμως, πικραίνει αφάνταστα τον Απόστολο Γκλέτσο.

Τον σκέφτεται

Σημάδια πίκρας όμως αρχίζω και ανιχνεύω και στην πλευρά Κασσελάκη. Όχι μόνο γιατί μέχρι στιγμής έχουν ανεξαρτητοποιηθεί μόνο τέσσερις βουλευτές από τον ΣΥΡΙΖΑ, ενώ ακόμα και ο ναύαρχος Αποστολάκης που ήταν το αποκούμπι του όλους τους προηγούμενους μήνες, δεν ανοίγει τα χαρτιά του, αλλά και γιατί περνάνε διάφορες σκέψεις στην ατμόσφαιρα. Μία από αυτές επιμένει ότι θα ήταν καλύτερο να έχει για Πρόεδρο της Κοινοβουλευτικής του Ομάδας όχι τη μαχητική Θεοδώρα Τζάκρη, αλλά ένα πρόσωπο πιο μετριοπαθές, πιο συμπαθές, πιο χαμηλών τόνων, λιγότερο μιντιακά εκτεθειμένο. Κοιτώντας γρήγορα τους συμπαθούντες βουλευτές ξεχωρίζω φαβορί.

Κυριάκος για woke

Αίσθηση προκάλεσαν οι αναφορές του Πρωθυπουργού στο woke, κατά τη διάρκεια της ελεύθερης συζήτησης με τον συγγραφέα-φιλόσοφο Πασκάλ Μπρυκνέρ που διοργάνωσε το iefimerida.

Ιδού τι είπε:

«Τα παιδιά μου βρίσκονται σε αμερικανικά πανεπιστήμια, εγώ σπούδασα στις Ηνωμένες Πολιτείες πριν από 35 χρόνια. Υπάρχει μία εμφανής αλλαγή στον δημόσιο διάλογο στα πανεπιστήμια των ΗΠΑ. Τα ζητήματα δεν είναι απαραίτητα καινοφανή, θέματα όπως η πολιτική ορθότητα και τα όρια του δικαιώματος στον ελεύθερο λόγο αποτελούσαν αντικείμενο συζήτησης ακόμα και κατά τα δικά μου φοιτητικά χρόνια, προ 35ετίας.

Θυμάμαι έναν από τους καθηγητές μου, τον Harvey C. Mansfield, ιδιαίτερα επιφανής συντηρητικός, είπε κάτι το 1991 που παραμένει πολύ επίκαιρο σήμερα: εάν έχεις το δικαίωμα να μιλάς έχεις επίσης την υποχρέωση να ακούς.

Φοβάμαι ότι η υποχρέωση να ακούς έχει χαθεί στην αποκαλούμενη woke κουλτούρα στις ΗΠΑ, όπου ομάδες επιδιώκουν να προωθήσουν τη διχόνοια, τον θυμό και τη σύγκρουση, όπου ο λόγος δεν χρησιμοποιείται τόσο για τη διατύπωση επιχειρημάτων όσο για να προκληθεί ο άλλος. Αυτό, κατά την άποψή μου, είναι κάτι πολύ διαφορετικό από τον παραδοσιακό φιλελευθερισμό. Είναι στην ουσία ο ορισμός του ανελευθερισμού (illiberalism), όπου μία μειοψηφία προσπαθεί να επιβληθεί της πλειοψηφίας.

Η έννοια της τυραννίας της πλειοψηφίας προωθήθηκε από τον John Stuart Mill προκειμένου να διασφαλιστεί ότι στις δημοκρατίες υπάρχει ένα πλαίσιο προστασίας των δικαιωμάτων των μειοψηφιών. Τώρα βρισκόμαστε σε άλλο επίπεδο, έχουμε την τυραννία των μειοψηφιών, οι οποίες δεν επιτρέπουν σε οποιονδήποτε να αμφισβητήσει την άποψή τους. Αν τολμήσεις να εκφράσεις αμφιβολίες για τη γνώμη τους σε «βαφτίζουν» φασίστα, υποστηρικτή της πατριαρχίας, ή οτιδήποτε άλλο μπορεί να φανταστεί κανείς.

Αυτή η woke κουλτούρα δεν υπάρχει στην Ευρώπη. Είναι βέβαιο ότι δεν υπάρχει στην Ελλάδα. Εάν επαφίεται σε εμένα, δεν θα ήθελα ποτέ να υπάρξει στην Ελλάδα. Δεν πρέπει να συγχέουμε την προστασία των θεμελιωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων, που αποτελεί πυλώνα του φιλελευθερισμού, με την κατεύθυνση που έχει πάρει αυτό που ορίζουμε ως woke κουλτούρα στις ΗΠΑ, όπου ο διάλογος έχει γίνει τόσο διχαστικός ώστε να έχει πάψει να συνιστά διάλογο.

Μιλούσαμε για την ταξική σύγκρουση όταν μελετούσαμε τον μαρξισμό. Τώρα μιλάμε για ταυτοτική σύγκρουση, η οποία είναι ακόμα πιο δύσκολο να αντιμετωπιστεί και να προσπαθήσουμε να καλλιεργήσουμε συναίνεση. Μερικές φορές, ειλικρινά, δεν θα ήθελα να είμαι ένας νέος άνδρας σε ένα αμερικανικό πανεπιστήμιο στις μέρες μας που προσπαθεί να βγει ραντεβού με μια κοπέλα. Δεν θα ήθελα να το κάνω αυτό γιατί θα έπρεπε να υπογράψω ένα αίτημα ή θα έπρεπε να είμαι ανοιχτός σε κάτι. Αλλά αυτή είναι η πραγματικότητα, τι συμβαίνει σε πολλά πανεπιστήμια των ΗΠΑ.

Αυτό σίγουρα δεν συμβαίνει στην Ευρώπη. Νομίζω ότι η Ευρώπη έχει μια υγιή ισορροπία μεταξύ του παραδοσιακού φιλελευθερισμού, της προστασίας των δικαιωμάτων, της χειραφέτησης των γυναικών.

Πιστεύω, για παράδειγμα, πως το γεγονός ότι μιλάμε για τη συμμετοχή των γυναικών στο εργατικό δυναμικό -που είναι ένα μεγάλο ζήτημα στην Ελλάδα- ότι συζητάμε θέματα όπως το κίνημα MeToo, το δικαίωμα των γυναικών να μιλούν σε περίπτωση που κακοποιούνται, που ήταν μια μεγάλη επιτυχία των πολιτικών μας, ότι αισθάνονται ότι μπορούν να εμπιστευτούν την αστυνομία και ότι μπορούν να καλέσουν την αστυνομία σε περίπτωση που αισθάνονται ότι κακοποιούνται, αυτά απέχουν πολύ από αυτό που συμβαίνει σήμερα στα φιλελεύθερα ή στα υπερφιλελεύθερα προπύργια των ΗΠΑ.

Καταλαβαίνω, επομένως, γιατί αυτή η ακραία εκδοχή αυτού που αποκαλώ «illiberal wokeism» προκαλεί κάποιες αντιδράσεις μεταξύ αυτών που απλά δεν αποδέχονται αυτή την προσέγγιση».

Οι αναφορές του Κυριάκου για τις ακρότητες του woke είναι η πρώτη φορά που ακούγονται σε δημόσιο λόγο. Ο κ. Μητσοτάκης προσήλθε με αυτοπεποίθηση στην σημαντική εκδήλωση του iefimerida,

και συνομίλησε αεράτα με τον Μπρυκνέρ για τις πρόσφατες εκλογές στις ΗΠΑ, την οικονομία, το μεταναστευτικό, τη Γάζα και την Ουκρανία, υπό τον συντονισμό της δρ. Λαμπρινής Ρόρη, επίκουρη καθηγήτρια Πολιτικής Ανάλυσης στο Πανεπιστήμιο Αθηνών (ΕΚΠΑ).

Στην ίδια κριτική γραμμή για το woke και ο Μπρυκνέρ.

«O wokisme γεννάται στα πανεπιστήμια» είπε. «Υπάρχει το κίνημα no platform δεν έχει δικαίωμα να ακουστείς. Η κόρη μου είπε μην έρθεις στο πανεπιστήμιο για διάλεξη γιατί είσαι αντιδραστικούς. Αυτά που είπε ο σεξουαλικός φιλελευθερισμός έχει καταστεί εφιάλτης πρέπει να απαντήσεις σε συγκεκριμένες ερωτήσεις, ποια συμπεριφορά επιτρέπεται. Μπορείς να βρεθείς σε νομικές διαμάχες ακόμη και στη Γαλλία σήμερα αν κοιτάς μια γυναίκα για πολύ μπορεί να πάει στην αστυνομία και να πει ότι ένας άνδρας τη βιάζει με τα μάτια. Ο wokisme αναπαράχθηκε από της Χάρις και ο Τραμπ κεφαλαιοποίησε αυτή την εκστρατεία και υποστήριξε ότι είναι ένας είδος ψυχικής ασθένειας. Οι άνθρωποι κρίνονται από το χρώμα του δέρματός σου, αν είσαι λευκός είσαι ένοχος» κατέληξε ο φιλόσοφος.

Σας φιλώ

Η Πυθία