Για εσωτερική, ή εξωτερική κατανάλωση, το ξαφνικό αίτημα της Αθήνας για τις γερμανικές αποζημιώσεις;

Το αίτημα για την καταβολή αποζημιώσεων και επιστροφή του κατοχικού δανείου αιφνιδίασε τον Πρόεδρο της Γερμανίας Φρανκ-Βάλτερ Σταϊνμάιερ, το επιτελείο του οποίου μάλλον δεν είχε συμπεριλάβει αυτό το σενάριο στα πιθανά της επίσημης επίσκεψης στην Ελλάδα. Το θέμα των γερμανικών αποζημιώσεων ήταν από τα κεντρικά επιχειρήματα της μνημονιακής περιόδου, καθώς το έθετε κυρίως η πλευρά του αναδυόμενου ΣΥΡΙΖΑ, και αργότερα με μικρότερη ένταση και ο κυβερνητικός ΣΥΡΙΖΑ+ΑΝΕΛ. Ακόμα και τότε όμως όμως, το αίτημα είχε περισσότερο χαρακτήρα άσκησης κριτικής προς τις άλλες πολιτικές δυνάμεις (κυρίως ΝΔ και ΠΑΣΟΚ) που δεν το έθεταν, παρά επίμονα δουλεμένη κίνηση που θα έφερνε αποτελέσματα. Το έθεσε ο Αλέξης, το έθεσε ο Γλέζος, το έθεσε η Προκόπης Παυλόπουλος, το έθεσε και η Ζωή Κωνσταντοπούλου που έφτιαξε και ειδική επιτροπή της Βουλής. Σε όλους απαντούσε βελούδινα με τον τρόπο της η Μέρκελ και κάπου εκεί έκλεισε σιωπηρά το θέμα. Χθες όμως! Το έθεσε η ΠτΔ, μια ανώτερη δικαστικός που έχει επίγνωση όλων των πτυχών του ζητήματος. Και το έθεσε κι ο Πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης δείχνοντας την πατούσα του κάπως άκομψα, στα μούτρα του καλεσμένου του όσο μιλούσε.

Έμπλεξε άθελά του ο Σταϊνμάιερ στα γρανάζια του εσωτερικού πολιτικού παιχνιδιού στην Ελλάδα, ή μήπως η Αθήνα επέλεξε να τρίξει τα δόντια στη Γερμανία για να δείξει με ποιους είναι και ποιους όχι;

Προς το παρόν μόνο ο Πίνατ γνωρίζει τα κίνητρα αυτής της αναπάντεχης συντονισμένης κίνησης μεταξύ των δύο γειτονικών Μεγάρων της Ηρώδου του Αττικού προς τον εκπρόσωπο της Γερμανίας που πραγματοποιεί επίσημη επίσκεψη στη χώρα μας.

Το βράδυ αίφνης το σκηνικό άλλαξε. Από τα αιτήματα για καταβολή των γερμανικών αποζημιώσεων και επιστροφή του κατοχικού δανείου, περάσαμε στον Γκαίτε, τον Χέγκελ, το Νίτσε, τον Μαν και τον Ερνέστο Τσίλλερ.

Σ’ αυτό το σκηνικό ο Πρόεδρος ήταν πανέτοιμος.

Απάντησε στην ευγενική προσφώνηση της Προέδρου με Οδυσσέα Ελύτη, υπενθυμίζοντας τα λόγια του Έλληνα ποιητή κατά την απονομή του Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1979: «Το μόνο κεφάλαιο στα χέρια μου μερικές λέξεις ελληνικές. Είναι ταπεινές αλλά ζωντανές, αφού βρίσκονται στα χείλη ενός ολόκληρου λαού. Είναι ηλικίας τριών χιλιάδων χρόνων αλλά δροσερές σαν μόλις να τις ανέσυρες από την θάλασσα. Είναι η λέξη ουρανός, είναι η λέξη θάλασσα, είναι η λέξη ήλιος και είναι και η λέξη ελευθερία».

Επίσης σημείωσε ότι νοητά και συναισθηματικά η χώρα του, η Γερμανία, βρίσκεται πολύ πιο κοντά στην Ελλάδα απ’ ότι γεωγραφικά.

Σ’ αυτό το ύφος, όπως καταλαβαίνουμε όλοι δεν είχαν καμία θέση τα υλικά αγαθά, όπως πχ τα χρήματα. Μόνο πνεύμα.

Ξουτ

Σε καθόλου ευγενικούς τόνους και με απών το πνεύμα, συνεχίζεται ο πόλεμος των παλιών του ΣΥΡΙΖΑ να ξεφορτωθούν τον Στέφανο από την Αμερική. Αφού τον έβαλαν στο σπίτι τους, αφού τον έχρισαν Πρόεδρο, τώρα κάνουν τα πάντα για να τον αφήσουν εκτός. Τελευταίο επεισόδιο στο δράμα, η απόφαση της Πολιτικής Γραμματείας για την οποία οι πιστοί της Πυθίας είχαν ήδη μια ιδέα, να προταθούν για υποψήφιοι Πρόεδροι μόνο οι «4»: Γκλέτσος, Πολάκης, Φάμελλος, Φαραντούρης. Στο ξουτ της ΠΓ, οι Κασσελίστας δεν θα καταθέσουν εύκολα τα όπλα.

Πρώτος Σταθμός

«Είναι ικανοί για όλα» λέει ο Κασσελάκης.

«Είμαστε ικανοί για ένα: Περισσότερη Δημοκρατία.

Εν Τέλει, αυτό φοβούνται.

Πρώτος σταθμός: Η εκλογή συνέδρων αυτό το Σαββατοκύριακο. Να είμαστε όλοι στις κάλπες. Ένα τεράστιο κύμα Δημοκρατίας που θα σαρώσει τους μηχανισμούς.

Γιατί το Συνέδριο είναι το μόνο αρμόδιο να αποφασίσει ποιοι θα είναι υποψήφιοι στις εκλογές για Πρόεδρο.

Γιατί το Συνέδριο είναι η φωνή μας».

50+1

Η μάχη μεταφέρεται στην πόρτα του Συνεδρίου, για τον έλεγχο του ποιος μπαίνει. Οι Κασσελίστας όμως φοβούνται περισσότερο το υβριδικό μοντέλο. Τις ψήφους όσων δεν παραστούν, αλλά ψηφίσουν ηλεκτρονικά. Γιατί εκεί, εάν δεν υπάρχει σύστημα ταυτοποίησης μέσω gov, μπορεί να γίνει λαθροχειρία.

Τελευταία ελπίδα του Στέφανου να είναι υποψήφιος Πρόεδρος, μόνο αν έχει το 50+1 των Συνέδρων.

Η, εάν υπάρχει σχέδιο για το «άδειο πουκάμισο του Κασσελάκη», που είχε αναφέρει σε ανύποπτη στιγμή η Θεοδώρα Τζάκρη.

Σας φιλώ

Η Πυθία