Υπάρχει ζωή και πέρα από τον πόλεμο στη Μέση Ανατολή

Το σκηνικό δεν είναι πρωτόγνωρο. Ο Όρμπαν μπλοκάρει τη διαδικασία δανειοδότησης της Ουκρανίας από την ΕΕ η οποία αποφασίστηκε στη Σύνοδο Κορυφής του Δεκεμβρίου και αφορά σε 90 δισ. ευρώ για περίοδο δύο χρόνων. Τα κράτη-μέλη αναζητούν λύση έως την ερχόμενη Πέμπτη όταν και συνεδριάζουν εκ νέου στις Βρυξέλλες οι ηγέτες τους. Ο Όρμπαν -προκειμένου να… αλλάξει άποψη- ζητά από την Ουκρανία να επισκευάσει τον αγωγό πετρελαίου Ντρούζμπα, ο οποίος υπέστη ζημιές από τις ρωσικές επιθέσεις με μη επανδρωμένα αεροσκάφη.

Η αλήθεια είναι ότι ο Όρμπαν αφενός παίζει όπως σταθερά κάνει από την αρχή του πολέμου το παιχνίδι του Πούτιν και αφετέρου αναζητά τρόπους να «γυρίσει» τις -fake κατά τον ίδιο- δημοσκοπήσεις ενόψει των εκλογών στη χώρα του τον ερχόμενο μήνα. Μετά από 16 χρόνια, η εξουσία του κινδυνεύει. Τα χρονικά περιθώρια ωστόσο είναι σφιχτά και η ΕΕ θα κληθεί ενδεχομένως να βρει λύση στις ανάγκες χρηματοδότησης της Ουκρανίας. Όταν χρειαστεί θα τις βρει. Με ή χωρίς Όρμπαν.

Βελτιώνονται οι σχέσεις της παραδοσιακής συμμαχίας;

Η κρίση στη Μέση Ανατολή αλλά και η ανάγκη συνεννόησης σε κρίσιμα ζητήματα όπως το Ουκρανικό και ο επόμενος προϋπολογισμός φαίνεται να οδηγούν σε προσπάθεια αλλαγής κλίματος σε επίπεδο ομάδων του Ευρωκοινοβουλίου. Πρόσφατα δημοσιεύματα στο διεθνή Τύπο αναφέρθηκαν σε επαφές και ζυμώσεις ομάδων υπό τον Μάνφρεντ Βέμπερ (ΕΛΚ) και την Ιράτσε Γκαρσία (Σοσιαλδημοκράτες).

Αυτό μπορεί να μην απεικονίζεται σε επίπεδο κρατών-μελών, με πρόσφατο άλλωστε το παράδειγμα της Ισπανίας και της δυσαρέσκειας Σάντσεθ, ο οποίος θεώρησε ότι ο Καγκελάριος Μερτς δεν τον υπερασπίστηκε επαρκώς απέναντι στον Ντόναλντ Τραμπ. Ούτε στο γεγονός ότι πολλές προτάσεις της Κομισιόν χρειάστηκαν (και) «δεξιότερες» πλειοψηφίες για να περάσουν. Ακόμα και μέσα στην τρέχουσα εβδομάδα, η Ούρσουλα Φον Ντερ Λάιεν δέχθηκε βολές από Ευρωβουλευτές για παροχή από πλευράς της έμμεσης στήριξης στις πολιτικές Τραμπ. Ωστόσο, πολλοί πλέον στις Βρυξέλλες κάνουν λόγο για ανάγκη ενίσχυσης των σχέσεων τουλάχιστον των παραδοσιακών ομάδων της Ευρωβουλής ενόψει μάλιστα ορισμένων επικείμενων κρίσιμων εθνικών εκλογών και του κινδύνου ευρύτερης διείσδυσης της ακροδεξιάς.

Από την πλευρά μας θα παρατηρήσουμε αφενός μία διαφαινόμενη κόπωση και έλλειψη πλέον ουσιαστικού αφηγήματος από ακροδεξιές δυνάμεις και αφετέρου το (ευτυχές) γεγονός ότι σε αντίθεση με άλλα μέρη του κόσμου, στην ΕΕ ποτέ δεν επικράτησαν παντού και ταυτόχρονα οι δυνάμεις της ακροδεξιάς. Με τα σημερινά δεδομένα, ούτε τώρα βλέπουμε τέτοιο ενδεχόμενο.