Αν κάτι έμεινε από τη Διάσκεψη Ασφαλείας του Μονάχου, αυτό ήταν η εικόνα αποφασιστικότητας που θέλησαν να δείξουν οι τρεις «μεγάλοι» της Ευρώπης, Γαλλία, Γερμανία και Βρετανία. Ειδικά η «επιστροφή» της τελευταίας στην ευρωπαϊκή οικογένεια, με «γέφυρα» την άμυνα, θεωρείται ίσως το σημαντικότερο «επίτευγμα» της πολιτικής Τραμπ.
Η Βρετανία του Κιρ Στάρμερ μιλάει πια για ένα «ευρωπαϊκό ΝΑΤΟ» στο οποίο θέλει να αναλάβει ηγετικό ρόλο, η Γαλλία του Εμμανουέλ Μακρόν ποντάρει στην πυρηνική της ομπρέλα που δηλώνει πρόθυμη να θέσει στη διάθεση των Ευρωπαίων και η Γερμανία του Φρίντριχ Μερτς υπόσχεται τον «ισχυρότερο συμβατικό στρατό στην Ευρώπη».
Με λίγα λόγια και οι τρεις Ευρωπαίοι ηγέτες δηλώνουν πρόθυμοι να ηγηθούν, αλλά και να συνεργαστούν μεταξύ τους, για να μπορεί πλέον η Ευρώπη να μην θεωρείται παίκτης «δεύτερης κατηγορίας». Αυτό από μόνο του είναι μια τεράστια πρόκληση και μια άσκηση ισορροπίας όχι μόνο ανάμεσά τους σε ό,τι αφορά την κατανομή αρμοδιοτήτων, αλλά και για το πώς θα πείσουν και τους συμπατριώτες τους για όλα αυτά, αφού και οι τρεις θα πρέπει να υπερβούν τα εσωτερικά τους προβλήματα.
Mέσα πάνε καλά;
Ο Εμμανουέλ Μακρόν έχει μπει πια στην τελική ευθεία της δεύτερης θητείας του. Δεν έχει δυνατότητα να επανεκλεγεί, αλλά δεν θέλει και να αφήσει πίσω του μια χώρα χρεωκοπημένη. Η «κυβέρνησή του» υπό τον Σεμπαστιάν Λεκορνού κατάφερε να περάσει έναν προϋπολογισμό που περιορίζει μεν τα ελλείμματα, αλλά όχι στα επίπεδα που θα επιθυμούσαν οι Βρυξέλλες. Οι υποσχέσεις για μια εκτόξευση της οικονομίας μέσω μιας φιλικής προς τον επιχειρηματικό κόσμο πολιτικής έμειναν μισές. Ο πρόεδρος της Γαλλίας θα φύγει, όπως όλα δείχνουν, αφήνοντας δυσαρεστημένους τόσο τους εκπροσώπους του επιχειρηματικού κόσμου όσο και τα χαμηλότερα κοινωνικά στρώματα που είδαν τις κοινωνικές ανισότητες να διευρύνονται. Σίγουρα δεν θα θέλει να περάσει στην Ιστορία ως ο πολιτικός που κλήθηκε να παραδώσει την προεδρία της χώρας σε έναν ή μια ηγέτη από τον χώρο της Ακροδεξιάς.
Ο Κιρ Στάρμερ μιλά πλέον για την ανάγκη να μάθει η Ευρώπη και την τέχνη της «σκληρής ισχύος», αλλά επί του παρόντος πρέπει να αποδείξει καταρχάς ότι ο ίδιος είναι πολύ σκληρός για να πεθάνει πολιτικά, εν μέσω του σκανδάλου Έπστιν που συνταράσσει την κυβέρνησή του και με την εθνολαϊκιστική Δεξιά του Νάιτζελ Φάρατζ να συνεχίζει να τον ξεπερνά στις δημοσκοπήσεις.
Στη Γερμανία ο Φρίντριχ Μερτς καλείται να ανατρέψει τη δυσφορία και την ανασφάλεια, που δείχνουν να έχουν φωλιάσει για τα καλά στην κοινωνία, με τις προβλέψεις για την πορεία της οικονομίας να μη λένε να πάρουν ανοδική πορεία και τις γκρίνιες ακόμα και μέσα στο κόμμα του για το στυλ της ηγεσίας του να έχουν συχνά ξεπεράσει το επίπεδο του ψιθύρου. Προς το παρόν πάντως, στο συνέδριο του κόμματος αυτές τις ημέρες στη Στουτγκάρδη, υπήρξε μια εικόνα στήριξής του και ενίσχυσης της ηγεσίας του στο κόμμα μετά την επανεκλογή του με ποσοστό 91%.
Oι τρεις «σωματοφύλακες» μιας νέας εποχής
Ποιος θα ηγηθεί λοιπόν ή αλλιώς πώς θα μοιράσουν την ηγεσία οι τρεις «σωματοφύλακες» της νέας Ευρώπης, για να μπορέσουν πράγματι να διαπραγματευθούν από το ίδιο ύψος με τον αλαζόνα Αμερικανό πρόεδρο; Πόσο δυνατοί είναι στην πράξη; Και πόσο έτοιμοι είναι να τους ακολουθήσουν οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι σε αυτή την προαναγγελθείσα νέα εποχή για την Ευρώπη; Οι απαντήσεις επείγουν.
Πηγή: DW
