Η τραγική κατάσταση απαξίωσης και ανέχειας που βιώνουν οι Έλληνες εργαζόμενοι, περιγράφεται με τα πιο μελανά χρώματα από το ίδιο το υπουργείο Εργασίας, στο υπόμνημα που κατέθεσε ο αρμόδιος υπουργός Γιώργος Κατρούγκαλος την περασμένη Τετάρτη, στη διεθνή Επιτροπή Εμπειρογνωμόνων που έχει αναλάβει να προτείνει τις μεταρρυθμίσεις στα εργασιακά.
Σύμφωνα με πληροφορίες, στο υπόμνημα που κατατέθηκε στην επιτροπή των «σοφών», επισημαίνεται ότι 126.956 εργαζόμενοι επιβιώνουν με λιγότερα από 100 ευρώ το μήνα, ενώ 500.000 εργαζόμενοι αμείβονται με μικρότερα ποσά από τον νομοθετημένο κατώτατο μισθό των 586 ευρώ...
Μόλις το 40% των εργαζομένων απασχολείται σήμερα με όρους συλλογικών συμβάσεων, ενώ οι υπόλοιποι βιώνουν την πλήρη απορρύθμιση της αγοράς εργασίας, εισπράττοντας ότι ποσό ορίζει ο εργοδότης τους πως πρέπει να λαμβάνουν.
Η πλήρης απασχόληση κατέρρευσε για την πλειοψηφία των εργαζομένων την περίοδο 2013-2015, καθώς πάνω από το 50% των προσλήψεων ήταν με συμβάσεις μερικής απασχόλησης ή εκ περιτροπής εργασίας. Με αντίστοιχη μείωση των μισθών των εργαζομένων αυτών.
Ο μέσος όρος των μηνιαίων αποδοχών την περίοδο 2009-2014 μειώθηκε 26,3%, ενώ για τους νεοεισερχόμενους στην αγορά εργασίας υποχώρησε πιο πολύ.
Όπως παραδέχεται η ηγεσία του υπουργείου, η μείωση των μισθών δεν οδήγησε ούτε σε πτώση των τιμών των προϊόντων, ούτε σε τόνωση της ανταγωνιστικότητας. Ειδικότερα η μείωση των κατώτατων αποδοχών απέτυχε να διευκολύνει την επανείσοδο των ανέργων στην αγορά εργασίας, ενώ αντίθετα οδήγησε σε μια άνευ προηγουμένου αύξηση της ανεργίας.
Επίσης τονίζεται προς την Επιτροπή, πως η καθιέρωση των ατομικών συμβάσεων εργασίας δημιούργησε και συνεχίζει να προκαλεί συνθήκες αθέμιτου ανταγωνισμού -κυρίως σε επίπεδο μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων- την ώρα που οι κλαδικές συμβάσεις κυριαρχούν σε όλες τις υπόλοιπες χώρες της Ε.Ε.
Υπενθυμίζεται πως την περασμένη Τρίτη, εργοδότες και εργαζόμενοι κατέληξαν μαζί με τον υπουργό Εργασίας σε μια κοινή πρόταση για τα εργασιακά, που δεν έβαζε στην ατζέντα θέμα ομαδικών απολύσεων, ή μείωσης του κατώτατου μισθού ή κατάργησης του 13ου και 14ου μισθού.
Αντίθετα ανέφερε την ανάγκη εκσυγχρονισμού του συνδικαλιστικού νόμου, χωρίςνα αμφισβητείται το δικαίωμα στην απεργία και στη συνδικαλιστική δράση.
Ωστόσο, ο ΣΕΒ έσπευσε -λίγο αργότερα- να διαχωρίσει τη θέση του, ρίχνοντας στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων όλα τα θέματα για τα οποία νωρίτερα οι κοινωνικοί εταίροι είχαν δεσμευτεί να μην συμπεριλάβουν στην κοινή τους πρόταση (εκτός από τις συλλογικές συμβάσεις).
