Τα μηνύματα προς την κυβέρνηση αλλά και την αντιπολίτευση είναι ξεκάθαρα: αφήστε την οικονομία να ηρεμήσει και την αγορά να λειτουργήσει. Μη «κλωτσήσετε την καρδάρα με το γάλα», χαραμίζοντας τους κόπους και τις θυσίες των τελευταίων μηνών.
Αυτό που όμως έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον είναι οι πηγές που εξέπεμπψαν το μήνυμα αυτό. Ο πρώτος είναι ο διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος, Γιάννης Στουρνάρας. Με τη διαφορά, ότι πλέον, δεν εκφράζει μόνο το εγχώριο χρηματοπιστωτικό σύστημα, αλλά μιλά ως εκπρόσωπος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας.
Ουσιαστικά, είναι η «φωνή» του Mario Draghi στη χώρα. Του «σούπερ-Mario», ο οποίος τις κρίσιμες μέρες του καλοκαιριού κράτησε τη χώρα «στην πρίζα», δίνοντας την απαραίτητη ρευστότητα στις τράπεζες μέσω του ELA, ώστε να μην τιναχθεί στον αέρα το σύστημα.
Με άλλα λόγια, οι προτροπές που θα κάνει ο Γιάννης Στουρνάρας την Παρασκευή, παρουσιάζοντας την έκθεσή του ως Διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας έχουν τουλάχιστον τη σύμφωνη γνώμη της Φρανκφούρτης.
Το μήνυμα είναι ξεκάθαρο: είτε προχωράτε και η ΕΚΤ θα σας ανταμείψει, συμπεριλαμβάνοντας την Ελλάδα στο πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης, που θα δώσει ώθηση στην οικονομία, είτε σας αφήνουμε στην τύχη σας.
Η δεύτερη έκκληση ήρθε από τον Φωκίωνα Καραβία, διευθύνοντα σύμβουλο της Eurobank. Και σε αυτή την περίπτωση, διαβάζοντας πίσω από τις γραμμές, διακρίνεται ο διακαής πόθος για ηρεμία από την καναδική Fairfax, το βασικού μετόχου της τράπεζας.
Είναι το ίδιο fund που έχει στην κατοχή του τη Grivalia Properties, το μεγαλύτερο «παίχτη» αυτή τη στιγμή στο ελληνικό real estate, η οποία φέρεται διατεθειμένη να επενδύσει εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ για αγορές ακινήτων.
Παράλληλα, η Fairfax είναι και εκφραστής όλων των θεσμικών επενδυτών που τοποθέτησαν πάνω από 2 δις. ευρώ στην ανακεφαλαιοποίηση της τράπεζας. Επενδυτές που διαχειρίζονται εκατοντάδες δισεκατομμύρια δολάρια και «ποντάρουν» στην ανάκαμψη της ελληνικής οικονομίας.
Με άλλα λόγια, οι κουβέντες δύο ανθρώπων κουβαλούν μαζί τους την επιθυμία –αλλά και την έμμεση προσταγή- του ευρωπαϊκού τραπεζικού συστήματος και του διεθνούς επενδυτικού λόμπι.
Το ερώτημα είναι αν το (διακριτικό) μήνυμα έφτασε στα αφτιά των αποδεκτών του.
