Η προοπτική συνεργασίας των προοδευτικών δυνάμεων με χαρακτηριστικά συστηματικότητας στη συμμετοχή και το διάλογο και προγραμματικής σύγκλισης βρίσκεται πρακτικά, εντός ορισμένου χρονικού ορίζοντα. 

Ο διαθέσιμος χρόνος μέχρι τις επικείμενες εκλογικές αναμετρήσεις, δεν είναι πλέον ωφέλιμος για την περαιτέρω ανάλυση των αιτιών της κρίσης σε Ελλάδα και Ευρώπη. Η αποτελεσματικότητά μας, θα κριθεί στην υλοποίηση των αναγκαίων και ριζοσπαστικών μεταρρυθμίσεων.

Το πολιτικό σύστημα, όπως το γνωρίζουμε από το 1974 έως και την έλευση της οικονομικής κρίσης στη χώρα μας, το 2010, παρουσίασε μια πανσπερμία αρνητικών ιδιοτήτων-αιτιών για να αντιπαρατεθεί μαζί του, ο ΣΥΡΙΖΑ. Ένα σύστημα αδιαφάνειας και διαπλοκής που αντικατέστησε για την διαιώνισή του, το σχήμα των κοινωνικών συμμαχιών, με τις συμμαχίες των συμφερόντων και της υπόγειας συναλλαγής. Μια βαθιά πολιτική διεργασία, μεταβλήθηκε σε έναν εμπορικό – με όρους συναλλαγής- ανταγωνισμό, δίχως ίχνος κοινωνικού σφυγμού.

Η συζήτηση πλέον, για το χθες είναι χρήσιμη όταν, μας οδηγεί με ασφάλεια στο αύριο. Μετά από μια επώδυνη περίοδο οκτώ ετών για το λαό μας, τίποτα δεν θυμίζει το 2010. Ούτε, η Ευρώπη νοιώθει σίγουρη για τις επιλογές της και ισχυρή, ούτε κι ο υπόλοιπος κόσμος είναι πλέον, ο ίδιος.

Μία ενωμένη, δυνατή και αυτόνομη ΕΕ μέσα στη δίνη της γεωστρατηγικής ρευστότητας και των εντεινόμενων περιφερειακών ανταγωνισμών είναι το κοινό μας ζητούμενο. Από το οποίο προκύπτει επιτακτικά, το ερώτημα, αν θα καταφέρουμε να λειτουργούμε ως παγκόσμια δύναμη, αν θα «τρέχουμε» με δύο ή και περισσότερες ταχύτητες ή αν ακόμα, θα παραχωρήσουμε τη θέση μας, στον ακροδεξιό λαϊκισμό, ο οποίος κεφαλαιώνει πολιτικά, τις κοινωνικές ανισότητες και τις συνέπειες των προσφυγικών ροών.  

Η χώρα μας στο πλαίσιο αυτό, πράττει το αυτονόητο. Διαπραγματεύεται με ανοιχτά χαρτιά απέναντι σε όσα σημαντικά διακυβεύονται σήμερα, στην Ευρώπη και τον κόσμο. Μιλά θεσμικά, λέει τα πράγματα με το όνομά τους, συνεργάζεται με τις χώρες που προωθούν την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση, την ενοποίηση στη βάση του κράτους δικαίου, αλλά και την ειρήνη στην περιοχή.

Η στρατηγική

Ζητάμε να είμαστε ανταγωνιστικοί, εξωστρεφείς με θωρακισμένη οικονομία και τραπεζικό σύστημα, ελαχιστοποιώντας τους χρηματοπιστωτικούς κινδύνους. Αυτό απαιτεί πολύπλευρη μελέτη των δεδομένων, αναλυτική εκτίμηση των τάσεων, συνέχεια και συνέπεια, των μεταρρυθμίσεων. 

Απέναντι στην ευρωπαϊκή παθητικότητα, η Ελλάδα εστιάζει την προσοχή στον τομέα της εργασίας και του κοινωνικού κράτους, της ανάπτυξης και της δημόσιας διοίκησης. Η αύξηση του κατώτατου μισθού, η επαναφορά των συλλογικών συμβάσεων και η επέκταση τους είναι μόνον η αρχή. Η δίκαιη και ισόρροπη ανάπτυξη δίνει απαντήσεις στα αδιέξοδα της μακροχρόνιας ανεργίας, ανοίγει νέους κύκλους οικονομικής δραστηριότητας. Ο δημοκρατικός μετασχηματισμός της δημόσιας διοίκησης μέσα σε καθεστώς αξιοκρατίας και διαφάνειας είναι κρίσιμος παράγοντας για την εκπλήρωση του σκοπού.

Η μετά-μνημονιακή εποχή

Ο στόχος των μεταρρυθμίσεων πρέπει να μείνει σταθερός και η κυβέρνηση προσηλωμένη σε μια νέα πολιτική συστράτευση με την κοινωνία. Σταθερή πρέπει να παραμείνει και η προτεραιότητα επαναφοράς των κοινωνικών συμμαχιών στο επίκεντρο της πολιτικής. Της συμμαχίας των αναγκών κι όχι των συμφερόντων, που διάβρωσαν τη θέση και το ρόλο της πολιτικής. Ο ΣΥΡΙΖΑ καλείται να εμπνεύσει τον αγώνα αυτό. Κι αυτή, ίσως είναι η πιο χρήσιμη συνδρομή του στην αριστερή διακυβέρνηση.

Ο νεοφιλελεύθερος ανταγωνισμός μιας απορυθμισμένης αγοράς εργασίας των ευέλικτων μισθολογικών ανταμοιβών με μεγάλες πιέσεις στον κόσμο της εργασίας θεωρείται αποτυχημένος στην πράξη και αναχρονιστικός ως πρόταση. Οι πλουτοπαραγωγικές μας πηγές,το υψηλό μορφωτικό επίπεδο των Ελλήνων, ειδικά των νέων και η χρηματοδότηση της έρευνας και της ανάπτυξης μπορούν να συναρτήσουν λύσεις διευρυμένης γεωγραφικής αναφοράς για τη χώρα μας.

Έτσι, μπορούμε να κατακτήσουμε τον κεντρικό στόχο για την κοινωνία,επισπεύδοντας την πρόοδο, φέρνοντας εγγύτερα την πορεία του ρυθμού ανάπτυξης και του επιπέδου της κοινωνικής συνοχής. Το στοίχημα που χάθηκε στην Ελλάδα και στην Ευρώπη για δεκαετίες, δεν μπορεί να χαθεί εκ νέου.

Χρειαζόμαστε μια συμμαχία δημιουργίας, γνώσης, θέλησης, αισιοδοξίας και πίστης στις δυνατότητές της. Τα υποκείμενα, πολιτικά και κοινωνικά, αυτής της συμμαχίας θα είναι αυτά, που θα εμπνευστούν και θα σχεδιάσουν, θα εφαρμόσουν και θα επαναξιολογήσουν το πρόγραμμα των νέων μεταρρυθμίσεων για την Ελλάδα. Αυτό συνεπάγεται μια ενδελεχή προσπάθεια επανα-νοηματοδότησης του τι θέλουμε ως χώρα, αλλά και ως Ευρώπη.

Ο ρόλος της Αριστεράς

Η Αριστερά έχει δεσμευτεί σε έναν σκληρό αγώνα με τον ίδιο της, τον εαυτό. Να ξεπεράσει τις αδυναμίες, τις αγκυλώσεις του παρελθόντος. Στοχεύει να ταυτίζεται με την ενότητα και όχι την πολυδιάσπαση ή τη διαίρεση των δυνάμεών της, συμμεριζόμενη την ανάγκη συνεννόησης του προοδευτικού και δημοκρατικού χώρου. Με ορίζοντα τις εκλογικές μάχες που έχουμε μπροστά μας, ο ΣΥΡΙΖΑ πρωτοστατεί στη σύνθεση μιας νέας κοινωνικής, ιδεολογικής και πολιτικής συμμαχίας.

Όπως, κόντρα στις προβλέψεις και στον πολιτικό και οικονομικό καθεστωτικό μηχανισμό της Ελλάδας και της Ευρώπης, κατορθώσαμε να εργαστούμε μεθοδικά, βελτιώνοντας τους οικονομικούς και κοινωνικούς δείκτες της χώρας, έτσι και τώρα, με την κουλτούρα της συνεργασίας που προωθούμε ορθολογικά, με την καλλιέργεια της σύνθετης αντίληψης των πραγμάτων που πρεσβεύουμε στο εσωτερικό και εξωτερικό, αξίζουμε και μπορούμε να είμαστε αυτοί που θα εκκινήσουμε νέους δρόμους ανάτασης και νέες κατευθύνσεις για την ευημερία του λαού μας.