Πώς οι εταιρείες δεν θα πέσουν στην παγίδα του Greenwashing

Το greenwashing, οι παραπλανητικοί ή ψευδείς περιβαλλοντικοί ισχυρισμοί επιχειρήσεων για τις υπηρεσίες και τα προϊόντα τους, παραμένει ισχυρό παρά τους κανονισμούς που έχει θέσει η ΕΕ.

Σύμφωνα με μια Ειδική Έκθεση του Edelman, μόλις το 34% των καταναλωτών εμπιστεύεται τις εταιρείες από τις οποίες αγοράζει και το 81% των καταναλωτών δηλώνει ότι η έλλειψη εμπιστοσύνης θα μπορούσε να διαταράξει τις αγοραστικές τους αποφάσεις. Αυτή η δυσπιστία στο επιχειρηματικό περιβάλλον είναι αποτέλεσμα ανακριβών και επιπόλαιων τακτικών μάρκετινγκ όπως το greenwashing.

Και ενώ οι καταναλωτές καλούνται να διακρίνουν τις τακτικές greenwashing, οι ιδιοκτήτες των επιχειρήσεων και οι managers είναι επίσης αντιμέτωποι με την πρόκληση του greenwashing, καθώς κάποιες φορές μπορεί να καταφύγουν σε τέτοιες πρακτικές ακόμη και ακούσια.

Για παράδειγμα, όσον αφορά στα θέματα προστασίας του περιβάλλοντος, συχνά οι επιχειρήσεις προτάσσουν το χαρτί ως ιδανική λύση. Ωστόσο, δεν είναι απαραίτητα προτιμότερο, καθώς η διαδικασία παραγωγής βλάπτει το περιβάλλον μέσω της χημικής ρύπανσης μέσω χλωρίου και η διαδικασία παραγωγής έχει υψηλό αποτύπωμα άνθρακα.

Σε άλλες περιπτώσεις, οι περιβαλλοντικοί ισχυρισμοί δεν υποστηρίζονται από τεκμηριωμένα στοιχεία ή πιστοποίηση τρίτων. Ο ισχυρισμός ότι προέρχεται από ανακυκλωμένο περιεχόμενο δεν έχει νόημα, εκτός εάν υπάρχουν διαθέσιμα στοιχεία που να αποδεικνύουν ότι αυτό είναι αλήθεια. Μια άλλη πρακτική είναι η ασάφεια. Οι περιβαλλοντικοί ισχυρισμοί στερούνται λεπτομερειών και στοιχείων, κάτι που τους καθιστά ανούσιους. Όταν για παράδειγμα υποστηρίζουν ότι ένα προϊόν είναι 100% φυσικό, αυτό δεν συνεπάγεται αυτόματα ότι το προϊόν είναι καλό για το περιβάλλον (το αρσενικό είναι φυσικό αλλά είναι επιβλαβές για τον άνθρωπο και την άγρια ζωή).

Στο ίδιο πλαίσιο, οι ψευδείς πιστοποιήσεις ή ετικέτες δημιουργούνται για να παραπλανήσουν τους καταναλωτές. Το ίδιο ισχύει και για τους υπερβολικούς ισχυρισμούς, όταν για παράδειγμα, τα προϊόντα και οι υπηρεσίες διαφημίζουν ένα προφανές περιβαλλοντικό χαρακτηριστικό το οποίο απλά δεν έχει σημασία. Ένα παράδειγμα θα ήταν ένα προϊόν που ισχυρίζεται ότι δεν περιέχει CFC όταν οι CFC απαγορεύονται βάσει του Πρωτοκόλλου του Μόντρεαλ.

Ομοίως, μια άλλη πρακτική είναι η λογική του τι είναι λιγότερο επιβλαβές μέσω της δήλωσης των περιβαλλοντικών πλεονεκτημάτων ενός προϊόντος ή μιας υπηρεσίας που δεν έχει κανένα περιβαλλοντικό όφελος στην αρχή ή αποσπά την προσοχή από τις μεγαλύτερες περιβαλλοντικές επιπτώσεις της κατηγορίας στο σύνολό της.

Και φυσικά υπάρχει και η άμεση εξαπάτηση όπου μια εταιρεία προβαίνει σε περιβαλλοντικούς ισχυρισμούς που είναι κατάφωρα ψευδείς. Για παράδειγμα, προϊόντα που ισχυρίζονται ότι είναι πιστοποιημένα ή εγγεγραμμένα στο ENERGY STAR ενώ στην πραγματικότητα δεν είναι.