Κρυφές επιθυμίες, πολεμικές τακτικές, δισταγμοί και παγίδες στον ΣΥΡΙΖΑ - Το σκαλοπάτι του Μοσχονά

Παγιδευμένοι οι 1.300 της Ομπρέλας αναζητούν φυγή προς τα μπρος, κι ελπίζουν σε υποχώρηση Κασσελάκη. Η πρώτη συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ μετά τις εσωκομματικές εκλογές και τη νίκη του Στέφανου, θα έπρεπε να ήταν μια συνεδρίαση ανάτασης και ενθουσιασμού για τη νέα ηγεσία και την υπόσχεση ενός restart. Αντίθετα, όπως εξελίχθηκαν τα πράγματα, μοιάζει με το Κολοσσαίο της Ρώμης, όπου τα στοιχήματα πέφτουν υπέρ των μονομάχων ή των θηρίων, και ο όχλος απολαμβάνει το αίμα που κυλάει στην αρένα.

Αν όχι τώρα, πότε;

Η Ομπρέλα και τα ιστορικά στελέχη του κόμματος είναι έτοιμοι να κάνουν το επόμενο βήμα, κι ας τους τρομάζει το άγνωστο. Βίτσας, Βούτσης, Ξανθός
Δρίτσας, Μπαλαούρας, Καββαδία, Φίλης, Σκουρλέτης, Τσακαλώτος, υπέγραψαν το κείμενο στο οποίο μεταξύ άλλων σημειώνουν ότι «η νέα ηγεσία δεν ενεργεί ως προεδρία, δηλαδή ως μονοπρόσωπο όργανο με καταστατικές δεσμεύσεις απέναντι στη συλλογικότητα, αλλά σαν να έχει κυριεύσει μια θέση εξουσίας την οποία προφυλάσσει σαν κόρη οφθαλμού από τη λογοδοσία στα συλλογικά όργανα». Επίσης, τονίζουν πως ο μύθος του ηγέτη που θα νικήσει τον Μητσοτάκη σε μια μονομαχία είναι ή αυταπάτη ή καθαρή απάτη.

Γενικά το κλίμα στις τάξεις της Ομπρέλας και άλλων στελεχών, είναι αν όχι τώρα, πότε;

Λουδίτες

Στη σφοδρή μάχη ανάμεσα σε όσους θέλουν ν’ ανατρέψουν, ή να κηδεμονεύσουν το νέο πρόεδρο και σε όσους επιθυμούν μια διάσπαση που θα καθαρίσει το τοπίο στο κόμμα, υπάρχουν αυτοί που συγκρούονται φανερά και με ένταση. Ο Καρανίκας, στέκεται καθαρά απέναντι στους 1.300 τους οποίους, αφού διάβασε προσεκτικά το μακροσκελές κείμενο που υπογράφουν, χαρακτηρίζει λουδίτες.

«Όπως κάθε εποχή που αλλάζει έτσι και η σημερινή έχει τους Λουδίτες της, τους αρνητές της εξέλιξης και της ανανέωσης, έχει τους αναχρονιστές της, τους φρουρούς των κάστρων του χθες και την ανάμνηση που μετατρέπεται σε επιθυμία. Απολίτικο. Έτσι έχουμε και εμείς ως αριστερά, τους Λουδίτες της επιστροφής στο ασφαλές γνωστό χθες», γράφει στα σόσιαλ.

Εξαφανίστηκαν

Ενδιαφέρον έχει πάντως ότι οι υπό διαγραφή πρωταγωνιστές του δράματος (Φίλης, Βίτσας, Σκουρλέτης, και Τζουμάκας) έχουν αποσυρθεί από το προσκήνιο το τελευταίο διάστημα. Όμως την ίδια στιγμή, ούτε και παίρνουν πίσω τις βαριές κουβέντες για κόμμα της διαπλοκής, και φυτευτό ποιος ξέρει από που, πρόεδρο. Μια δημόσια απολογία, θα ήταν εν προκειμένω σαν την παράδοση των ομήρων στο Ισραήλ, από την Χαμάς. Δεν το βλέπω.

Κλίμα συμψηφισμού

Αυτό που είδα, ήταν μια απόπειρα για δημιουργία κλίματος συμψηφισμού με την παραπομπή για διαγραφή από τη Νεολαία ΣΥΡΙΖΑ και την οργάνωση Βορείων Προαστίων για την Ακρίτα, τον Αποστολάκη και την Κασιμάτη. Τις δύο κυρίες για τη στήριξή τους σε στελέχη της ΝΔ στις αυτοδιοικητικές εκλογές και το ναύαρχο ειλικρινά δεν θυμάμαι.

Παγίδα

Φυσικά, όπως κάθε αριστερός που σέβεται τον εαυτό του, ούτε οι της Ομπρέλας συμφωνούν στους χειρισμούς. Κείμενο, προτάσεις παραπομπής στελεχών που στηρίζουν τον πρόεδρο, αλχημείες στην Επιτροπή Δεοντολογίας, μοιάζουν μέρος σκηνικού για το στήσιμο παγίδας στον Κασσελάκη με στόχο να ροκανιστεί ο χρόνος και να πάει άκλαυτος στις ευρωεκλογές. Όμως ένα κομμάτι της Ομπρέλας επιθυμεί αξιοπρεπή αποχώρηση στην Κεντρική Επιτροπή, την ίδρυση κίνησης, το μάζεμα σιγά σιγά κομματιών που είχαν αποχωρήσει (Τάσος Κορωνάκης, Χάρης Γολέμης κα), και στόχο τον χώρο ανάμεσα στο ΚΚΕ και το ΠΑΣΟΚ, όπως είπε κι ο Ευκλείδης.

Τα κουκιά

Όλοι μετρούν τα κουκιά. Στο μέτρημα πάντως, έχω μεγαλύτερη εμπιστοσύνη στους 1.300 και τις ικανότητές τους, και χτυπάω καμπανάκι στον πρόεδρο Κασσελάκη να μετρήσει κι αυτός. Γιατί αν μείνει στα «εγώ έχω εξήντα σίγουρους», «εγώ έχω δεκαπέντε», μπορεί να βρεθεί προ εκπλήξεως την Κυριακή. Πρόθεση της μειοψηφίας είναι να ζητήσει σε κάθε περίπτωση ψηφοφορία με ερώτημα αν πρέπει να γίνουν ή όχι οι διαγραφές.Αν ο πρόεδρος χάσει, η ήττα θα είναι πολύ βαριά για να τον σώσει ο Τάιλερ.

Μοσχονάς στον Κύκλο

Ότι είναι να γίνει θα γίνει στην ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ. Απασχολημένοι στον μικρόκοσμό τους χάνουν τα σημαντικά. Ως κοινωνική προσφορά, μεταφέρω τα ενδιαφέροντα που είπε ο καθ. Συγκριτικής Πολιτικής την πρώτη μέρα του Κύκλου Ιδεών του Βενιζέλου.

Ο καθηγητής έκανε μια ενδιαφέρουσα σύγκριση μεταξύ αποτελεσμάτων εκλογών στην Ελλάδα και το Ηνωμένο Βασίλειο από το 1974 έως το 2023. Ο λόγος που επέλεξε το Ην. Βασίλειο ήταν όπως είπε, γιατί έχει ιδιαίτερα συγκεντρωτικό εκλογικό σύστημα, σε αντίθεση με το ελληνικό που είναι πολύ πιο αναλογικό (κι ας μην έχει απλή αναλογική).

Κατά μέσο όρο λοιπόν, βρέθηκε ότι το 1ο, το 2ο και το 3ο κόμμα στην Ελλάδα λαμβάνει 41%, 31% και γύρω στο 5,5%.

Αντίθετα στη Μεγάλη Βρετανία με το ισχυρό πλειοψηφικό, το 1ο κόμμα λαμβάνει επίσης κατά μ.ο., 42,5%, 32% το 2ο κόμμα και μόλις 1% το τρίτο.

Όλα κατά μέσο όρο μεσοσταθμικά.

Το συμπέρασμα

Τί δείχνει αυτό; Όπως εξήγησε ο Μοσχονάς, με τους κ.κ. Βενιζέλο, Λιβάνιο, Φαναρά να τον ακούν με προσοχή, παρά το διαφορετικό εκλογικό σύστημα, ο κόσμος θέλει ένα τεράστιο αντίβαρο στο κυβερνητικό κόμμα. Μάλιστα είπε ότι η βαριά αυτή εκλογική τάση, παραβιάστηκε τέσσερις φορές στην Ελλάδα: με το ΠΑΣΟΚ και την Ένωση Κέντρου των Μαύρου-Ζίγδη, τη ΝΔ του Σαμαρά και τον ΣΥΡΙΖΑ, την πτώση του ΠΑΣΟΚ και την άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ, και τώρα που ρευστοποιείται ο ΣΥΡΙΖΑ. Στα 50 χρόνια τέσσερις φορές υπήρξε ένα μεταβατικό διάστημα με ανακατατάξεις στην δεξιά ή την αριστερή πολυκατοικία, όπου μεγάλα κόμματα γίνονται μικρομεσαία.

Αυτό το διάστημα ο Μοσχονάς το όρισε σε 18 έως 24 μήνες. Αυτός δηλαδή είναι ο χρόνος όπου ένα μικρό κόμμα ανεβαίνει, ή ένα μεγάλο κατεβαίνει.

Το σκαλοπάτι

Αυτό το διάστημα έχει ένα σκαλοπάτι. Εάν τα κόμματα σκοντάψουν, η ευκαιρία χάνεται. Όπως είπε, «ο λαός θέλει αντίβαρο. Έχει μεγάλη σημασία και για το ΠΑΣΟΚ και ο ΣΥΡΙΖΑ. Αν δεν προσεγγίσουν, είτε ο ένας, είτε ο άλλος, το 20% στις ευρωεκλογές, αν δεν πατήσουν στο σκαλοπάτι, τότε πολύ πιθανό να δημιουργηθεί ένα τρίτο κόμμα για να καλύψει το κενό» κατέληξε.

Σας φιλώ

Η Πυθία