Ακόμη και ως επιλογή σχετικής άμυνας μπορεί να λειτουργήσει ο εγχώριος τραπεζικός κλάδος, σε περίπτωση παρατεταμένης αποστροφής στο ρίσκο στις αγορές, εν μέσω της γεωπολιτικής έντασης στη Μ. Ανατολή. Ο συνδυασμός υψηλής και επαναλαμβανόμενης μερισματικής απόδοσης και ελκυστικών αποτιμήσεων αποτελεί σημαντικό «ανάχωμα» έναντι δυνητικά εντονότερων διορθωτικών κινήσεων, αναδεικνύοντας τις τράπεζες σε βασική επιλογή ακόμη και για χαρτοφυλάκια πιο συντηρητικού προφίλ, διευρύνοντας με αυτό τον τρόπο τη βάση των επενδυτών.
Οι ελληνικές τράπεζες ανεβαίνουν σταδιακά τα «σκαλοπάτια» επιβράβευσης των μετόχων, με στόχο να προσεγγίσουν ή και να υπερβούν τον μέσο ευρωπαϊκό όρο και να κερδίσουν μέρος της «πίτας» των διεθνών κεφαλαίων που επιλέγουν με βάση το dividend yield.
Ενδεικτικό είναι πως οι τέσσερις συστημικές τράπεζες «ψήλωσαν» το συνολικό payout από το 22,5% κατά μέσο όρο από τα κέρδη χρήσης 2023 προς το 63% το 2025, επίπεδο που αναμένεται να διατηρηθεί ή και να επαυξηθεί ελαφρώς φέτος. Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις της Alpha Finance - AXIA, το συνολικό yield (μερίσματα - συμπεριλαμβανομένων ενδιάμεσων διανομών - και buybacks) εκτιμάται ότι θα κινηθεί σε υψηλά μονοψήφια επίπεδα και θα βαίνει διαρκώς αυξανόμενο με ορίζοντα το 2028.
Σε ευρωπαϊκό επίπεδο, αναλυτές εκτιμούν πως το payout ratio θα προσεγγίζει το 80% με εκτιμώμενες διανομές ύψους 94 δισ. ευρώ υπό τη μορφή μερισμάτων και 57 δισ. ευρώ μέσω buybacks, που αντιστοιχούν σε συνολική απόδοση περί το 7,5%. Μεταξύ των ευρωπαϊκών ομίλων ξεχωρίζουν οι Banco Sabadell, Société Générale, Deutsche Bank, Intesa και Unicaja Banco, οι οποίες εμφανίζουν τις υψηλότερες αποδόσεις, ξεπερνώντας το 10%.
Το παράδειγμα ΕΤΕ - Κύπρου
Σε αυτό το κλαμπ εντάσσονται και οι Εθνική Τράπεζα με την Τράπεζα Κύπρου, για τις οποίες ήδη από φέτος η συνολική απόδοση εκτιμάται ότι θα κινηθεί σε διψήφια επίπεδα. Συγκεκριμένα, για την Κύπρου η μέση συνολική απόδοση κατά την τριετία εκτιμάται ότι θα διαμορφωθεί πέριξ του 12%, ενώ για την Εθνική προς το 10,5%.
Η στρατηγική της υψηλότερης επιβράβευσης των μετοχών, σε επίπεδα του 90% για την Κύπρου και 86% για την Εθνική - συνδυαστικά με την ανάλωση πλεονάζοντος κεφαλαίου ύψους 300 εκατ. ευρώ για buyback - συνδυαστικά με τους «καθαρότερους» ισολογισμούς και τα υψηλότερα κεφαλαιακά αποθέματα για απορρόφηση τυχόν εντονότερων κραδασμών, φαίνεται να λειτούργησε κατά την πρόσφατη διορθωτική κίνηση. Οι μετοχές των δύο τραπεζών έβγαλαν μεγαλύτερα «αντισώματα» στην πτώση από τα πολυετή υψηλά έναντι των υπολοίπων.
«Εντός κάδρου» το διψήφιο growth
Από την άλλη, το «growth story» και τα ισχυρά θεμελιώδη των ελληνικών τραπεζών παραμένουν στο «κάδρο» των διαχειριστών θα επανέλθουν στην πρώτη γραμμή αν κάτσει γεωπολιτική «σκόνη».
Διαχειριστές ποντάρουν σε μέση ετήσια αύξηση των EPS (κερδών ανά μετοχή) κοντά στο 10,5% κατά μέσο όρο το 2026 - 2028, η οποία, σε συνδυασμό με τα ελκυστικά επίπεδα αποτιμήσεων και τις υψηλές διανομές, διαμορφώνει ένα ισχυρό επενδυτικό αφήγημα. Ενδεικτικό είναι πως οι ελληνικές τράπεζες διαπραγματεύονται με μέσο P/BV στο 1,12x για το 2026 και P/E στο 8,2x, όταν οι τράπεζες της Ευρωζώνης κινούνται στο 1,41x με P/E στο 9x.
Βέβαια, υπό το πρίσμα της γεωπολιτικής έντασης στη Μ. Ανατολή, με απόνερα σε επίπεδο ενεργειακών τιμών και πληθωριστικών πιέσεων ενδέχεται να επέλθει αναδιαμόρφωση της επιτοκιακής τροχιάς. Σε θεωρητικό επίπεδο, οι έως και δύο αυξήσεις επιτοκίων που τιμολογούν οι αγορές αποτελούν μια θετική ένδειξη για τα καθαρά επιτοκιακά περιθώρια (NIMs) των τραπεζών ενισχύοντας τη δυναμική της κερδοφορίας, εάν δεν εκτροχιαστούν οι στόχοι πιστωτικής επέκτασης και δεν υπάρξει σημαντική εξασθένιση της αναπτυξιακής δυναμικής.
Σε αυτό το πλαίσιο, μερίδα αναλυτών διατηρεί καθησυχαστικό τόνο, επισημαίνοντας πως οι δείκτες PMI Μαρτίου σε ΗΠΑ, Ευρώπη και Κίνα ενισχύθηκαν ταυτόχρονα για πρώτη φορά από το 2022, υποδηλώνοντας ανθεκτικότητα της παγκόσμιας μεταποίησης παρά το «σοκ» από τις τιμές ενέργειας.
Από τη μία, ενδέχεται να είναι νωρίς για να αποτυπωθεί πλήρως η αρνητική επίδραση της ανόδου των τιμών του πετρελαίου. Ωστόσο, όπως τονίζουν, η σημαντική μείωση της ενεργειακής έντασης της παγκόσμιας οικονομίας - με την κατανάλωση πετρελαίου ανά μονάδα ΑΕΠ να εκτιμάται μειωμένη κατά περίπου 40% σε σχέση με το 2000 και έως 70% - 80% έναντι της δεκαετίας του 1970 - υποδηλώνει αυξημένη ανθεκτικότητα απέναντι σε ενεργειακά «σοκ» τέτοιου τύπου.
Υπό αυτό το πρίσμα, ενδεχόμενες πιέσεις από την άνοδο των τιμών ενέργειας ενδέχεται να απαιτήσουν σημαντικά υψηλότερα επίπεδα και μεγαλύτερη διάρκεια για να επηρεάσουν ουσιαστικά τη δυναμική της παγκόσμιας ανάπτυξης.
