Το πώς βγήκε το σύνθημα «αέρα» στις επιθέσεις των Ελλήνων ηρώων στον πόλεμο του '40, αποκάλυψε ο Απόστολος Τσιβίκης, ο οποίος μάλιστα βρέθηκε στα μέτωπα της αντίστασης. «Όταν κάναμε επίθεση, τότε φωνάζαμε "αέρα". Γιατί όταν ετοιμαζόμασταν να επιτεθούμε, έπρεπε να πούμε κάτι για να ξεθολώσει το μυαλό μας και έτσι προέκυψε» επεσήμανε μιλώντας στην κάμερα του ΣΚΑΪ.
Παράλληλα, σύμφωνα με την Μηχανή του Χρόνου, όταν στην πολιορκία των Ιωαννίνων την περίοδο 1912-1913, οι οβίδες του εχθρού δεν προκαλούσαν πλήγματα στις οχυρωματικές θέσεις του ελληνικού στρατού, οι φαντάροι και οι τσολιάδες φώναζαν «αέρα», για να εκδηλώσουν την ικανοποίησή τους για το γεγονός πως τα πυρά απέτυχαν να βρουν τον στόχο τους.
Ταυτόχρονα, όταν τα στρατεύματα της χώρας μας περνούσαν στην αντεπίθεση φώναζαν «αέρα», δηλαδή σαν προτροπή να πάνε «πάνω στον εχθρό» και να ριχθούν στην μάχη. Το σύνθημα «αέρα» ήρθε να αντικαταστήσει την πολεμική κραυγή «άλαλά» που δεν είχε κανένα νόημα λεξιλογικά. Ωστόσο, από την συγκεκριμένη πολεμική ιαχή προέκυψε το «αλαλάζω» και η αρχαία έκφραση «ηλάλαζον την νίκη».
Το εν λόγω συγκρουσιακό «κάλεσμα» ήταν κοινό και σε νεότερους πολέμους που χρησιμοποιούνταν τόσο σαν επωδός της νίκης αλλά και σαν εμψύχωση των πολεμιστών ιδίως στις εφόδους. Το «αέρα» όμως, που σημαίνει «πάνω τους» έγινε σήμα κατατεθέν και πραγματικό σύμβολο στο έπος του 1940 ενώ χρησιμοποιείται μέχρι και... σήμερα!
