Πριν από σχεδόν τρεις δεκαετίες, το 1992 με Κυβέρνηση Μητσοτάκη, το μεγάλο Κράτος  πήγε να κάνει ένα βήμα πίσω. Νομοθέτησε τη δυνατότητα των δημόσιων νοσοκομείων να αναθέτουν σε ιδιωτικά συνεργεία την καθαριότητα με την προϋπόθεση το κόστος να μην υπερβαίνει την μισθολογική επιβάρυνση που είχε το Δημόσιο.. Το ζήτημα δεν ήταν χωρίς πολιτικό κόστος για την Κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ που ανέλαβε μετά. Οι συνδικαλιστές πολέμησαν λυσσασμένα, αλλά ο Σημίτης επέμεινε και τελικά το 1998, τα ιδιωτικά συνεργεία έγιναν πραγματικότητα. Τότε, ακόμη, μέρος του ΠΑΣΟΚ πίστευε στον… εκσυγχρονισμό.

Τα αποτελέσματα, για όσους, τότε, κάναμε τον κόπο να «μετρήσουμε» ήταν συνταρακτικά, τόσο οικονομικά, όσο και στην ποιότητα της καθαριότητας. Μάλιστα, η ανάθεση εργασιών σε εξωτερικά συνεργεία προχώρησε και σε άλλους τομείς. Στις παλιές καλές τις μέρες, όταν η καθαρίστρια ήταν δημόσια υπάλληλος, έβγαζε ένα καλό (διπλό) μεροκάματο στο σπίτι ή το Ιατρείο του γιατρού ή του διευθυντή στο νοσοκομείο που δούλευε. Ο Ηλεκτρολόγος, ο Ξυλουργός, ο Υδραυλικός στην Τεχνική Υπηρεσία και πολλές καθαρίστριες, σπάνια ήταν στο νοσοκομείο αν χρειαζόταν για μία ξαφνική βλάβη ή ανάγκη. Οι παλιές καλές ημέρες… που θυμήθηκαν οι παλιοί Πασόκοι στην Κυβέρνηση σήμερα. 

Τριάντα χρόνια μετά, μία άλλη… αριστερή Κυβέρνηση, θα πάρει τη ρεβάνς. Αυτές τις μέρες τα νοσοκομεία μας αποφασίζουν για την… πρόσληψη υπαλλήλων για τον καθαρισμό των κτιρίων, εργαστηρίων, μαγειρείων κλπ. Η χαρά του συνδικαλιστή και του Υπουργού Υγείας. Οι προσλήψεις είναι χιλιάδες και ο κ. Πολάκης θα έχει πολύ δουλειά αυτές τις μέρες. Αν και γίνονται βάσει προϋπηρεσίας, και από τους καταλόγους όσων υπηρετούσαν στα ιδιωτικά συνεργεία, πάντα υπάρχει τρόπος. Αν, ας πούμε, οι εργαζόμενοι στα Ιδιωτικά συνεργεία δεν έχουν κλείσει… 4ετία, έρχονται τα πελατάκια.

Οι συνέπειες θα είναι τραγικές. Η εκπαίδευση για τον καθαρισμό μέσα σε ένα νοσοκομείο είναι μακρόχρονη και δύσκολη. Δεν κυκλοφορούν σκουπίδια, αλλά μικρόβια. Τα λάθη σκοτώνουν, κυριολεκτικά. Όσοι έχουν ασχοληθεί με το αντικείμενο τρέμουν την επιστροφή στα πέτρινα χρόνια της καθαρίστριας δημόσιου υπαλλήλου, προστατευόμενης του κομματικού συνδικαλιστή. Οι υπόλοιποι, κυριολεκτικά ασελγούν στη δημόσια υγεία. Είναι τραγικό ότι η παλινόστηση στο παλιό καθεστώς της ασυδοσίας γίνεται από γιατρούς. Ο Υπουργός Υγείας, μάλιστα, έχει την ειδικότητα που «επιβάλλει» τη, σχετική έστω, γνώση του μεγέθους του εγκλήματος που διαπράττει.

Και το κερασάκι στην τούρτα. Η όλη ιστορία υποτίθεται πως γίνεται για εξοικονόμηση δημόσιου χρήματος. Αφήνω στη φαντασία του αναγνώστη να σκεφθεί τί θα κοστίσει στο δημόσιο η προμήθεια του εξοπλισμού που χρησιμοποιούσαν τα Συνεργεία. Τη σπατάλη σε αναλώσιμα και υλικά που θα γίνουν σαν το «χαρτί τουαλέτας», κατάλληλο για κάθε… σπίτι. Και σε λίγο, θα ψάχνουμε, πάλι, στα σπίτια και γραφεία- ιατρεία για να βρούμε την καθαρίστρια που… απουσιάζει λόγω ασθενείας, κάθε... Παρασκευή. Ναι, ξέρω, δράμα η κατάσταση, αλλά είναι για το… δημόσιο συμφέρον.