Στην επικαιρότητα ήρθε για ακόμη μία φορά το θέμα του ανοίγματος των καταστημάτων τις Κυριακές. Καταργείται η αργία, απελευθερώνεται το ωράριο ή τονώνεται η αγορά και η οικονομία;

Τόσο οι υποστηρικτές όσο και οι πολέμιοι έχουν επιχειρήματα με κάποια από τα οποία δεν μπορείς τελικά να μη συμφωνήσεις και η απάντηση «ναι» ή «όχι» δεν είναι τόσο απλή.

Ας συμφωνήσουμε σε μία βασική αρχή. Ότι ο εργαζόμενος που καλείται να δουλέψει την Κυριακή πρέπει να πληρώνεται διαφορετικά και να παίρνει και επιπλέον μία μέρα ρεπό. Μπορεί κάνεις να το εξασφαλίσει αυτό σε μια αγορά εργασίας που σχεδόν τίποτε δεν μοιάζει να είναι αυτονόητο; Μάλλον όχι. Η κουβέντα και ο προβληματισμός ίσως και να σταματούσαν εκεί,  εάν αυτή η υπόθεση ίσχυε. Επειδή όμως δεν ισχύει, ακόμη κι αν είσαι με την πλευρά που λέει «για ποιο λόγο να μην ανοίγουν Κυριακές;» αμέσως κάνεις μία δεύτερη σκέψη που λέει, ότι κάπως έτσι αφήνεις το παραθυράκι… ορθάνοιχτο για να γίνει η Κυριακή και επισήμως εργάσιμη μέρα.

Εκεί βέβαια έρχεται το αντεπιχείρημα που λέει, για τόσα και τόσα επαγγέλματα στα οποία οι εργαζόμενοι δεν γνωρίζουν ούτε Κυριακές ούτε αργίες, όπου οι συνθήκες εργασίας είναι δύσκολες και οι συμβάσεις εργασίας λέξεις άγνωστες. Αυτό φυσικά και δεν σημαίνει ότι πρέπει να ενθαρρύνουμε τη δημιουργία συνθηκών εργασιακού μεσαίωνα, επειδή η φύση κάποιων επαγγελμάτων είναι τέτοια που η Κυριακή «μοιάζει» με μια οποιοδήποτε άλλη μέρα. Το επιχείρημα ωστόσο «οι Κυριακές είναι για να τις περνάω με την οικογένειά μου» γιατί δεν ισχύει και για τον περιπτερά, τον ταξιτζή, τον σερβιτόρο, τον δημοσιογράφο, τον εργαζόμενο στον τουρισμό κτλ. που δουλεύουν και τις Κυριακές. 

«Γιατί να ανοίγουν;»

Και γιατί λοιπόν να ανοίγουν τα καταστήματα τις Κυριακές; «Για να εξυπηρετηθεί ο κόσμος που τις υπόλοιπες ημέρες δουλεύει, για να τονωθεί η οικονομία, επειδή υπάρχουν περιοχές που αυτό θα βοηθήσει τον τουρισμό…»: είναι μερικές από τις απόψεις που θα ακούσεις από τους υποστηρικτές του κυριακάτικου ανοίγματος. Από την άλλη ωστόσο, τα στοιχεία από την κίνηση στην αγορά τις Κυριακές που ήταν ανοιχτά τα καταστήματα δεν είναι και τόσο ικανοποιητικά για τους εμπόρους στο σύνολό τους, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, για συγκεκριμένες Κυριακές και συγκεκριμένες επιχειρήσεις.   

Εκεί έρχεται ένα άλλο ερώτημα εάν υπάρχει ουσιαστικά ανταγωνισμός ανάμεσα στο συνοικιακό κατάστημα που δεν «βγαίνει» να πληρώσει υπάλληλο για να δουλέψει και την Κυριακή και το μεγάλο εμπορικό που θα έχει υπάλληλους τους οποίους (σύμφωνα με το θετικό σενάριο) θα πληρώνει για να δουλέψουν επιπλέον μία ημέρα; «Ναι» θα σου απαντήσουν γιατί απευθύνονται στον ίδιο πελάτη και διεκδικούν μερίδιο από την ίδια αγορά. «Όχι» θα σου απαντήσουν άλλοι, καθώς ο καταναλωτής που θα πάει την Κυριακή στο ανοιχτό εμπορικό πιθανότατα θα το συνδυάσει και με την κυριακάτικη βόλτα, καφέ, φαγητό ενδεχομένως και σινεμά.

Πιθανότατα η πρόταση, κάποιες Κυριακές και σε συγκεκριμένες περιοχές ανοιχτά τα καταστήματα, να ήταν πιο εύκολα εφαρμόσιμη, αλλά ακόμη και έτσι, οι παραπάνω προβληματισμοί ισχύουν.

Εν κατακλείδι, όταν για να υποστηρίξεις τη θέση υπέρ του ανοίγματος των καταστημάτων τις Κυριακές, πρέπει να βάλεις στην ίδια πρόταση με τα επιχειρήματά σου, τόσα πολλά «εφόσον», «εάν», αστερίσκους και υποσημειώσεις τότε καταλαβαίνεις ότι μάλλον τελικά δεν ίσως είναι και τόσο απλό να απαντήσεις υπέρ ή κατά…