Η μετατροπή μετοχών, ομολόγων και άλλων χρηματοοικονομικών περιουσιακών στοιχείων σε ψηφιακά «tokens» που καταγράφονται και διακινούνται μέσω τεχνολογίας blockchain θα αποτελέσει μία από τις σημαντικότερες αλλαγές στις κεφαλαιαγορές της επόμενης δεκαετίας, αναφέρει σε νέα μελέτη του το Citi Institute.
Η διαδικασία αυτή, γνωστή ως tokenization, επιτρέπει την ψηφιακή αναπαράσταση ενός περιουσιακού στοιχείου πάνω σε δίκτυα blockchain. Στην πράξη, μια μετοχή, ένα ομόλογο, ένα αμοιβαίο κεφάλαιο ή ακόμη και ένα ακίνητο μπορούν να αποκτήσουν ένα ψηφιακό «πιστοποιητικό ιδιοκτησίας», το οποίο μπορεί να μεταβιβάζεται, να διαπραγματεύεται και να διακανονίζεται ηλεκτρονικά σχεδόν σε πραγματικό χρόνο. Παράλληλα, οι σχετικοί κανόνες και διαδικασίες μπορούν να ενσωματωθούν στον ίδιο τον ψηφιακό τίτλο μέσω έξυπνων συμβολαίων (smart contracts).
Σύμφωνα με τη Citi, η αγορά των tokenized χρηματοοικονομικών περιουσιακών στοιχείων ανέρχεται σήμερα σε περίπου 17 δισ. δολάρια, αλλά θα μπορούσε να φθάσει τα 5,5 τρισ. δολάρια έως το 2030 στο βασικό σενάριο της τράπεζας. Στο αισιόδοξο σενάριο, το μέγεθος της αγοράς θα μπορούσε να προσεγγίσει τα 8,2 τρισ. δολάρια. Ωστόσο, η Citi υποστηρίζει ότι το σημαντικότερο στοιχείο δεν είναι τόσο το δυνητικό μέγεθος αυτής της αγοράς, αλλά το γεγονός ότι η συγκεκριμένη τεχνολογία δείχνει σήμερα να περνά από το στάδιο των δοκιμών στην πραγματική εφαρμογή.
Οι αναλυτές της CIti σημειώνουν ότι οι προηγούμενες προσπάθειες ανάπτυξης του tokenization έχουν σκοντάψει, εδώ και χρόνια, σε σημαντικά εμπόδια. Στη ρυθμιστική αβεβαιότητα, τις κατακερματισμένες τεχνολογικές υποδομές και την απουσία ψηφιακού χρήματος που θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για τον διακανονισμό των συναλλαγών. Κατά την εκτίμησή τους, οι περιορισμοί αυτοί αρχίζουν πλέον να υποχωρούν.
Η Citi εντοπίζει τρεις βασικούς καταλύτες που αλλάζουν το τοπίο. Ο πρώτος είναι η είσοδος των θεσμικών πυλώνων της Wall Street στον χώρο του tokenization. Η DTCC, ο οργανισμός που βρίσκεται στον πυρήνα της εκκαθάρισης και του διακανονισμού των αμερικανικών αγορών, έλαβε στα τέλη του 2025 κανονιστική άδεια για την παροχή υπηρεσιών tokenization σε τίτλους που βρίσκονται υπό τη θεματοφυλακή της, ενώ σχεδιάζει την έναρξη τριετούς πιλοτικού προγράμματος στα τέλη του 2026. Παράλληλα, το Χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης (NYSE) σχεδιάζει πλατφόρμα διαπραγμάτευσης tokenized τίτλων, ενώ η Nasdaq έχει λάβει σχετικές εγκρίσεις για την έκδοση, διαπραγμάτευση και εκκαθάριση ορισμένων προϊόντων σε tokenized μορφή.
Ο δεύτερος καταλύτης είναι η ανάπτυξη του ψηφιακού χρήματος. Η Citi εκτιμά ότι η αγορά των stablecoins θα μπορούσε να φθάσει τα 1,9 τρισ. δολάρια έως το 2030, δημιουργώντας τη βάση για τον άμεσο διακανονισμό συναλλαγών πάνω σε δίκτυα blockchain. Παράλληλα, μεγάλες τράπεζες αναπτύσσουν λύσεις tokenized καταθέσεων, οι οποίες θα μπορούσαν να αποτελέσουν το χρηματοπιστωτικό «καύσιμο» του νέου οικοσυστήματος.
Τρίτος παράγοντας είναι η σταδιακή διαμόρφωση σαφέστερου ρυθμιστικού πλαισίου στις ΗΠΑ, την Ευρώπη και την Ασία, το οποίο περιορίζει την αβεβαιότητα που μέχρι σήμερα λειτουργούσε αποτρεπτικά για τους θεσμικούς επενδυτές.
Στην ανάλυσή της, η Citi εκτιμά ότι ο βασικός μοχλός ανάπτυξης του tokenization την επόμενη δεκαετία δεν θα είναι οι ιδιωτικές αγορές, αλλά οι αμερικανικές αγορές μετοχών και τα αμερικανικά κρατικά ομόλογα, καθώς πρόκειται για βαθιές και ιδιαίτερα ρευστές αγορές με ήδη διαμορφωμένη επενδυτική βάση. Στο βασικό της σενάριο, η Citi εκτιμά ότι έως το 2030 τα tokenized ομόλογα και άλλα προϊόντα σταθερού εισοδήματος θα ανέλθουν σε περίπου 1,4 τρισ. δολάρια, ενώ οι tokenized μετοχές θα φθάσουν τα 3,6 τρισ. δολάρια, αποτελώντας το μεγαλύτερο τμήμα της αγοράς.
Παρά τις αισιόδοξες προβλέψεις, η Citi υπογραμμίζει ότι η μετάβαση δεν θα είναι ούτε γρήγορη ούτε ομαλή. Για αρκετά χρόνια τα παραδοσιακά συστήματα και οι νέες tokenized υποδομές θα λειτουργούν παράλληλα, δημιουργώντας μια «υβριδική» αγορά. Έτσι, η πραγματική πρόκληση δε θα είναι η διαθέσιμη τεχνολογία, αλλά η διαλειτουργικότητα μεταξύ διαφορετικών πλατφορμών, ο συντονισμός των συμμετεχόντων και η έγκαιρη και κατάλληλη προσαρμογή του ρυθμιστικού πλαισίου.
