Έπειτα από την ανάπτυξη έργων ΑΠΕ εκτός συνόρων, στα σκαριά έχει η ΔΕΗ την πρώτη επένδυση σε θερμοηλεκτρικό σταθμό στο εξωτερικό, με την προετοιμασία για την κατασκευή μίας ευέλικτης μονάδας αερίου (peaker) στη Ρουμανία. Η προετοιμασία αφορά την πρόσκληση που δημοσίευσε η επιχείρηση για διαβούλευση με την αγορά, ώστε να διαμορφωθεί η πρόσκληση.
Το σχέδιο που εξετάζεται αφορά έναν σταθμό αερίου ισχύος 110 – 150 MW. Η πρόσκληση απευθύνεται σε τεχνολογικές εταιρείες οι οποίες μπορούν να κατασκευάσουν και να προμηθεύσουν τον απαραίτητο εξοπλισμό. Μάλιστα, εξετάζεται το ενδεχόμενο η μονάδα να είναι αρθρωτή, δηλαδή να κατασκευαστεί με εξοπλισμό «plug & play».
Υπενθυμίζεται ότι οι μονάδες «peakers» είναι σταθμοί αερίου ανοικτού κύκλου (OCGT) που έχουν τη δυνατότητα πολύ γρήγορης αυξομείωσης της παραγωγής τους. Επομένως, μπορούν να μπαίνουν στο ηλεκτρικό σύστημα τα χρονικά διαστήματα αιχμής της ζήτησης, αξιοποιώντας την κορύφωση των τιμών. Αναφορά στην προοπτική υλοποίησης μίας ανάλογης επένδυσης στη Ρουμανία είχε κάνει τον Νοέμβριο στο Capital Markets Day 2025 στο Λονδίνο o Πρόεδρος και Διευθύνων Σύμβουλος της ΔΕΗ, Γιώργος Στάσσης, αναφερόμενος σε μία μονάδα τουλάχιστον 80 MW.
Peakers και στην Ελλάδα
Όπως είχε επισημάνει στην παρουσίαση ο κ. Στάσσης, σε χώρες όπου βρίσκεται σε εξέλιξη η απόσυρση ανθρακικών μονάδων ή πρόκειται να καταργηθούν παλιότεροι σταθμοί αερίου, χρειάζεται να κατασκευαστούν νέα έργα αερίου κλειστού κύκλου (CCGT), για να λειτουργήσουν σαν σταθμοί βάσης.
Σε αυτό το πλαίσιο εντάσσεται η επένδυση της ΔΕΗ για την κατασκευή της μονάδας CCGT 840 MW στην Αλεξανδρούπολη μαζί με τη ΔΕΠΑ Εμπορίας. Επίσης, για τον ίδιο λόγο, η ΔΕΗ εξετάζει την κατασκευή μονάδας CCGT 820 MW στη Βουλγαρία, όπου η απόσυρση ανθρακικών μονάδων θα δημιουργήσει «κενό» σε μονάδες βάσης.
Την ίδια στιγμή, ωστόσο, η σημαντική διείσδυση των ΑΠΕ (και οι ακόμη μεγαλύτεροι «πράσινοι» στόχοι για το άμεσο μέλλον) καθιστούν αναγκαία σε όλες τις ενεργειακές αγορές τα ευέλικτα assets. Πρόκειται για τεχνολογίες όπως τα peakers, με δυνατότητα για άμεση έναρξη και λήξη παραγωγής, ώστε να μπορούν να αντισταθμίζουν τη (συχνά απρόβλεπτη) αυξομείωση της παραγωγής των ανανεώσιμων πηγών, καθώς και να εκμεταλλεύονται από τις αντίστοιχες αυξομειώσεις που προκαλούνται στις χονδρεμπορικές τιμές.
Τις ανάγκες ευελιξίας του ελληνικού ηλεκτρικού συστήματος (και τις ευκαιρίες που αυτή δημιουργεί) εξυπηρετεί η μετατροπή της «Πτολεμαΐδα 5» σε πρώτη φάση σε μονάδα ανοικτού κύκλου 295 MW, με ενδεικτική έναρξη εμπορικής λειτουργίας το 2028. Την ίδια στιγμή, η επιχείρηση πρόκειται να αποσύρει δύο παλιές μονάδες αερίου, ξεκινώντας από τον σταθμό στην Κομοτηνή.
Μονάδες ευέλικτης παραγωγής 7,3 GW
Από την παρουσίαση από τον επικεφαλής της ΔΕΗ του επικαιροποιημένου Στρατηγικού Σχέδιου 2026-2028, τον Νοέμβριο στο Λονδίνο, είναι σαφές ότι η ενίσχυση του ευέλικτου χαρτοφυλακίου αποτελεί κρίσιμη προτεραιότητα της επιχείρησης. Απόδειξη το γεγονός ότι στόχος είναι η ευέλικτη παραγωγή να φτάσει το 2028 τα 7,5 GW, από 6 GW το 2028. Πέρα από τις μονάδες αερίου, στο χαρτοφυλάκιο αυτό εντάσσονται επίσης τα υδροηλεκτρικά και οι μπαταρίες.
Στην περίπτωση των μπαταριών, η εταιρεία έχει θέσει σημαντικούς στόχους, καθώς για παράδειγμα προγραμματίζει μέχρι το 2028 να έχει εγκαταστήσει μονάδες συνολικής ισχύος 1.211 ΜW, από μόλις 50 MW που διέθετε το 2025 – όταν ξεκίνησαν να αναπτύσσονται ανάλογα έργα στη χώρα μας. Επίσης, σκοπεύει να εξοπλίσει έργα ΑΠΕ με μπαταρίες 232 MW, από μονάδες αποθήκευσης 9 MW που αξιοποιούνταν για αυτό τον σκοπό το 2025.
Αξίζει να σημειωθεί ότι οι μπαταρίες χρειάζονται τον λιγότερο χρόνο «εισόδου» στις χονδρεμπορικές αγορές, από όλες τις ευέλικτες τεχνολογίες, με συνέπεια να παίζουν σημαντικό ρόλο (και να αντλούν επομένως έσοδα) και από την εξισορρόπηση του συστήματος. Την ίδια στιγμή, η ΔΕΗ έχει ήδη σημαντική παρουσία και στην τρίτη κατηγορία ευέλικτων assets, δηλαδή των υδροηλεκτρικών, διαθέτοντας ήδη ένα χαρτοφυλάκιο 3,2 GW στην Ελλάδα.
Σε αυτή την περίπτωση, στόχος είναι κυρίως η ενίσχυση των μονάδων αντλησιοταμίευσης, με αφετηρία τα δύο έργα 700 MW που ήδη λειτουργεί. Οι μονάδες αυτές προορίζονται σε περιοχές των πρώην λιγνιτωρυχείων στη Δυτική Μακεδονία, με ορίζοντα ολοκλήρωσης μετά το 2030.
